A Countess from Hong Kong

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
A Countess from Hong Kong
Originala lingvo angla lingvo
Ĝenro Romantika komedio
Kameraado Q709978
Reĝisoro(j) Charlie CHAPLIN
Scenaro Charlie CHAPLIN
Ĉefrolantoj
IMDb
v  d  r
Information icon.svg

A Countess from Hong Kong (Grafino de Honkongo) estas brita komedifilmo farita en 1967 kaj la lasta filmo reĝisorata fare de Charlie Chaplin. Ĝi estis unu el du filmoj de Chaplin, en kiuj li ne ludis la ĉefan aŭ gravan rolon (la alia estis en 1923 A Woman of Paris (Virino de Parizo), kaj lia sola kolorfilmo. La kameo de Chaplin estis lia lasta apero sur ekrano (lia vizaĝo aperas en la pordo kiel stevardo nur por sekundo). En la filmo ĉefrolis Marlon Brando, Sophia Loren, Tippi Hedren, kaj Sydney Earle Chaplin, la dua filo de Chaplin.

La rakonto estas bazita llibere sur la vivo de virino, kiun Chaplin renkontis en Francio; ŝi estis nomita Moussia Sodskaya, aŭ[1] "Skaya", kiel li nomas ŝin en sia libro, (1922) My Trip Abroad (Mia ekskurso eksterlanden). Ŝi estis rusa kantisto kaj dancisto kiu "estis sennacia persono forfiksita en Francio sen pasporto" .[2] La ideo, laŭ gazetara komuniko skribita fare de Chaplin, post kiam la filmo ricevis negativan akcepton, estis, ke la rakonto "rezultiĝis el vizito, kiun mi faris al Ŝanhajo en 1931 kaj kie mi trovis kelkajn titolitajn aristokratojn, kiuj evitis la Rusian revolucion de 1917".[3]

Ĝi estis origine komencita kiel filmo nomita kaŝpasaĝero[4] en la 1930-aj jaroj, planita por Paulette Goddard, sed produktado neniam estis kompletigita. Tiu rezulta filmo, kreita preskaŭ 30 jarojn post sia komenco, estis kritika fiasko kaj kreskis de 2,000,000 US$ al 3,500,000 US$ buĝeto. Tamen, ĝi estis ekstreme sukcesa en Italio. Krome, la sukceso de la muziko povis kovri la buĝeton.

Kritikistoj kiel ekzemple Tim Hunter kaj Andrew Sarris, same kiel la poeto John Betjeman, rigardis la filmon kiel estanta inter la plej bonaj verkoj de Chaplin. Chaplin, kvankam malfeliĉa pro la reago de la kritiko kaj de la publiko, antaŭ la fino de sia vivo konsideris ĝin sia plej bonega filmo.

La muzika temo de la filmo, komponita fare de Chaplin, iĝis la furoraĵo This Is My Song por Petula Clark - numero 1 en Britio kaj numero 3 en Usono.

Intrigo[redakti | redakti fonton]

Ambasadoro nomumita al Sauda Arabio Ogden Mears (Marlon Brando) ŝipas reen al Ameriko post turneado ĉirkaŭ la mondo. Li renkontas Natasha, rusan grafinon (Sophia Loren), en Honkongo post kiam ŝi ŝteliras surŝipe por eskapi esti devigita al prostituado. Ŝi havas neniun pasporton kaj estas devigita resti en sia kabino dum la vojaĝo.

Ogden malŝatas la situacion, ĉar li estas edziĝinta viro, kvankam parte apartigita, kaj li maltrankvilas kiel ĝi eble influos lian karieron, se ŝi estos trovita. Sed li kontraŭvole jesas lasi ŝin resti. Ili tiam devas eltrovi manieron eskapigi ŝin de la ŝipo, kaj estas aranĝite, ke ŝi geedziĝos kun lia nejuna ĉambristo, Hudson (Patrick Cargill). Kvankam ĝi estas nur formalaĵo, Hudson deziras kompletigi la rilaton, kiun deziron ŝi ne konsentas. Natasha evitas lin kaj, antaŭ ankrado ĉe haveno, ŝi saltas de la ŝipo kaj naĝas borden.

La edzino de Ogden (Tippi Hedren) tiam eniras la ŝipon, ĵus maltrafinte ŝin. Haevey (Sydney Earle Chaplin), la advokatamiko de Ogden, kiu helpis aranĝi la geedziĝon, renkontas Natashan kaj rakontas al ŝi, ke la enmigrado-oficistoj akceptis ŝin kiel la edzinon de Hudson. La edzino de Ogden tiam alfrontas lin koncerne Natasha, parolante sufiĉe malglate pri ŝi kaj pri la vivo, kiujn ŝi gvidis. Li tiam demandas sin, ĉu ŝi fariĝus lia edzino ankaŭ sub tiaj cirkonstancoj.

La filmo finiĝas per renkontiĝo de Ogden kaj Natasha en la kabaredo de hotelo, kie ili komencas dancadon, ĉar li forlasis la plezurkrozadon same kiel sian edzinon.

Charlie Chaplin dufoje aperas en la filmo por momento kiel la stevardo de la ŝipo.

Rolantaro[redakti | redakti fonton]

Aktoro Rolo
Marlon Brando Ogden Mears
Sophia Loren Natasha
Sydney Earle Chaplin Harvey
Tippi Hedren Martha
Patrick Cargill Hudson
Oliver Johnston Clark
Michael Medwin Johano Felix
John Paul Kapitano
Margaret Rutherford Miss Gaulswallow
Angela Scoular Socioknabino
Geraldine Chaplin Knabino ĉe danco
Charlie Chaplin Maljuna stevardo

Produktado[redakti | redakti fonton]

Tiu estis la unua filmo de Chaplin en dek jaroj post A King in New York(1957, Reĝo en New York).

Tiu estas la unua plenlonga filmo de Tippi Hedren post ŝia paŭzo kun reĝisoro Alfred Hitchcock. Ŝi havis altan esperon por la filmo, antaŭ ol ŝi ricevis la manuskripton. Kiam ŝi ekkomprenis, ke ŝi havis malgrandan parton kiel la apartigita edzino de Brando, ŝi petis al Chaplin vastigi sian rolon. Kvankam Chaplin provis plenumi ŝian deziron, li ne povis, ĉar la rakonto plejparte okazas sur ŝipo, dum la virino rolata de Hedren aperas nur nelonge antaŭ la fino de la filmo. Fine ŝi restis en la filmo kaj poste diris, ke estis plezuro labori por li.

La tri plej aĝaj filinoj de Chaplin aperis en la filmo: nome Geraldine (ĉe protokolo 46 kaj 1:05), Josephine kaj Victoria Chaplin (ĉe minuto 1:32).

Ĝi estis filmita tute en Pinewood Studios en Buckinghamshire, tuj ekster Londono, en 1966. La filmo estis la dua de la eŭropa filio de Universal, sekvante Fahrenhejt 451.

Videoeldonaĵo[redakti | redakti fonton]

La filmo ne estis publikigita en hejmvideo ĝis 1996, kun la VHS formato kiel parto de la serialo Universal Cinema Classics . Tiam en 2003 ĝi estis liberigita sur DVD en larĝekrana formato, kaj poste re-liberigita kiel parto de la DVD metis Marlon Brando: The Franchise Collection.[5]

Akcepto[redakti | redakti fonton]

  • La ĵurnalo The New York Times por la 17-a de marto 1967 deklaris, ke "se maljuna adoranto de la filmoj de Mr. Chaplin povis havi sian bonfaran manieron, li fermus la kurtenon rapide sur tiu embaraso kaj ŝajnigus, ke ĝi neniam okazis".[6]
  • Movie and Video Guide 1995de Leonard Maltin, donis al ĝi unu kaj duonan stelon, deklarante, ke ĝi estis "malbone pafita, malbone tempigita, malbone gajninta".[7]
  • TV Guide donis al la filmo unu stelon, kun la komento: "malgaja, ne invitema komedio".[8]
  • RadioTimes donis al la filmo du stelojn, deklarante ke "ĝi estas tro serioza kaj ankaŭ tro teatra ".[9]
  • La Harvard Purpuro por la 25-a de aprilo 1967 donis al ĝi sufiĉe bonan recenzon: "Prenu la novan Chaplin-filmon je siaj propraj kondiĉoj; kontraŭe al ĉiuj tiuj arogantaj kritikistoj, la maljunulo ne vere perdis sian tuŝon, kaj grafino estas glora romanco".[10]
  • FilmCritic.com donis al ĝi tri stelojn, deklarante tamen ke "la ripetema rakonto (kun Loren plurfoje kuras por kaŝi en la banĉambro de Brando kiam ekzistas frapo sur la pordo) iĝas teda".[11]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. (1922) My Trip Abroad. Harper & Brothers, 127. 
  2. (1996) Tramp: The Life of Charlie Chaplin. Da Capo Press, 192, 356. ISBN 0-306-80831-5. 
  3. http://movies.tvguide.com/countess-hong-kong/review/111578
  4. http://www.charliechaplin.com/biography/articles/21-Overview-of-His-Life
  5. http://www.amazon.com/s/ref=nb_sb_noss?url=search-alias%3Ddvd&field-keywords=A+Countess+from+Hong+Kong Amazon.com's release dates for VHS and DVD formats
  6. http://movies.nytimes.com/movie/review?res=9401E0DA1539E53BBC4F52DFB566838C679EDE republishing of review for "A Countess from Hong Kong" by Bosley Crowther, at NYTimes.com
  7. (September, 1994) Leonard Maltin's Movie and Video Guide 1995. Signet, 263. 
  8. http://movies.tvguide.com/countess-hong-kong/111578
  9. http://www.radiotimes.com/servlet_film/com.icl.beeb.rtfilms.client.simpleSearchServlet?frn=3575&searchTypeSelect=5 RadioTimes official republication of their review.
  10. http://www.thecrimson.com/article/1967/4/25/a-countess-from-hong-kong-palong/ The Harvard Crimson official republication of their review.
  11. http://www.filmcritic.com/reviews/1967/a-countess-from-hong-kong/ Review of the film by Christopher Null, founder of FilmCritic.com

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Fonto[redakti | redakti fonton]

En tiu ĉi artikolo estas uzita maŝina traduko de WikiTrans de teksto el la artikolo A Countess from Hong Kong en la angla Vikipedio.