Barbo
Barbo estas hararo, kiu kreskas ĉe viroj sur la mentono kaj la vangoj. Haroj, kreskantaj nur sub la nazo estas nomataj lipharoj.
Enhavo |
Barbo je modo [redakti]
Barbo estis moda en pluraj epokoj :
Romia Imperio [redakti]
En la klasika periodo de la Romia Imperio, la barbo ne estis tiel populara. La Romianoj, kiuj rigardis sin plej civilizitaj, vidis la razadon kiel signon pri tio. La barboj laŭ ili karakterizis barbarojn: la mondojn keltan, ĝermanan, persan k.s.; tie la viroj havis barbon kaj longajn harojn.
Certa problemo ĉiam restis por ili la Greka mondo, kie multaj - kaj precipe multe da famuloj - poetoj, filozofoj k.s. - portis barbojn. Kaj kulture la Grekan mondon ili nepre ne povis opinii senciviliza...
Pluraj Romianoj, ĉefe en la 2a jarcento p.Kr., en sia imitado de la Greka kulturo same ekimitis iliajn barbojn.
Kelkaj uloj kun barbo.
.jpg)
Renesanco (inter 1520 k 1610) [redakti]
-
Portrait d'homme par Hans Holbein
Je 1800 ĝis 1900 [redakti]
_-_Self-Portrait_Presented_To_M._Sage_(1886).jpg)
_-_Portrait_of_Leo_Tolstoy_(1887).jpg)
20-a jarcento [redakti]
21-a jarcento [redakti]
Citaĵoj [redakti]
- Victor Hugo, Portefeuille :
- Signor Montumeri - Apud barbo estas ĉiu potenco
- Maglia - Kie vi situas barbon ?
Proverbo [redakti]
Ekzistas pluraj proverboj pri barbo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili[1]:
-
« Barbo elkreskis, sed saĝon ne naskis. » -
« Barbo potenca, sed kapo sensenca. » -
« Li havas pli da ŝuldoj en la urbo, ol da haroj en la barbo. »
