Centro de Esploro kaj Dokumentado pri Mondaj Lingvaj Problemoj

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

Centro de Esploro kaj Dokumentado pri Mondaj Lingvaj Problemoj (CED) ekzistas por antaŭenigi la sciencan esploradon pri Esperanto "kaj ĝiajn multflankajn aplikojn en ĉiuj sferoj de la vivo", prizorgi la kolektadon kaj ellboradon de findindaj dokumentoj pri Esperanto; kaj subteni la informan laboron ĉe internaciaj organizaĵoj, fakaj kaj sciencaj rondoj, kaj la ĝenerala publiko[1].

Historio[redakti | redakti fonton]

CED kreiĝis en 1952 kadre de Universala Esperanto-Asocio. La eŭropa ĉefoficejo estas en Roterdamo, Nederlando, kie troviĝas Biblioteko Hector Hodler. CED ankaŭ funkcias kiel ero de Universitato de Hartford, Usono.

La ĉefa motoro de CED en ĝia unua jardudeko estis Prof. D-ro Ivo Lapenna; de post 1974 la plej ŝlosilan rolon ludas Humphrey R. Tonkin. Inter ĝiaj kunlaborantoj troviĝas nomoj kiel William Auld, Detlev Blanke, Marjorie Boulton, W. Collinson, Probal Dasgupta, Isaj Dratwer, Mark Fettes, Rudolf Haferkorn, Ulrich Lins, François Lo Jacomo, G. F. Makkink, Paul Neergaard, Robert Phillipson, Claude Piron, Juan Regulo Perez, Ryszard Rokicki, Victor Sadler, Klaus Schubert, Tove Skutnabb-Kangas, Gaston Waringhien, R. Wood.

Dum la tempoj de Lapenna la mallongigo CED ricevis en junularaj rondoj la ŝercan longigon Centro por Erotiko kaj Diboĉado.

Agadoj[redakti | redakti fonton]

Atentu[redakti | redakti fonton]

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. [1] Retpaĝo de CED, vizitita la 23-an de aprilo 2012.
  2. [2] Arkivo de Informilo por Interlingvistoj, vizitita la 23-an de aprilo 2012.
  3. [3] Nitobe-centro por lingva demokratio, vizitita la 23-an de aprilo 2012.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]