Cignokanto
Kanto de la cigno memorigas ke en ekstremaj momentoj el la homa animo povas eliri la plej bona. La plej bona artaĵo aŭ heroaĵo aŭ bonfarado, aŭ simple ke fine iu faras ion bonan. Povas ĝi ankaŭ signifi la lastan sentulilan streĉon por eliri el malfacilaĵo.
Tiuj vortoj fariĝas flugilhava esprimo pro la legendo laŭ kiu la cigno, antaŭ ol mortis, kantas belegan melodion. Sokrato, antaŭ la morto, diktis belegan dialogojn.
Aliaj kunigas la esprimo al natura fenomeno okazanta en profunfa Nordio: la cignoj, kiuj vivas en regionoj de la arkta ciklo, kelkfoje estas surprizitaj en akvo de forta maavarmo kaj restas fiksitaj en la glacio. Ĝis ili mortas malrapide kaj martire, ili iligas sonojn, similantajn al malĝoja canto.
BN. La kanto de la cigno estas teatra verko de Anton Pavloviĉ Ĉeĥov, kiu tamen ne refencas al tiu flugil esprimo.
