Clarence Bicknell

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Bicknell en 1906

Clarence BICKNELL [biknel] (naskiĝis la 27-an de oktobro 1842 en Herne Hill apud Londono, Anglio; mortis la 17-an de julio 1918 en la vilaĝo Casterino de la komunumo de Tenda, tiam en Italio, ekde 1947 en Francio) estis angla matematikisto, anglikana pastro, botanikisto kaj arkeologo, pentristo kaj poeto, esperantisto, membro de la Lingva Komitato de 1905.

“Sufiĉe alta kaj fortika, unuavide aspektis bonkora kaj simpatia homo, kiu harmonie amis vivon simplan kaj laboreman. En liaj lazuraj kaj klaraj okuloj, en lia bonkora rideto, travidiĝis ne nur la bonkoreco, sed ankaŭ la akra menso kaj la bonhumora karaktero”. Tiel lia amiko Arturo Issel, priskribis liajn ĉefajn trajtojn.

Vivo[redakti | redakti fonton]

Bicknell venis el riĉa familio, en 1865 li doktoriĝis pri matematiko en Cambridge, kaj en 1873 obtenis la Master of Arts. En la jaroj 1870 li iĝis pastro de la anglikana eklezio[1], kaj komencis sain funkcioj ĉe la religia komunumo de Stoke on Terne; post kelkaj jaroj, tamen, decidis forlasi sian postenon por dediĉi sin al studado de naturaj sciencoj. Poste li komencis vojaĝi tra la mondo; Li estis en Ceylon, en NovZelando, en Maroko, en Majorko, kaj fine en 1877 [1] li alvenis en Italio. Post mallonga periodo en Finale li alvenis en Bordighera en 1878, li enamiĝis pri la urbeto kaj decidis resti tie ankaŭ danke al la familio de reverendo Charles Fanshawe, kiu invitis lin ofici en la loka anglikana komunumo.

Li ekloĝis en Villa Rosa, kaj tuj sindediĉis al vivo de studado kaj scienca esplorado. Ĉefe li interesiĝis pri la loka flaŭro, komencante precizan kaj sisteman klasadon de ĉiuj specioj kiujn li trovis sur la montetoj cirkaŭ Bordighera. Iom post iom pligante la radiuson de siaj ekskursoj, ne estis valo aŭ montaro de la Riviero, de Ventimiglia ĝis San Remo kiun li ne visitis. Li povis do, en 1885, publikigi sian pli prestiĝan verkon pri botaniko: “Flowering plants and ferns of the Riviera”, bonega kaj dika verko kun 82 koloraj ilustraĵoj de li mem pentritaj, kiu science priskribas la tutan flaŭron de la Riviero.

En tiu ĉi periodo Bicknell forlasis lian prireligian aktivadon. Estas interese la kialo. Estis periodo de akraj kontrastoj inter la eklezioj anglikana kaj katolika; Sed Bicknell volonte kunlaboris ankaŭ kun la katolikoj de bordighera; Li estis pro tio oficiale riproĉita de la anglikanaj superuloj kaj petata ekskuzi sin; Clarence Bicknell estis alkutimiĝita rigardi la aferojn de iu alta spirita vidpunkto, kaj ankaŭ pro tio estis tiom ĝenita pro tiu sekteca sinteno, ke li ne nur ne volis modifi sian sintenon sed deklaris ke li ne plu volis esti nomata “reverendo”. Li eĉ konstruigis en sia proprieto, laŭlonge de la Kapelo kiu estis apude, altan muron por ne konsenti ĝian vidon, kaj de tiam pli intensigis siajn sciencajn studojn.

Sed se la botaniko absorbis lin, Bicknell trovis la eblecon okupiĝi pri multaj aliaj aferoj. Hardita da la jaroj de religia vivo, denaske inklina al la sciencstudoj kaj de la belartoj, nelacigebla marŝamanto, li estis en la sama tempo agema homo kaj humaneca homo regata de superaj idealoj.

En 1888 fondis la Muzeo Bicknell, kiun li konstruigis por enteni siajn botanikajn kaj arkeologiajn kolektaĵojn; En 1913 li aldonigis apudan konstruaĵon por la Biblioteko.[1] Ekde 1937 la Muzeo-biblioteko Clarence Bicknell estas administrita de Istituto Internazionale di Studi Liguri.

Alia aktiveco de Bicknell, ĉiam diskreta kaj ofte sekreta, estis bonfarado.

Skribis pri tio lia amiko Issel: “Li ĉiam estis preta helpi. Sed tiu ĉi homo ĉiam malavara kun siaj proksimuloj, amis vivi tre simple kaj kutime vojaĝis triaklase!

Kiam li fondis la Muzeon, Bicknell ankoraŭ ne estis komencinta la studado pri kio poste donis al li la plej grandan famon: la prahistoriaj ŝtongravuraĵoj de Monto Bego.

Esperanto[redakti | redakti fonton]

Li unue estis volapukisto kaj ekde 1897 Esperantisto. Bicknell ĉeestis la unuan Universalan Kongreson en 1905. Li transskribis esperantajn verkojn brajlen.[mankas fonto] En 1910 li fondis esperantistan grupon en Bordighera, kiun li prezidis ĝis sia morto.[1] En 1913 li aperigis anglalingvan libron, Gvidlibro de la surrokaj gravuraĵoj en la Maraj Alpoj (Guide to the Prehistoric Rock Engravings of the Italian Maritime Alps, 1913), kiu estis tradukita en la francan kaj en la italan, kaj daŭre restas referenca arkeologia verko pri la gravuraĵoj de la "Vallée des Merveilles" (Valo de la Mirindaĵoj).

Bicknell mone subtenis multajn Esperanto-entreprenojn. Esperantistoj gastis ĉe li, ekz. la ĉeĥo Alexandr Sommer Batěk fine de la jaro 1909.[2] Li verkis multajn originalajn poemojn, kiuj aperis en La Revuo kaj The British Esperantist; multaj restis manuskriptoj. Tradukis: Horacio de Lord Macauley, 1906; Gvinevero de Tennyson, 1907; Rikoltado de la pecoj de Sturgis; Ŝakludo de Giacosa, 1915.

Literaturo[redakti | redakti fonton]

  • 1982: Migliorini, Elio. Pionieri dell’Esperanto in Italia [Esperanto-Pioniroj en Italio]. Roma 1982 (en la itala)
  • 2003: Chippindale, Christopher. La "Casa Fontanalba" - la vie de Clarence Bicknell (en la franca). En: Rivista ingauna e intemelia. Bordighera: Deputazione di Storia Patria per la Liguria / Sezione Ingauna e Intemelia.

Aperis en Esperanto[redakti | redakti fonton]

Himnoj[redakti | redakti fonton]

Poemoj[redakti | redakti fonton]

Tradukoj[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Migliorini, Elio, verko citita 1982, p. 7.
  2. Sommer Batěk, Alexandr (1925). Jak jsem padesát let žil a pracoval : paměti za prvních 50 let mého života 1874–1924 (450 p.) (en la ĉeĥa), Praha: B. Kočí, p. 202–203.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]