Gotika arkitekturo

Kiel gotika arkitekturo ni markas eŭropan arkitekturon de la kulmina kaj la malfrua mezepoko konstruita en gotika stilo. Ĝi estiĝis kiel karakteriza arkitektona stilo en duono de la 12-a jarcento en la meza Francio, pli precize en Île-de-France kaj de tie ĝi iom post iom disvastiĝis en plimulton de la ceteraj landoj de la okcidenta kaj la meza Eŭropo. Tre baldaŭ ĝi aperis en Anglio, pli poste ankaŭ sur Iberio, en Germanio kaj pluaj landoj de la meza Eŭropo. Precipe en Italio la gotiko kreis apartan miksaĵon kun romanikaj, grek-romi-antikvaj kaj bizancaj influoj. En Italio ankaŭ naskiĝis renesanco, kiu iom post iom tute forpuŝis la gotikon. Sed ankoraŭ komence de la 16-a jarcento, precipe en la meza Eŭropo, estiĝadis fakte gotikaj konstruaj laboraĵoj.

La nomon gotiko enkondukis italaj humanistoj, kiuj erare kunigis ĝin kun gotoj, kies arto estis konsiderata kiel barbara. Tiuj ĉi humanistoj nome kiel barbara kaj "rezistanta al ĉiu bona moro" konsideris eĉ la gotikon mem. Male grandan komprenon por la gotiko havis kelkaj barokaj arkitektoj, ekzemple Francesco Borromini aŭ Jan Blažej Santini-Aichel. Tiuj ĉi arkitektoj tre karakterize inspiris sin per gotikaj elementoj kaj konstruaĵoj en siaj laboraĵoj, kiuj tial estas iam iom malĝuste envicigataj en la t.n. barokan gotikon. Ĝenerale la gotiko komencis denove akceptata en la 19-a jarcento, kiam ankaŭ okazis rekonstruoj de multaj gotikaj konstruaĵoj. La gotiko estis tiutempe eĉ proklamita kiel "germana nacia stilo".