Instituto Cervantes

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Ĉefa Sidejo de la Instituto Cervantes, en la strato Alkalao, 49, de Madrido

La Instituto Cervantes estas kultura publika institucio kreita la 11-an de majo 1990 de la hispana registaro sub regado de la tiama prezidento Felipe González. Ĝi dependas de la Ministerio de Eksteraj Aferoj de Hispanio.

La celo de la instituto estas la diskonigado, disvastigado kaj instruado de la hispana lingvo kaj de la hispanlingva kulturo kaj de Hispanio kaj la hispanlingva Latinameriko. La instituto prenas sian nomon de la hispana verkisto Miguel de Cervantes.

Ĝiaj du ĉefaj sidejoj troviĝas en la Madrida Regiono: la ĉefa sidejo estas en la strato Alkalao, 49, de Madrido kaj la dua sidejo, uzata kiel eduka trejnejo por instruistoj, troviĝas en la Kolegio de la Reĝo, en la strato Libreros, 23, de Alcalá de Henares, naskiĝloko de Cervantes.

Cifereca televido[redakti | redakti fonton]

La 12-a de februaro 2008 la Instituto Cervantes fariĝis la unua eŭropa lingva instituto kiu havis sian propran televidkanalon: CervantesTV.es. 24-hora reta televidkanalo kiu konsistas el promociado kaj informado pri la hispana lingvo, kun kulturaj bultenoj kaj intervjuoj, rondaj tabloj, muziko, raportoj, kaj dokumentfilmoj plus kurso de la hispana kiu komenciĝis en septembro 2009. Post tiu ĉi iniciato, baldaŭ aperos interetaj radielsendoj.

Centroj tra la mondo[redakti | redakti fonton]

La Instituto Cervantes ankoraŭ ne havas centron en Okcidenta Saharo, sola arablingva teritorio kies dua lingvo estas la hispana. Nuntempe estas studata projekto por la kreado de la centro en Ajuno.

En Ĝibraltaro eblis fondi centron per la subskribita interkonsento en 2006. Ĝi estis anoncita en la dua ministeria kunveno de la Forumo de Dialogo pri Ĝibraltaro kiun la instituto malfermis meze de 2009. Per tiu ĉi decido oni celas plibonigi la instruadon de la hispana kaj la dulingvismo inter la ĝibraltaranoj.

La Instituto Cervantes ankaŭ planas la baldaŭan aperon de novaj centroj en Oslo, Seulo, Abiĝano, Dakaro, Najrobo, Sankt-Peterburgo kaj Ŝanhajo. Por iom pli malproksima estonteco en Davao, Cebuo, Zamboango kaj Puerto Princesa en Filipinoj; Portlando (Oregono), Fenikso (Arizono), Denvero, Los-Anĝeleso, San-Francisko kaj Hustono en Usono; Vankuvero, Edmontono, Vinipego, Toronto kaj Kebekio, en Kanado; Naso, Kingstono, Portoprinco kaj Portospeno en Karibio; Luena, Jaundeo, Librevilo, Brazavilo, Kinŝaso kaj Kapurbo en Afriko; Kopenhago, Vilno, Rigo, Talino, Kaliningrado, Minsko, Helsinko kaj Kievo en Eŭropo; kaj, Aŭklando, Velingtono, Adelajdo, Brisbano, Melburno kaj Perth en Oceanio.