Internacia Aŭtoritato por Ruro
La Internacia Aŭtoritato por Ruro (IAR) estis internacia organizaĵo establita en 1949 de la okcidentaj aliancitaj ŝtatoj por kontroli la karbo- kaj ŝtalindustrion de la Ruhr-regiono en okcidenta Germanio.
Ĝi estis interkonsentita ĉe renkontiĝoj en Londono la 20an de aprilo kaj 2an de junio 1949 flanke de Usono, Britio, Francio kaj la Benelukso-landoj. La Londono-interkonsento estis subskribita la 28an de aprilo de tiu jaro. Ĝi estis aboliciita fare de la Paco de Parizo en 1951, kiu transdonis ĝiajn agadojn al la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo (ECSC). La IAR finis ĝian laboron la 27an de majo 1952.
Enhavo |
[redakti] Fono
La fruaj francaj planoj celis reteni Germanion malforta kaj fortigi la francan ekonomion je la kosto de tiu de Germanio (vidas la Monnet-planon). Franca ekstera politiko alstrebis malmuntadon de germana peza industrio, submeti la karbo-riĉan Ruhr-regionon kaj Rejnlandon sub franca kontrolo aŭ ĉe minimumo internaciigi ilin, kaj ankaŭ ligi la karbo-riĉan Sarlandon kun la feroriĉa franca provinco de Loreno (kiu estis transdonita de Germanio al Francio denove en 1944). Kiam usonaj diplomatoj memorigis la francojn pri tio, ke tio havus gigantan efikon sur la germana ekonomio, la respondo de Francio estis indiki la germanojn ĵus devus "fari la necesajn alĝustigojn" por trakti la neeviteblan valut-deficiton.
En 1947 Francio forigis Saar-regionon de Germanio kaj turnis ĝin en protektoraton sub franca ekonomia kontrolo. La areo revenis al germana administracio je 1-a de januaro 1957, sed Francio retenis la rajton pri ĝiaj karbominejoj ĝis 1981. Francaj planoj por la kompleta depreno de Ruro de Germanio renkontiĝis kun pli granda rezisto. En septembro 1946 la usona registaro deklaris en la Stutgarta parolado Restatement of Policy (Revortigon de Politiko) pri Germanio. Ĝi diris ke Usono akceptos la francajn asertojn pri Sarlando, sed kondiĉe de tio: "Usono ne apogos ajnan atencon al teritorio kiu estas nediskuteble germana, aŭ ajnan dividadon de Germanio kiu ne estas vere dezirita fare de homoj koncernitaj. Ĝis nun, kiel Usono estas konscia, homoj de Ruro-regiono kaj la Rejnlando deziras resti unuigitaj kun la resto de Germanio. Kaj Usono ne kontraŭbatalos ilian deziron."
[redakti] Superrigardo
La Ruhr-Interkonsento estis trudita al la (okcidentaj) germanoj kiel kondiĉo por permesado de ili fondi Federacian Respublikon Germanio. Per kontrolado de la produktado kaj distribuado de karbo kaj ŝtalo (t.e. kiom multe da karbo kaj ŝtalo kiujn la germanoj mem ricevus), la Internacia Aŭtoritato por Ruro fakte kontrolis la tutan okcidentgermanan ekonomion, multe je malŝato de la germanoj. Ili estis tamen permesitaj sendi iliajn delegaciojn al la aŭtoritato post la Petersberg-interkonsento.
Pri tio estiĝis disputo en novembro 1949 inter la kristandemokrata ĉefministro Konrad Adenauer kaj la socialdemokrata opozici-estro Kurt Schumacher; la lasta riproĉis al la ĉefministro esti ĉefministro de la aliancanoj. Sed la kristandemokrato vidis en la IAR nur mallongtempan aranĝon, anstataŭigota iam per samrajtigita eŭropa kunlaboro.
Kun la okcidentgermana interkonsento ligi la Eŭropan Komunumon pri Karbo kaj Ŝtalo ĉesigi la restriktojn truditajn fare de la IAR, tiel ankaŭ certiganta francan sekurecon per eternigado de franca aliro al Ruhr-karbo, la rolo de la IAR estis transprenita fare de la EKKS.
[redakti] Konsilio
La aŭtoritato estis regata de konsilio kunmetita de la subskribintaj registaroj el la Londono-Interkonsento. La reprezentantoj de la aliancanoj ĉiu havis tri voĉojn, kaj la Benelukso-landoj havis unu voĉdonon ĉiu. La interkonsento ankaŭ ebligis la aliĝon de Okupata Germanio tuj kiam ĝi formis registaron agnoskitan fare de la aliancanoj, kaj tiu rolo estis plenumita de Federacia Respubliko Germanio. Ekonomiaj kostoj estis dividitaj inter la membroj sur la bazo de voĉdonadorajtoj.
- Belgio, 1 voĉdono
- Francio, 3 voĉoj
- Luksemburgio, 1 voĉdono
- Nederlando, 1 voĉdono
- Britio, 3 voĉoj
- Usono, 3 voĉoj
- Federacia Respubliko Germanio, 3 voĉoj
