La Popolo de Libereco

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
La Popolo de la Libereco
Il Popolo della Libertà
Emblemo de La Popolo de la Libereco
Lando Flago-de-Italio.svg Italio
Estro Silvio Berlusconi
Fondiĝo 29-a de marto 2009
Ĉefa sidejo Vojo dell'Umiltà 36, Romo
Ideologio Liberalismo[1][2], kristana demokratio, liberala konervativismo, kontraŭ-ŝtatismo, dekstra popolsocialismo
Internacia aliĝo Eŭropa Popola Partio
Ĵurnalo Il Giornale della Libertà (La Ĵurnalo de la Libereco)
Junulara organizaĵo Giovane Italia (Juna Italio)
Retejo http://www.ilpopolodellaliberta.it/
v  d  r
Information icon.svg

La Popolo de la Libereco (itale Il Popolo della Libertà [il POpolo DEla liberTA], mallongigita kiel PDL) estas itala centre-dekstra partio.

Historio[redakti | redakti fonton]

PDL estis fondita dum manifestacio de Silvio Berlusconi la 18-an de novembro 2007 en Milano en Piazza San Babila, sed ĝi iĝis partia federacio la 27-an de februaro 2008. La partio naskiĝis oficiale dum la unua kongreso en Fiera di Roma la 29-an de marto 2009. En 2008 ĝi obtenis la 37,4% de la voĉoj, ĝi iĝis la unua partio de Italio kaj ĝi kreis la Regado Berlusconi IV. Kun la demisio de Berlusconi kiel Ĉefministro, komence la partio apogis la Registaro Monti, sed poste ĝi opoziciis. En 2013 ĝi ne venkis la balotojn, sed ĝi diferencis malmultege de la unua partio, la Demokrata Partio, pro tio, por krei registaron, ĝi koaliciigi kun Civitana Elekto kaj kun la demokratuloj. Kelkaj ĝiaj partianoj estas ministroj, subministroj kaj subsekretarioj en la Registaro Letta.

Formacio[redakti | redakti fonton]

La partio naskiĝas de la unio de:

La PDL avis du dividiĝojn: en 2010 kiam Gianfranco Fini elvenis kaj kreis Futuro e Libertà per l'Italia, poste en la koalicio Kun Monti por Italio; en 2012 Ignazio La Russa, Giorgia Meloni kaj Guido Crosetto decidis krei Fratelli d'Italia-Centrodestra Nazionale, sed kiu restis alianciga kun PDL. En 2013 Fratoj de Italio ne donis fidon al Ĉefministro Enrico Letta.

Partiestroj[redakti | redakti fonton]

Sekretarioj[redakti | redakti fonton]

Prezidantoj[redakti | redakti fonton]

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. Chiara Moroni, Da Forza Italia al Popolo della Libertà, Carocci, Roma 2008
  2. http://www.parties-and-elections.de/italy.html