Leĝo de Lenz
La Leĝo de Lenz [lenc] estas uzebla pro difino de direkto de induktita tensio, estiĝinta dum varia elektromagneta indukto.
Leĝo de Lenz: direkto de la induktita tensio estas tia, ke ĝi klopodas malfortigi la originan (dekstra-fluan) magnetan kampon per kurento, kiu estas estigita de la induktita tensio. Tiel la produktita indukto oponiĝas al la kialoj de tiu indukto.
Bona ekzemplo por la Lenz-leĝo la dinamo de la biciklo. Se oni alpremas la dinamon al la rado, sed ni ne enŝaltas lampojn de la biciklo, tiam ni havas la pluslaboron pro la frotiĝo. Se ni enŝaltas la antaŭan lumadon, ni sentas pluan pluslaboron. Tio okazas, se ni enŝaltas la postan lumadon. La bezonata plusenergio pro la lumigo montras la malhelpajn faktorojn.
La leĝon rekonis la german-estona fizikisto Heinrich Lenz en 1834.
