Neĝblankulino
El Vikipedio
Neĝblankulino, germane Schneewittchen (respektive origine Sneewittchen, de la platgermanaj vorteroj Snee „neĝo“, witt „blanka“ kaj -chen „-etulino") estas fabelo el la klasika kolekto de germanaj fabeloj de la fratoj Grimm. Ĝi estis multfoje rerakontata kaj ankaŭ filmigita, inter alie de la desegnofilma studio de Walt Disney, kiu dum la jaro 1937 jen produktis sian unuan tutvesperan desegnitan filmon.
La enhavo de la rakonto tutkoncize estas la jena:
Reĝino mortas post la nasko de unua infano, kaj la vidva reĝo post iom da tempo prenas duan edzinon, kiu belas, sed patologie ĵaluzas pri la juneca belo de la reĝa filino. Tial ŝi sekrete ordonas al reĝa ĉasisto mortpafi la princinon, sed tiu ne kapablas murdi la knabinon kaj petas ŝin fuĝi kaj kaŝiĝi en arbarego. Tie ŝi trovas domon de sep nanoj, kiuj fosas gemojn en minejo, kaj interkonsentas zorgi pri la sep etaj viroj.
La ĵaluza reĝa edzino tamen ekscias pri la fuĝo, kaj post du vanaj provoj fine sukcesas per truko venenigi la knabinon. La sep funebrantaj nanoj volas ĵus porti la vitran ĉerkon al la tombo, kiam juna princo vidas la mortan belulinon en la vitra ĉerko kaj petas la nanojn porti ŝin al sia gepatra kastelo. Dum la transportado tien, unu el la nanaj ĉerkoportantoj stumblas, la ĉerko falas kaj la ŝajne mortintino elsputas venenigitan pomopecon kaj respiras, tial ke la enamiĝinta princo povas peti la princidinon edziniĝi al li, kaj ŝi konsentas.
