Nigra alno

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Vikipedio:Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion
Nigra alno
Alnus glutinosa 011.jpg
Biologia klasado
Regno: Plantoj Plantae
Divizio: Angiospermoj Magnoliophyta
Klaso: Dukotiledonuloj Dicotyledones
Ordo: Fagaloj Fagales
Familio: Betulacoj Betulaceae
Genro: Alno Alnus
Specio: A. glutinosa
Alnus glutinosa
L.
Aliaj Vikimediaj projektoj
v  d  r
Information icon.svg

La nigra alno (Alnus glutinosa) estas plantospecio, arbo el la familio betulacoj (Betulaceae), genro alno (Alnus). Ĝi kreskas dise en Eŭropo, apud riveretoj kaj sur akvoabundaj areoj.

Priskribo[redakti | redakti fonton]

Foliaro de nigra alno
Alnus glutinosa

Tiu arbo havas konusan formon, alton ĝis 20 m, sed ĝi povas aperi kiel arbusto en marĉoj, akvobordoj. La arbotrunko estas rekta, la branĉoj grandparte staras horizontale. La arbokrusto estas glata ĉe la juna arbo, kun brilaj, blankaj makuloj. La maljuna arbo havas brungirzan, tabulete kreviĝintan kruston. La ŝosoj junaĝe estas gluecaj, violbrunaj, senharaj, blanke makulitaj.

La burĝonoj estas mallongaj kun pedunkloj, havas ovoformon, nigreviolaj, gluecaj. La folioj longas 5–10 cm, kun duobla denta rando, kun formo de pintostarigita ovo.

La arbo estas ambaŭseksa: la stamenaj amentoj staras ŝosospinte, havas la koloron de la ruĝa al la flava. La etaj, ruĝbrunaj pistilaj spikoj kreskas ŝosopinte, apud la antaŭjaraj ŝajn-koniferoj, sur la senfoliaj branĉoj.

La frukto longas 1–1,5 cm kaj pendas sur samlonga pedunklo. Ĝi estas maturiĝante malhelbruna ŝajn-konifero. La grajnoj estas etaj, kvinangulaj, senflugilaj, briel brunaj.

Tiu palearktisa specio kreskas relative rapide, vivas longtempe kaj emas al vegetativa reproduktiĝo. Ĝi bezonas akvon, lumon, ŝatas la varmon, toleras la poluitan aeron. Ĝi kreskas rapide apud riveroj, riveretoj, sur ebenaĵaj marĉoj, oksigenriĉaj kreskejoj.

Ĝi floras en marto-aprilo. Sur la radikoj vivas nitrogen-fiksaj aktinomicetoj (Actinomyces alni).

Uzo[redakti | redakti fonton]

La oranĝe flava ligno estas tro mola por industria uzo. Ĝi rezistas al malsekeco, precipe subakve longdaŭra (oni uzis ĝin por konstruo de pontoj). Ĝi estas facile skulptebla, en la krusto abundas tanacido.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]