Saint-Quentin (Aisne)

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Saint-Quentin

Stadhuis Saint Quentin.JPG

Administrado
Statuso Komunumo
Lando Francio
Regiono Pikardio
Departemento Aisne (subprefektejo)
Arondismento Arondismento de Saint-Quentin (ĉefurbo)
Kantono Ĉefurbo de 3 kantonoj
Urbestro Pierre André (2001-2008)
Interkomunumreto Communauté d'agglomération de Saint-Quentin
Poŝtkodo 02100
Kodo laŭ INSEE 02691
Demografio
Loĝantaro 59066  ((1999))
Loĝdenso 2 618,2 loĝ./km2
Geografio
Geografia situo 49° 51′ N, 3° 17′ O49.8477777777783.2855555555556Koordinatoj: 49° 51′ N, 3° 17′ O
Alto 74 m (de 68 m al 125 m)
Areo 2 256 ha (22,56 km²)
Saint-Quentin (Francio)
DEC
Saint-Quentin
Situo de Saint-Quentin
v  d  r
Information icon.svg
Blazono de Saint-Quentin

Saint-Quentin estas franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton.

En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj Saint-Quentinois.

Geografio[redakti | redakti fonton]

Saint-Quentin situas ĉe la rivero Somme, kiu ekas proksime al la urbo, en Fonsomme. Saint-Quentin estas kutime rigardata kiel la ĉefurbo de Alta Pikardio, kore de la natura regiono Vermandois.

La urbo ĝuas interesas geografian situon, je la krucvojo inter Parizo, Amiens, Reims, Lille kaj Bruselo. Tiu situo estas plifortigita de du aŭtovojoj : la A26 (kromnomita "aŭtovojo de la angloj") el Arras al Calais, kaj la A29, el Amiens ĝis Rouen.

La tiel nomata kanalo de Saint-Quentin trapasas la urbon, kaj kunligas Chauny al Cambrai. Ĝi restis unu el la plej gravaj kanaloj de Francio ĝis la 1960-aj jaroj kaj kunligas la riverojn Somme, Escaut kaj Oise.

Demografio[redakti | redakti fonton]

Loĝantara evoluo
1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851 1856 1861 1866
10 800 10 477 10 535 12 351 17 686 20 570 21 400 23 852 24 953 26 887 30 790 32 690
Loĝantara evoluo
1872 1876 1881 1886 1891 1896 1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936
34 811 38 924 45 838 47 353 47 551 48 868 50 278 52 768 55 571 37 345 49 683 49 448 49 028
Loĝantara evoluo
1946 1954 1962 1968 1975 1982 1990 1999 2004
48 556 53 866 61 071 64 196 67 243 63 567 60 644 59 066 61 092

Administrado[redakti | redakti fonton]

Saint-Quentin estas la ĉefurbo de tri kantonoj :

Listo de la sinsekvaj urbestroj
Eko de la mandato Fino de la mandato Nomo Funkcio Partio
oktobro 2010 Nuna mandato... Xavier Bertrand Ministro de la Laboro, de la Dungo kaj de la Sano UMP
junio 1995 demisiis en oktobro 2010 Pierre André Senatano de Aisne UMP
1989 1995 Daniel Le Meur eksa deputito - chevalier de la légion d'honneur PCF
1983 1989 Jacques Braconnier eksa senatano de Aisne RPR
1977 1983 Daniel Le Meur eksa deputito PCF
1966 1977 Jacques Braconnier eksa senatano de Aisne UDR

Vidindaĵoj[redakti | redakti fonton]

Baziliko de Saint-Quentin

Saint-Quentin estas klasifikita kiel "arta kaj historia urbo" (ville d'art et d'histoire). La baziliko de Saint-Quentin estis konstruita ekde la komenco de la 13-a jarcento ĝis la 15-a jarcento : ĝi prezentas interesan miksadon de pluraj gotikaj stiloj.

La gotika urbdomo de Saint-Quentin, finpretigita en 1509, estas dekoraciita de 173 skulptaĵoj kaj troviĝas ĉe granda, ŝlosita placo. Ĝi famiĝas pro sia sonorilaro da 37 sonoriloj.

Ekzistas muzeo pri papilioj, kiu entenas pli ol 600000 specimenoj, el kiuj nur 20000 estas ekspoziciataj en la muzeo. La "muzeo Antoine Lécuyer" estas dediĉita al la verkoj de Maurice-Quentin de La Tour, pentristo de la 18-a jarcento.

Ĝemelurboj[redakti | redakti fonton]

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Maxime de Sars, Petite histoire de Saint-Quentin, Laon, 1936, X-174 p.
  • André Fiette, Suzanne Fiette, Saint-Quentin, Colmar - Ingersheim, 1972, 108 p.
  • Jean-Luc A. d'Asciano, Francis Normand, Le piéton de Saint-Quentin, éditions Du Quesne, Lille, 2004.
  • Hervé Cabezas, Alastair Lang, Pierre Rosenberg, Renaissance de la collection de dessin du musée Antoine-Lécuyer, éditions L'Œil d'or, Paris, 2005.
  • Jean-Paul Besse, Saint-Quentin et sa contrée dans l'Histoire, Versailles, 2006, 450p.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]