Siegfried Kracauer

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Siegfried Kracauer, 1925

Siegfried Kracauer (februaro 8a, 1889 - novembro 26a, 1966) estis german-juda verkisto, ĵurnalisto, sociologo, kulturkritikisto, kaj filmoteoriulo.

Biografio[redakti | redakti fonton]

Naskiĝinta el juda familio en Frankfurto ĉe Majno, Kracauer studis arkitekturon de 1907 to 1913, poste akiris doktorecon en 1914, kaj laboris kiel arkitekto en Osnabrück, Munkeno, kaj Berlino ĝis 1920.

Proksime de la fino de la Unua Mondmilito, li amikiĝis al la juna Theodor W. Adorno, al kiu li iĝis frua filozofia mentoro. En 1964, Adorno memoris ke "[d]um jaroj Siegfried Kracauer legas la Raciokrition kun mi regule en sabataj posttagmezoj. Mi ne troigas en la plej iometa kiam mi diras ke mi ŝuldas pli al tiu legado ol miaj akademiaj instruistoj. [ ... ] Se en mia pli posta legado de filozofiaj tekstoj mi ne estis tiel multe imponita kun ilia unueco kaj sistema konsistenco kiam mi temis pri la teatraĵo de fortoj sur laboro sub la surfaco de ĉiu fermita doktrino kaj rigardis la kodigitajn filozofiojn kiel fortokampojn en ĉiu kazo, ĝi estis certe Kracauer kiu instigis min por fari tion. " [1]

De 1922 al 1933 li laboris kiel la gvida filmo- kaj literaturoredaktisto de la Frankfurter Zeitung (gvida Frankfurta gazeto) kiel ĝia korespondisto en Berlino, kie li laboris ĉe Walter Benjamin kaj Ernst Bloch, inter aliaj. Inter 1923 kaj 1925, li skribis eseon nome La Krimromano (Der Detektiv-Roman), en kiu li maltrankviligis sin pri fenomenoj de ĉiutageco en moderna socio.

Kracauer daŭrigis tiun tendencon dum la venontaj malmultaj jaroj, konstruante teoriajn metodojn de analizado de cirkoj, fotarto, filmoj, reklamado, turismo, grandurba urbanizo, kaj danco, kiujn li publikigis en 1927 per la verko La Ornamaĵo de Amason (Der Ornament der Masse).

En 1930, Kracauer publikigis La Salajrigituloj (Die Angestellten), kiun kritike rigardas la vivstilon kaj kulturon de nova klaso de blank-kolumaj dungitoj. Spirite senhejma, kaj divorcitaj de kutimo kaj tradicio, tiuj dungitoj serĉis rifuĝon en la novaj "distrindustrioj". Observantoj notas ke multaj el tiuj malsupra-mezaj klasodungitoj estis pretaj adopti Naziismon, tri jarojn poste. En nuntempa revizio de Die Angestellten, Benjamin laŭdis la fortecon de la analizo de Kracauer, skribon ke "[t]io tuta libro estas provo barakti kun peco de ĉiutaga realeco, konstruis ĉi tie kaj travivis nun. Realeco estas premita tiel proksime ke estas devigite deklari ĝiajn kolorojn kaj nomi nomojn." [2]

Kracauer iĝis ĉiufoje pli kritika de kapitalismo (li legis verkojn de Karl Marx) kaj poste liberiĝis de la Frankfurter Zeitung. Koncerne tiun saman tempon (1930), li geedziĝis kun Lili Ehrenreich. Li ankaŭ estis tre kritika de stalinismo kaj la "teroristototalismo" de la soveta registaro.[3]

Kun la pliiĝo de la Naziaj politikistoj je Germanio en 1933, Kracauer migris al Parizo, kaj poste, nome en 1941, elmigris al Usono.

De 1941 al 1943 li laboris en la Muzeo de Moderna Arto (Museum of Modern Art) en Novjorko, apogita fare de Guggenheim kaj Rockefeller stipendioj pro sia laboro pri la germana filmo. Poste, li publikigis De Caligari ĝis Hitler: Psikologia Historio de la Germana Filmo (1947), kiu spuris la naskiĝon de Naziismo de la kinejo de la periodo de Vajmara Respubliko same kiel estis helpanta bazigi la fundamenton de moderna filmokritiko.

En 1960, li publikigis Teorio de Filmo: La Elsaviĝo de Fizika Realo (Theory of Film: The Redepmtion of Physical Reality), kiu argumentis ke realismo estas la plej grava funkcio de kino.

En la lastaj jaroj da sia vivo Kracauer laboris kiel sociologo por malsamaj institutoj, inter ili en Novjorko kiel direktoro de esplorado por aplikataj sociosciencoj ĉe Universitato Kolumbio. Li mortis tie, en 1966, pro la sekvoj de pulminflamo.

Lia lasta libro estas la postmorte publikigita Historio, la Lastaj Aferoj Antaŭ la Lastaj (History, the Last Things Before the Last) (New York, Oxford University Press, 1969).

Sekvo[redakti | redakti fonton]

En ŝia libro Mi Perdis Ĝin ĉe la Filmoj, filmkritikisto Pauline Kael skribis ke

Siegfried Kracauer estas speco de viro kiu ne povas diri "Ĝi estas bela tago" sen unue establante ke estas tago, ke la esprimo "tago" estas sensenco sen la dialektika koncepto de "nokto," ke ambaŭ tiuj esprimoj havas neniun signifon se ne ekzistus mondo en kiu tagnokto alternas, kaj tiel antaŭen. Antaŭ la tempo kiun li establis epistemologian sistemon por apogi lia rekte por observi ke ĝi estas bela tago, nia tago estis ruinigita.[4]

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Theodor W. Adorno, "The Curious Realist: On Siegfried Kracauer," ĉe Notes on Literature, Volumo 2, eld. Rolf Tiedemann, trans. Shierry Weber Nicholson, New York: Columbia University Press, p. 58.
  2. Walter Benjamin, "An Outsider Makes His Mark," trans. Rodney Livingstone, in Selected Writings, Volume 2, ed. Michael W. Jennings, Howard Eiland, and Gary Smith, Cambridge, MA: Harvard University Press, 1999, p. 307.
  3. Siegfried Kracauer, Theory of Film: The Redemption of Physical Reality, New York: Oxford University Press, 1960, p. 221
  4. Pauline Kael, I Lost It at the Movies, Boston: Little, Brown, 1965, p.269.

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

Primara literaturo + Kracauer, Siegfried (1947). From Caligari to Hitler: A Psychological History of the German Film. + Kracauer, Siegfried (1960). Theory of Film: The Redemption of Physical Reality.

  • Kracauer, Siegfried; Paul Oskar Kristeller (1969). History: The Last Things Before the Last.
  • Kracauer, Siegfried (1971). Der Detektiv-Roman - Ein philosophischer Traktat.
  • Kracauer, Siegfried; Thomas Y. Levin (1995). The Mass Ornament: Weimar Essays.
  • Kracauer, Siegfried; Quintin Hoare (1998). The Salaried Masses: Duty and Distraction in Weimar Germany.
  • Kracauer, Siegfried; Gwenda David & Eric Moshbacher (2002). Jacques Offenbach and the Paris of His Time.

Sekundara literaturo

  • Oschmann, Dirk, Auszug aus der Innerlichkeit. Das literarische Werk Siegfried Kracauers. Heidelberg: Universitätsverlag C. Winter 1999
  • Koch, Gertrud (2000). Siegfried Kracauer: an introduction. Princeton University Press.
  • Reeh, Henrik (2005). Ornaments of the Metropolis: Siegfried Kracauer and Modern Urban Culture. The MIT Press. ISBN 0-262-18237-8.