Ĉildeberto la Adoptita

Vidu ankaŭ: Listo de francaj reĝoj

Ĉildeberto la Adoptita Childebertus Adoptivus rex Francorum (650-662)
Ikonografia bildo de Ĉildeberto la Adoptita (650-662)
Persona informo
Hildebert Adoptivus Childebert l'Adopté
Naskiĝo	650 en Metz, Aŭstrazio, Imperium Francorum
Morto	662 en Metz, Aŭstrazio, Imperium Francorum
Familio
Dinastio	Pipinidoj vd
Patro	Grimoald the Elder (en) vd
Gefratoj	Vulfetrude (en) vd
Parencoj	Grimoald the Elder (en) (ebla patro) Sigeberto la 3-a (ebla patro) vd
Profesio
Okupo	monarko vd
Postenoj Postenoj reĝo de la frankoj vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

Ĉildeberto la Adoptita estis reĝo de la salfrankoj en Aŭstrazio inter 656 kaj sia morto. Li ne apartenis al la merovida dinastio, sed tre eble li estis filo de la palaca prefekto Grimoaldo la Maljuna (616-662) de la Pepinida dinastio, konataj kiel Karolidoj. Ĉildeberto sukcedis al sia patro Sigeberto la 3-a kaj estis eltronigita post ses jaroj da regado favore de Ĉilderiko la 2-a.

Biografio

Laŭ la anonima aŭtoro de la "Liber Historiae Francorum", Ĉildeberto estis filo de Grimoaldo la 1-a, urbestro de la aŭstrazia palaco nome de la juna reĝo Sigeberto la 3-a. Ĉi-lasta edziĝis kun Ŝineŝilda (630-675) ĉirkaŭ 647, sed post kvin jaroj neniuj infanoj naskiĝis, kaj Sigeberto decidis en 652 adopti Ĉildeberton, la filon de Grimoaldo. Baldaŭ poste, Ŝimneŝilda naskis filon, Dagoberton, kaj poste filinon, Biliŝilda (654-675).

Kiam Sigeberto mortis en 656, Grimoaldo forsendis Dagoberton, kiun li tonsuris, kaj konfidis lin al Dido, episkopo de Poitiers (628-673), kiu sendis lin al monaĥejo en Irlando antaŭ ol surtronigi Ĉildeberton. Klodvigo la 2-a, reĝo de Neŭstrio kaj duonfrato de Sigeberto la 3-a, volante reunuigi Aŭstrazion kun sia regno, laŭdire permesis la ekzilon de sia nevo, sed vidis siajn ambiciojn malsukcesigitaj de tiuj de Grimoaldo. Ĉi-lasta, membro de la Pepinidoj kiel filo de Pepino de Landen, laŭdire kunigis fortojn kun Ansegiselo, edzo de sia fratino Begga kaj membro de la Arnulfidoj kiel filo de Sankta Arnulfo.

Grimoaldo estis murdita en 657, eble laŭ instigo de Erŝinoaldo (580-661), urbestro de la palaco nome de Klodvigo la 2-a, kiu supozeble allogis lin al Neŭstrio kaj kaptis lin antaŭ ol ekzekuti lin. Ĉildeberto ŝajne regis dum kelkaj pliaj jaroj ĝis 662, kiam Ebroino, urbestro de la palaco nome de Klotario la 3-a, plej maljuna filo de Klodvigo la 2-a, allogis Ĉildeberton al Neŭstrio, mortigis lin, kaj metis la pli junan filon de Klodvigo la 2-a, Ĉilderikon la 2-an, sur la tronon de Aŭstrazio, kiu edziĝis al Biliŝilda.

Hipotezoj

Ĉi tiu rakonto, ankoraŭ akceptita hodiaŭ, estis ĵus kontestita de pluraj historiistoj kiel Richard Geberding, Mathias Becher kaj Christian Settipani.

Laŭ Richard Gerberding, la rakonto en la "Liber Historiae Francorum" enhavas signifan neverŝajnecon: malfacilas kredi, ke Sigeberto la 3-a povus esti timinta, en la aĝo de ĉirkaŭ 21 jaroj, ke li ne povus havi filon, timo des pli malsaĝa, ĉar unu lia filo naskiĝis iom pli poste.

Laŭ Matthias Becher, neniu nuntempa merovida teksto mencias Sigeberton la 3-an kiel ne-merovingan reĝon (la Liber Historiae Francorum ne estis verkita ĝis ĉirkaŭ 727). Ekster la Liber Historiae Francorum, la mencio pri adoptaj gepatroj aperas nur dum la regado de Karolo la Granda, fine de la 5-a jarcento, kaj en la formo Childebertus adoptivus filius Grimoaldous(i) aŭ Childebertous i(d est) adoptivus Grimoaldous, formulo kiu emas signifi "Ĉildeberto, adoptita filo de Grimoaldo".

Laŭ Christian Settipani, ŝajnas ke Ĉildeberto estis fakte filo de Sigeberto, ĉu legitima ĉu nelegitima, kiu konfidis lin al Grimoaldo je la momento de sia morto. La aŭtoro de la Liber Historiae Francorum, neŭstria monaĥo, tiam verkis eraran raporton, kvankam ĝi konvenis al la interesoj de Neŭstrio.

Konsiderante la poligamiajn kutimojn de la merovidaj reĝoj, malfacilas diri, ĉu Ĉildeberto la 3-a estis la filo de Ŝineŝilda aŭ de konkubino de Sigeberto la 3-a. En ĉi-lasta kazo, la ekzilo de la estonta Dagoberto la 2-a fakte estus rimedo por forigi heredanton, kun kiu la regno devintus esti dividita.