Alain Mabanckou

Honorigoj
Honorigoj	(2016) Paul-Bourdarie prize (en) ; (2013) Prince Pierre Award (en) ; (2012) Grand Prix de Littérature Henri Gal (en) ; (2010) Georges Brassens Prize (en) ; (2006) Premio Renaudot, kialo de la premio Mémoires de porc-épic (fr) ; (2005) Prix Ouest France - Étonnants Voyageurs (fr) ; (2005) Prix RFO du livre (en) , kialo de la premio Verre cassé (fr) ; (2005) Prix des cinq continents de la francophonie (en) , kialo de la premio Verre cassé (fr) ; Oficiro de la Artoj kaj de la Leteroj; Kavaliro de Honora Legio ; vd

**Alain Mabanckou**
Alain Mabanckou
Persona informo
	Alain Mabanckou
Naskiĝo	24-an de februaro 1966 (59-jaraĝa); en Pointe-Noire, Respubliko Kongo
Lingvoj	franca vd
Loĝloko	Urbocentro de Los-Anĝeleso vd
Ŝtataneco	Respubliko Kongo ; Francio vd
Alma mater	Universitato Paris-Dauphine - diplomo de altnivelaj studoj ; Universitato de Parizo 12 ; Universitato de Nanto - licencio ; Universitato Marien Nguabi vd
Profesio
Okupo	verkisto ; poeto-juristo ; universitata instruisto ; poeto ; porinfana verkisto vd
Aktiva en	Los-Anĝeleso vd
Honorigoj
Honorigoj	(2016) Paul-Bourdarie prize (en) ; (2013) Prince Pierre Award (en) ; (2012) Grand Prix de Littérature Henri Gal (en) ; (2010) Georges Brassens Prize (en) ; (2006) Premio Renaudot, kialo de la premio Mémoires de porc-épic (fr) ; (2005) Prix Ouest France - Étonnants Voyageurs (fr) ; (2005) Prix RFO du livre (en) , kialo de la premio Verre cassé (fr) ; (2005) Prix des cinq continents de la francophonie (en) , kialo de la premio Verre cassé (fr) ; Oficiro de la Artoj kaj de la Leteroj; Kavaliro de Honora Legio ; vd
En TTT	Oficiala retejo vd
vd	Fonto: Vikidatumoj
	v • d • r

Alain MABANCKOU (naskita la 24-an de februaro 1966 en Pointe-Noire, Respubliko Kongo) estas kongola verkisto, kiu verkas en la franca kaj estas unu el la plej elstaraj franclingvaj verkistoj en Afriko nuntempe. ^[1] En kelkaj literaturaj cirkloj en Parizo li estas konata kiel "la Samuel Beckett de Afriko". ^[2]

Verkado

En la 1990-aj jaroj li publikigis plurajn volumojn de poezio kaj noveloj ĉe francaj eldonejoj. Lia debuta romano, Bleu-Blanc-Rouge, ricevis la Grand Prix littéraire de l'Afrique noire en 1998. Sekvis aliaj romanoj, kiel ekzemple Et Dieu seul sait comment je dors (2001), Les Petit-Fils noirs de Vercingétorix (2002), African Psycho (2003) kaj Memoires de porc-epic (2006) ^[3], kiu ironias la animisme influitajn popolkredojn de liaj samlandanoj kaj pro kiuj li ricevis plurajn literaturajn premiojn, inkluzive de la Prix Renaudot. Mabanckou verkas en duonparola franca lingvo kun multaj ripetoj kaj devioj, proverboj kaj fabloj.

Mabanckou estas ankaŭ polemika, ^[4] kaj estis kritikita de kelkaj afrika kaj diasporaj verkistoj por deklarante ke afrikana havas respondecon por ilia propra malbonokazo. ^[5] Li argumentis kontraŭ la ideo ke afrikaj kaj karibiaj verkistoj devus koncentri sur iliaj lokaj realaĵoj por servi kaj esprimi iliajn komunumojn. Li cetere asertas ke kategorioj kiel nacio, raso kaj teritorio malsukcesas personigi realaĵon kaj instigas verkistoj verki pretere ĉi tiuj temoj.^[6]

Verkaro

Poezio

Au jour le jour, 1993
La légende de l'errance, 1995
L'usure des lendemains, 1995
Les arbres aussi versent des larmes, 1997
Quand le coq annoncera l'aube d'un autre jour..., 1999
Tant que les arbres s'enracineront dans la terre, Œuvre poétique complète, 2007
Congo, Montréal 2016, Mémoire d'encrier, coll. « Poésie » no 62 (ISBN 978-2-89712-375-8)

Romanoj kaj noveloj

Bleu, Blanc, Rouge (1998)
African psycho (2003)
Verre Cassé (Seuil, 2005)
Mémoires de porc-épic (Seuil, 2006)
Black Bazar (Seuil, 2009)
Demain j'aurai vingt ans (Gallimard, 2010)
Tais-toi et meurs (krimromano, Editions de La Branche, 2012)
Lumières de Pointe-Noire (Seuil, 2013)
Petit Piment (Seuil, 2015)

Referencoj

↑ Alain Mabanckou Arkivigite je 2014-03-09 per la retarkivo Wayback Machine. Julien Bisson, France Today, 9 April 2009.
↑ "Prince of the absurd", The Economist, 7 July 2011.
↑ "Alain Mabanckou, l'enfant noir". "G.L.", Le Nouvel Observateur, 19 August 2010.
↑ Adrien Hart, "Les Africains ont une responsabilité dans la traite des Noirs", SlateAfrique, 16 March 2012.
↑ Valérie Marin La Meslée, "Le grand rire d’Alain Mabanckou", SlateAfrique, 30 January 2012.
↑ Perisic, Alexandra. (2019) Precarious Crossings: Immigration, Neoliberalism, and the Atlantic. Columbus: The Ohio State University Press, p. 176. doi:10.26818/9780814214107. ISBN 978-0-8142-1410-7.

Eksteraj ligiloj

Kategorio Alain Mabanckou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

oficiala retejo de Alain Mabanckou
Reed Johnson, "Esperante ke la signifon ne estas perdita", Los Angeles Times, la 29-an de aprilo 2012.

Bibliotekoj

[francetoday2009-1] Alain Mabanckou Arkivigite je 2014-03-09 per la retarkivo Wayback Machine. Julien Bisson, France Today, 9 April 2009.

[2] "Prince of the absurd", The Economist, 7 July 2011.

[nouvelobs2010-3] "Alain Mabanckou, l'enfant noir". "G.L.", Le Nouvel Observateur, 19 August 2010.

[4] Adrien Hart, "Les Africains ont une responsabilité dans la traite des Noirs", SlateAfrique, 16 March 2012.

[slateafrique201201302-5] Valérie Marin La Meslée, "Le grand rire d’Alain Mabanckou", SlateAfrique, 30 January 2012.

[6] Perisic, Alexandra. (2019) Precarious Crossings: Immigration, Neoliberalism, and the Atlantic. Columbus: The Ohio State University Press, p. 176. doi:10.26818/9780814214107. ISBN 978-0-8142-1410-7.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]