Anatolij Marĉenko
| Anatolij Marĉenko | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Persona informo | |||||
| Анато́лий Ти́хонович Ма́рченко | |||||
| Naskiĝo | 23-an de januaro 1938 en Barabinsk | ||||
| Morto | 8-an de decembro 1986 (48-jaraĝa) en Ĉistopol | ||||
| Mortis pro | fastostriko  vd | ||||
| Mortis per | inanicio vd | ||||
| Lingvoj | rusa vd | ||||
| Ŝtataneco | Soveta Unio vd | ||||
| Familio | |||||
| Edz(in)o | Larisa Bogoraz (en)  vd | ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | verkisto disidento memuaristo homrajta aktivulo politika malliberulo vd | ||||
| Aktiva dum | 1958–1986 vd | ||||
| |||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Anatolij Tiĥonoviĉ MARĈENKO (ruse Анатолий Тихонович Марченко; n. la 23-an de januaro 1938 en Barabinsk, Novosibirska provinco, Rusia SFSR, Sovetunio - m. la 8-an de decembro 1986 en Ĉistopolo, Tatara Aŭtonoma Soveta Socialista Respubliko, Rusia SFSR, Sovetunio) estis sovetia disidento, verkisto kaj homaj-rajtoj-aktivulo. Li estis malliberigita plurfoje pro sia kritiko de la soveta registaro.
Vivo
[redakti | redakti fonton]Marchenko naskiĝis kiel filo de fervojisto en Barabinsk, Siberio. ok- jaraĝa, li forlasis la lernejon kaj fariĝis membro de la Komsomolo. Marchenko laboris kiel konstrulaboristo ĉe hidroelektraj centraloj kaj tiam estis malliberigita por la unua fojo. Post provo eskapi al Irano en 1960, li denove estis malliberigita de 1960 ĝis 1966, dum kelka tempo en la Centra Malliberejo de Vladimir. Li skribis pri tio en la libro "Miaj Deklaroj", publikigita en Novjorko kaj Frankfurto ĉe Majno en 1969. [1][2][3] [4]
Li fariĝis politika disidento. Interalie, li estis fondinta membro de la Moskva Helsinka Grupo kaj avertis la ĉeĥoslovakojn pri la sovetianoj, kio gajnis al li plian punon. La KGB proponis al li la ŝancon elmigri al Israelo, sed li rifuzis, ĉar kvankam lia edzino estis juda, li ne estis. Pro lia ekzila raporto " De Tarusa al Ĉunskij", li estis malliberigita en 1981 en malliberejo UE148/2 en Ĉistopolo, kie li mortis komence de decembro 1986 post cerba hemoragio. Entute, li estis kondamnita ses fojojn kaj pasigis 19 jarojn en malliberejo. [5]
Marĉenko estis la dua edzo de Larissa Bogoras. Li postmorte ricevis la Saĥarov-premion en 1988. [6]
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Marchenko, Anatoly. (1980) From Tarusa to Siberia. Royal Oak, Michigan: Strathcona. ISBN 9780931554162. , pg. 17
- ↑ (2004) “Voices of Freedom: Samizdat”, Europe-Asia Studies 56 (4), p. 571–94. doi:10.1080/0966813042000220476. 155084186.
- ↑ Marchenko, Anatoly. [1969] (1971) My Testimony. Harmondsworth, Middlesex, England: Penguin. , pg. 25
- ↑ Toker, Leona. (2000) Return from the Archipelago: narratives of Gulag survivors. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0253337870.
- ↑ Marchenko, Anatoly. (1989) To Live Like Everyone. New York: Henry Holt. ISBN 9780805008982. , pg. 5
- ↑ Natan Shcharansky The Limits of Glasnost. Heritage Foundation. Arkivita el la originalo je 19 January 2006. Alirita 28 March 2013 .