Andrea Navagero

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Andrea Navagero
Portrait of Andrea Navagero by Rafael.jpg
Persona informo
Naskiĝo 30-an de novembro 1482 (1482-11-30)
en Venecio
Morto 8-an de majo 1529 (1529-05-08) (46-jara)
en Blois
Lingvoj latina lingvo [#]
Ŝtataneco Venecia respubliko [#]
Profesio
Profesio poeto • verkistodiplomatobotanikisto [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Information icon.svg
vdr
Portreto de Andrea Navagero fare de Rafael (1516).

Andrea Navagero, latinigita al Andreas Naugerius aŭ en Esperanto Andreo Navaĝero (Venecio, 1483 - Blois, Francio, 8-a de majo de 1529), estis humanisto, verkisto kaj politikisto el Venecio.

Biografio[redakti | redakti fonton]

Li naskiĝis al nobela familio, studis en Padovo sub gvidado de Marco Antonio Sabellico, en greka de Marko Muzuro kaj en filosofio de la aristotela Pietro Pomponazzi; poste, en Venecio, li estis inter la kunlaborantoj de la presisto de greklatinaj klasikuloj Aldo Manuzio la Maljuna kaj por li zorgis pri notitaj eldonoj de latinaj axutoroj de epoko de Aŭgusto, el kiu li estis fanatika fakulo: nome la verkoj de Kvintiliano (1513), Vergilio (1514), Lukrecio (1516), Ovido kaj Terencio (1517) kaj Horacio kaj Cicerono (1519).

Verkaro[redakti | redakti fonton]

Restis el li ampleksa leteraro de granda historia gravo, kun elstaraj kvin leteroj al la humanisto Giambattista Ramusio kaj tiuj per kiuj li parolas pri siaj veturoj tra Hispanio kaj Francio. Estas de granda intereso ankaŭ por la studoj pri botaniko, ĉar li estis granda amanto de la floroj kaj de la ĝardenoj kaj en siaj veturoj li ĉiam detaligas kion li observas. Kiel poeto rimarkindas ĉefe liaj verkoj en latina, kolektitaj sub la titolo de Lusus, in Carmina quinque illustrium poetarum (1548); la plej elstaraj verkoj estas paŝtistaj dialogoj, eklogoj, epigramoj ktp; krome la Venecia Respubliko mendis al li funebrajn diskursojn por Caterina Cornaro (1510), Bartolomeo d’Alviano (1515) kaj por la doĝo Leonardo Loredan (1521). Kiel humanisto li estis netolerema partiano de la klasika latino, kaj eĉ oni rakontas ke li bruligis la verkojn de Marcialo.

Bibliografio de la aŭtoro[redakti | redakti fonton]

  • Lusus, in Carmina quinque illustrium poetarum (1548);
  • Viaggio fatto in Spagna ed in Francia (Veturo farita al Hispanio kaj al Francio) (Venecio, 1563).
  • Opera omnia (1718).