Beringa emberizo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Vikipedio:Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion
Beringa emberizo
Biologia klasado
Regno: Animaloj Animalia
Filumo: Ĥorduloj Chordata
Klaso: Birdoj Aves
Ordo: Paseroformaj Passeriformes
Familio: Emberizedoj Emberizidae
Genro: Plectrophenax
Specio: P. hyperboreus
Plectrophenax hyperboreus
(Ridgway, 1884)
Konserva statuso
Status iucn3.1 NT eo.svg
Konserva statuso: Preskaŭ minacata
Aliaj Vikimediaj projektoj
v  d  r
Information icon.svg

La Beringa emberizo (Plectrophenax hyperboreus) estas paserina birdo de la familio de Emberizedoj. Ĝi estas plej proksime rilata al Neĝemberizo (P. nivalis). Oni observis hibridojn inter la du specioj, kio kondukis kelkajn fakulojn trakti la Beringan emberizon kiel subspecio de la Neĝemberizo. Ĉar la emberizoj de la genro Plectrophenax estas proksimaj al la klado de Calcarius, ties plej proksimaj parencoj estas la longspuruloj.

La specio reproduktiĝas en du insuloj de la Beringa Maro (kio nomigas la specion), nome St. Matthew kaj Hall, kaj vintrumas en la okcidenta marbordo de la usona ŝtato de Alasko.

La populacio de tiu specio estas ĉirkaŭkalkulita je malpli da 6,000 individuoj. Kvankam ne estas tuja minaco, ĝi eventuale povus suferi detruon pro enmetotaj ratoj, mustelojvulpoj, same kiel supriĝo de marnivelo pro klimata ŝanĝo.

La komuna nomo en angla de tiu birdo nome McKay's Bunting honoras la usonan naturaliston Charles McKay.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Plia legado[redakti | redakti fonton]

Libro[redakti | redakti fonton]

  • Lyon, B., and R. Montgomerie. 1995. Snow Bunting and McKay’s Bunting (Plectrophenax nivalis and Plectrophenax hyperboreus). In The Birds of North America, No. 198–199. (A. Poole and F. Gill, eds.). The Academy of Natural Sciences, Philadelphia, and The American Ornithologists’ Union, Washington, D.C.

Artikoloj[redakti | redakti fonton]

  • Maley JM. (2004). A molecular study of Arctic adaptation and evolution in North America's highest latitude endemic passerine: the McKay's Bunting (Plectrophenax hyperboreus). Arctic Science Conference Abstracts. 55th Arctic Science Conference, Anchorage, AK, USA; September 29-October 1, 2004.
  • Johnson JA, Matsuoka SM, Ruthrauff DR, Litzow MA & Dementyev MN. (2004). Additions to the avifauna of St. Matthew Island, Bering Sea. Western Birds. vol 35, no 1. p. 50-52.
  • Lyon B & Montgomerie R. (1995). Snow Bunting and McKay's Bunting (Plectrophenax nivalis and Plectrophenax hyperboreus). Birds of North America. vol 0, no 198-199. p. 1-28.
  • Rogers, J. 2005. Identifying McKay’s Bunting. Birding 37 (6):618-626.
  • Sealy SG. (1969). Apparent Hybridization between Snow Bunting and Mckays Bunting on St-Lawrence Island Alaska USA. Auk. vol 86, no 2. p. 350-351.
  • Sealy SG. (1972). Additional Winter Records of the Mckays Bunting. Canadian Field Naturalist. vol 86, no 4. p. 386-388.
  • Winker K, Gibson DD, Sowls AL, Lawhead BE, Martin PD, Hoberg EP & Causey D. (2002). The birds of St. Matthew Island, Bering Sea. Wilson Bulletin. vol 114, no 4. p. 491-509.