Cenobito

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search

Cenobito estas kristana monaĥo, kiu vivas ne izole, sen en komunumo kun aliaj monaĥoj, kutime en monaĥejo.

La vorto deriviĝas de la greka κοινός (kojnos = komuna) kaj βιός (bios = vivo). Kiel fondinton de cenobita monaĥeco oni konsideras Paĥomion, kiu vivis en la unua duono de la 4-a jarcento.

La esprimo kontrastas al ermito kaj anakoreto.