Centra bikola lingvo
Pending
| centra bikola | ||
| ||
| lingvo • moderna lingvo • norma lingvovario | ||
|---|---|---|
| bikola lingvaro | ||
| Parolata en | Filipinoj | |
| Parolantoj | 2 500 000 | |
| Denaskaj parolantoj | 2 milionoj | |
| Skribo | latina alfabeto, bajbajina alfabeto | |
| Lingvistika klasifiko | ||
| Aŭstronezia_lingvaro Aŭstronezia_lingvaro
| ||
| Oficiala statuso | ||
| Oficiala lingvo en | Filipinoj (regione) | |
| Reguligita de | Komisyon sa Wikang Filipino | |
| Lingvaj kodoj | ||
| Lingvaj kodoj | ||
| ISO 639-2 | bcl | |
| ISO 639-3 | bcl | |
| SIL | BCL | |
| Glottolog | cent2087 | |
| Angla nomo | Central Bikol | |
| Franca nomo | bikol central | |
| Vikipedio | ||
La centra bikola, ofte nomata bikol-naga[1] aŭ simple kiel bikola, estas aŭstronezia lingvo parolata fare de la Bikolanoj, ĉefe en la Bikola Regiono de suda Luzono, Filipinoj. Ĝi estas parolata en la norda kaj okcidenta parto de Sudaj Kamarinoj, dua kongresa distrikto de Nordaj Kamarinoj, orienta parto de Albajo, nordorienta parto de Sorsogono, San Pascual urbo en Masbateo, kaj sudokcidenta parto de Katanduanoj. Centrabikol-parolantoj povas esti trovitaj en ĉiuj provincoj de Bikolo kaj ĝi estas majoritata lingvo en Sudaj Kamarinoj. La norma formo estas bazita sur la Kanaman-dialekto.
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Lobel, Jason William (2000). An Satuyang Tataramon / A study of the Bikol Language. Tria, Wilmer Joseph S., Carpio, Jose Maria Z. Naga City: Lobel & Tria Partnership. ISBN 971-92226-0-3. OCLC 45883453.
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]