Charles Nodier

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Charles Nodier
Charles Nodier.jpg
Persona informo
Naskiĝo 29-an de aprilo 1780 (1780-04-29)
en Besançon, Franĉkonteo, Royal Standard of the King of France.svg Reĝlando Francio
Morto 27-an de januaro 1844 (1844-01-27) (63-jara)
en Parizo
Tombo Tombejo Père-Lachaise [#]
Etno franco
Lingvoj franca lingvo [#]
Ŝtataneco Francio [#]
Familio
Gefratoj Q56452256 [#]
Idoj Marie Antoinette Elisabeth Mennessier-Nodier [#]
Profesio
Pseŭdonimo Maxime Odin • Docteur Néophobus • Carlo Nodier [#]
Profesio ĵurnalisto • vortaristo • bibliotekisto • poeto • entomologo • romanisto • verkistotradukisto • literaturkritikisto [#]
Literatura movado romantikismo
Honorigoj Kavaliro de Honora Legio [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Information icon.svg
vdr

Jean-Charles-Emmanuel Nodier (29-a de aprilo 1780, Besançon—27-a de januaro 1844, Parizo) estis franca verkisto kaj bibliofilo de la epoko de romantikismo.

Nodier devenis el provinca etburĝaro. Lia patro dum la epoko de la Granda franca revolucio prezidis revolucian tribunalon (france: Tribunal révolutionnaire) en Bezansono. Junaĝa revoluciemo anstataŭiĝis poste ĉe Nodier per ludo je revoluciulo. En 1802 li verkis versan pamfleton kontraŭ Napoleono Bonaparte, sed poste iĝis lia adepto kaj ricevis lokon en administrantaro; tamen dum la Resurtronigo li estis prezentanta sin kiel viktimon de la Unua Imperio.

Servante kiel bibliotekisto en la ĉefurbo de Iliriaj provincoj Laibach (nun Ljubljano), li verkis rabistan romanon Jean Sbogar, kiu estis eldonita en 1818 kaj donis al la aŭtoro tuteŭropan famecon. Nodier enportadis al la franca literaturo fremdlandajn literaturajn romantikismajn influojn. Li estis ellaboranta ĝenron de fantazia novelo, kiu dividiĝis ĉe li je koŝmara novelo, sorĉa fabelo kaj religia legendo.

La 3-an de januaro 1824 Nodier estis enpostenigita kiel bibliotekisto de grafo d’Artois, kiu poste iĝis reĝo de Francio Karlo la 10-a, kaj partoprenis lian kronadon en Reims. De la 14-a de aprilo 1825 servis en la Biblioteko de la Arsenalo (france: Bibliothèque de l'Arsenal), oficiale li enposteniĝis la 29-an de majo kune kun Victor Hugo. Tiu laboro donis al Nodier aliron al raraj kaj forgesitaj libroj, kiujn li senlace propagandadis. Lia loĝejo, egale kun la loĝejo de Hugo, iĝis kunvenejo de la unua unuiĝo de francaj romantikistoj, Cénacle [senakl], en kiu plej multis reprezentantoj de la nobela literaturo de la 1820-aj jaroj. Tiu unuiĝo, disfalinta al komenco de la 1830-aj jaroj, ludis signifan rolon en batalado de la nova skolo kontraŭ la klasikismo. Presorgano de Cénacle estis katolikisma kaj monarĥia revuo «La franca muzo» (La muse française).

En 1835 Nodier eldonis «Bibliografion de francaj literaturaj frenezuloj» (Bibliographie des fous). En la 20-a jarcento tiun laboron daŭrigis Raymond Queneau kaj André Blavier (france: André Blavier).

Nodier estas entombigita en la tombejo Père-Lachaise.

Al lia filino Marie (france: Marie Mennessier-Nodier) la poeto Félix Arvers (france: Félix Arvers) dediĉis soneton «Sekreto» (Un Secret), kiu estas konsiderata kiel klasikaĵo de la franca poezio de romantikisma periodo.

Literaturo[redakti | redakti fonton]

  • Де-Ла-Бартъ Ф. Г. Разысканія въ области романтической поэтики и стиля. — Кіевъ, 1908. (ruse)
  • Salomon M., Ch. Nodier et le groupe romantique, Paris, 1908. (france)
  • Larat J., Bibliographie critique des œuvres de Ch. Nodier, Paris, 1923. (france)
  • Литературная энциклопедия, т. 8. — Москва: Советская энциклопедия, 1934. (ruse)