Saltu al enhavo

Charles Spurgeon

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Charles Spurgeon
Persona informo
Naskiĝo 19-an de junio 1834 (1834-06-19)
en Kelvedon
Morto 31-an de januaro 1892 (1892-01-31) (57-jaraĝa)
en Menton
Mortis pro flava febro vd
Tombo West Norwood Cemetery vd
Religio baptismo vd
Lingvoj angla vd
Ŝtataneco Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Irlando (1801–1922) vd
Subskribo Charles Spurgeon
Familio
Edz(in)o Susannah Spurgeon vd
Infanoj Thomas Spurgeon vd
Profesio
Okupo predikistoteologoaŭtobiografohimnoverkistoverkistopastoro vd
Laborkampo teologiokalvinismoliteraturoreligiokristanismo vd
En TTT Oficiala retejo vd
vd Fonto: Vikidatumoj
vdr

Charles Haddon SPURGEON, ofte nomata C. H. Spurgeon (n. la 19-an de junio 1834 en Kelvedon, Essex, Anglio ; m. la 31-an de januaro 1892 en Menton, Francio) estis angla baptista pastro, kies influo restas tre granda hodiaŭ inter reformitaj kristanoj de diversaj konfesioj, inter kiuj li estas ankoraŭ konata kiel " la princo de predikistoj". [1]

Gravaj temoj en lia predikado estis la pardono de pekoj kaj la bezono de renaskiteco (d:Q613015). Li ankaŭ verkis multajn kristanajn librojn kaj himnojn. La bonfarado, kiun li fondis, kiu nun portas lian nomon, helpis multajn familiojn kaj infanojn tra la mondo. Liaj predikoj estis tradukitaj kaj publikigitaj en pli ol 30 lingvoj dum lia vivo.

Spurgeon forte subtenis la tradician reformitan baptistan doktrinon, defendante la eklezion laŭ la Westminster Konfeso de Kredo de 1689 kaj kontraŭstarante la liberalajn kaj pragmatajn tendencojn de la eklezio de sia tempo. Li estis unu el la plej elstaraj reprezentantoj de homiletika ekzegezo en Protestantismo.

Spurgeon estis pastro de New Park Street Chapel poste la Metropolitan Tabernacle) en Londono, la plej granda baptista preĝejo en Anglio, dum 38 jaroj. Li estis implikita en pluraj konfliktoj kun la Baptista Unio de Britio kaj poste forlasis la union pro malsamopinioj. Li fondis orfejon, kiu poste nomiĝis honore al li. Li ankaŭ malfermis biblian kolegion, kiu ankaŭ laŭ sia fondinto estis nomita post lia morto.

Spurgeon estas la aŭtoro de multaj verkoj, inkluzive de multaj predikoj, aŭtobiografio, biblia komentaĵo, libro pri preĝo, religiaj tekstoj, taglibroj, poemoj, himnoj, ktp.. Multaj el la predikoj estis registritaj tuj kiam ili estis prenataj kaj tradukitaj en multajn lingvojn dum la vivo de Spurgeon. Atestantoj asertas, ke li faris potencajn predikojn, kiuj karakteriziĝis per profundo de penso kaj precizeco de parolado, kaj liaj paroladaj kapabloj kaptis la membrojn de la Metropola Tabernaklo. Multaj kristanoj alte taksas liajn skribaĵojn kompare kun aliaj religiaj aŭtoroj. [2]

Charles Spurgeon naskiĝis kiel filo de sendependa pastro. Sub la influo de metodista predikisto, Spurgeon spertis profundan religian konvertiĝon en 1850 en la aĝo de 16 jaroj - li mem datas sian savon de tiu jaro - sed trovis sian spiritan hejmon nur kiam li fariĝis baptisto en la sama jaro. Lia deziro konstrui sur sia detala lernado estis dispremita kiam, en la aĝo de 17 jaroj, li estis vokita por gvidi malgrandan baptistan parokanaron.

Kvankam li neniam havis la ŝancon por formalaj teologiaj studoj, li iom post iom akiris konsiderindan legadon en tre diversaj kampoj. Per siaj maloftaj predikaj talentoj, Spurgeon baldaŭ akiris fifamecon. Post unu-jara provtempo, li estis vokita en 1854 kiel superintendanto de la malnova eminenta baptista parokanaro sur New Park Street en Londono. La homamaso ĉe la diservoj baldaŭ fariĝis pli granda ol la kapelo de la parokanaro povis gastigi. Kvankam li havis publikan opinion kontraŭ si dum sia unua jardeko en Londono kaj estis konstante karikaturita en la satira gazetaro, li sendube jam estis unu el la grandaj predikistoj de reviviĝisma Anglio.

En 1861 la Metropola Tabernaklo estis konstruita por li, kun sidkapacito de 10 000. [3] Jardekon post jardeko li sukcesis kapti milojn da aŭskultantoj tie kiam ajn li aperis, kutime almenaŭ dufoje semajne. La sekreto de lia predikado estis ĉefe persona. Sen esti iel ajn originala aŭ pionira, Spurgeon estis religia genio. Aldone al tio estis lia malofta talento de elokventeco, per kiu li kapablis esprimi sian internan vivon en konciza, klasika angla. Li vestis siajn pensojn per la simpla vesto de ĉiutaga lingvo, kaj la prezento estis lumigita per abundo da eksterordinare trafaj bildigoj kaj analogioj.

Spurgeon edziĝis al Susannah Thompson en 1856 kaj havis ĝemelajn filojn, Charles kaj Thomas. Fine de tiu jaro, tragedio okazis. Dum li predikis al granda homamaso, iu kriis, ke estas fajro, kio kaŭzis panikon kaj en la tumulto pluraj homoj perdis siajn vivojn. La okazaĵo tuŝis Spurgeon kaj havis malgajigan efikon sur lian vivon. Li luktis kontraŭ depresio dum multaj jaroj kaj diris, ke li povis esti kortuŝita ĝis larmoj sen eĉ kompreni la kialon.

De sia patro li heredis la malnovan puritanan spiriton, kaj por li, mem nomata " la lasta puritano ", la dumviva studado de la pli malnova puritana edifiga literaturo, kiun li majstris kiel neniu alia, fariĝis de la plej granda graveco, ne malpleje rilate al lia predikagado. Lia originala angla humuro ofte trabrilis, precipe en liaj pli junaj tagoj en maniero kiu ofendis eĉ liajn samlandanojn.

Se la sukcesaj kongregaciaj agadoj de Spurgeon, kiuj finfine liberiĝis de konfesia aparteno, eble memorigas pri la hodiaŭaj mega-preĝejoj, la kontrastoj tamen estas frapaj. Neniam ekzistis instrumenta muziko en liaj kongregacioj. Li estis konfese konscia kaj fidis, ke la vorto sole vekas fidon en la elektitoj, sen bezono helpi per diversaj efikoj kaj gestoj. Tial, li ne praktikis la kutimon inviti tiujn, kiuj volas doni siajn vivojn al Jesuo, veni al la altaro por propeto (tiel nomataj "altaraj vokoj"). La malnova puritana spirito regis en liaj predikoj, kaj li strikte aliĝis al la antikva doktrino de inspiro, kaj la Malnova kaj Nova Testamentoj havis egalan pezon.

Spurgeon estis fidela al la Reformita Baptista Konfeso de 1689 kaj presigis ĝin kun kelkaj malgrandaj alĝustigoj.  Ĝi estis konfeso verkita de kalvinismaj baptistoj en Anglio por provizi formalan deklaron pri reformita kaj protestanta kristana kredo el baptista perspektivo. La Baptista Konfeso de 1689 estis unu el la plej gravaj baptistaj kredkonfesoj, kaj estis utila por instruado kaj apologetiko.

Lia teologia konservativismo kondukis lin al akra kverelo fine de la 1880-aj jaroj ("la Downgrade-konflikto"), en kiu li avertis, ke multaj en lia parokanaro malplivalorigas la Biblion kaj la principon de Sola Scriptura. Li vidis la kreskantan kritikon de la Biblio kaj la evoluteorio de Charles Darwin kiel minacon al spirita vivo kaj klarigon por sia propra kunveno de spiritaj serĉantoj. La divido fariĝis severa kaj eĉ inter liaj studentoj en la seminario, homoj iris siajn apartajn vojojn. La evoluo kondukis al lia retiriĝo el la Baptista Unio, sen ke li ĉesis esti baptisto. [4] Ĉi tiu konflikto ankoraŭ estas aktuala.

Spurgeon havis aŭskultantojn kaj legantojn inter ĉiuj konfesioj, kaj liaj verkoj estis disvastigitaj tra la tuta mondo. La amplekson de lia populareco atestas la fakto, ke dum longa tempo liaj dimanĉaj predikoj estis telegrafitaj en sia tuteco al la ĉefaj novjorkaj gazetoj. [5][6] La plej signifa el liaj skribaĵoj estas komentaĵo pri la Psalmoj, *The treasury of David* (7 volumoj, 1870-1885; " Davids skattkammare ", 6 volumoj, 1895-1899). Liaj kolektitaj predikoj, *The tabernacle pulpit *, estis publikigitaj en pli ol kvindek volumoj. [7] Spurgeon ankaŭ estis pli ol kutime kapabla organizanto, kiu aktive partoprenis en ampleksa kongregacia laboro; Li ankaŭ trovis tempon por sukcesa laboro por la trejnado de predikistoj, Spurgeon College, kiel ĝi poste nomiĝis.

Kelkaj el liaj skribaj verkoj

[redakti | redakti fonton]
  • 2200 Quotations from the Writings of Charles H. Spurgeon compiled by Tom Carter
  • Able To The Uttermost
  • According To Promise
  • All of Grace
  • An All Round Ministry
  • Around the Wicket Gate
  • Barbed Arrows
  • C. H. Spurgeon's Autobiography
  • Chequebook Of The Bank Of Faith, The
  • Christ's Incarnation
  • Come Ye Children
  • Commenting and Commentaries
  • Down Grade Controversy, The
  • Eccentric Preachers
  • Feathers For Arrows
  • Flashes Of Thought
  • Gleanings Among The Sheaves
  • Good Start, A
  • Greatest Fight In The World, The
  • Home Worship And The Use of the Bible in the Home (American reprint of "The Interpreter" with the devotions of Rev. Joseph Parrish Thompson)
  • Interpreter, The or Scripture for Family Worship
  • John Ploughman's Pictures
  • John Ploughman's Talks — the Gospel in the language of "plain people"
  • Lectures to My Students
  • Metropolitan Tabernacle Pulpit, The
  • Miracles and Parables of Our Lord—Three volumes
  • New Park Street Pulpit, The
  • Only A Prayer Meeting
  • Our Own Hymn Book edited by Spurgeon and he authored several hymns
  • Pictures From Pilgrim's Progress
  • Saint And His Saviour, The
  • Sermons In Candles
  • Sermons On Unusual Occasions
  • Soul Winner, The
  • Speeches At Home And Abroad
  • Spurgeon's Commentary on Great Chapters of the Bible compiled by Tom Carter
  • Spurgeon's Morning and Evening — a book of daily devotional readings
  • Sword and The Trowel, The — a monthly magazine edited by Spurgeon
  • Till He Come
  • Treasury of David, commentario in diversi volumi sui Salmi
  • We Endeavour
  • The Wordless Book
  • Words Of Advice
  • Words Of Cheer
  • Words Of Counsel

Referencoj

[redakti | redakti fonton]
  1. William Young Fullerton, Charles Haddon Spurgeon, A Biography, Chapter 1.
  2. Christian History Institute website, ‘’Charles H. Spurgeon: Did you know?’’
  3. History of the Tabernacle. Metropolitan Tabernacle. Arkivita el la originalo je 24 January 2019. Alirita 20 January 2009 .
  4. . Charles Haddon Spurgeon: The Greatest Victorian Preacher. Enrichment Journal. AG (January 2007). Arkivita el la originalo je 8 March 2012. Alirita 20 January 2009 .
  5. Spurgeon, Charles Haddon (1982), "Immanuel", in Houghton, Elsie, Christian Hymn-writers, Bridgend, Wales: Evangelical Press of Wales, (ISBN 0-900898-66-6) 
  6. The Baptist Hymn Book, London: Psalms and Hymn Trust, 1982 
  7. Dallimore, Arnold (1985), Spurgeon: A New Biography, pp. 178–79 

Eksteraj ligiloj

[redakti | redakti fonton]