Davido kaj Jonatano

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Davido kaj Jonatano, 1290, franca ilustraĵo. Brita Muzeo

Davido (hebree: דָּוִד; Dāwīḏ aŭ David) kaj Jonatano (hebree: יְהוֹנָתָן; Yəhōnāṯān aŭ Yehonatan) estis heroaj figuroj de Izraelo, kiu formis interligon registritan en la libroj de Samuel.

Jonatano estis filo de Saul, reĝo de Izraelo, de la tribo de Benjamen. Davido estis filo de Jiŝaj el Bet-Leĥemo, de la tribo de Jehuda, kaj la supozata rivalo de Jonatano pri la krono. Davido fariĝis reĝo. La interligo, kiun la du viroj formis, fine kondukis al Davido, post la morto de Jonatano, afable komforte sidigi la filon de Jonatano, Mefiboŝet, sur sian propran tablon, anstataŭ forigi la linion de la eksa reĝo.

La biblia teksto ne eksplicite priskribas la naturon de la rilato inter Davido kaj Jonatano. La tradicia kaj ĉefa religia interpreto de la rilato estis platona amo kaj ekzemplo de homa sociemo. Iuj pli postaj mezepokaj kaj renesancaj literaturoj bazis la rakonton por substreki fortajn personajn amikecajn ligojn inter la du viroj, iuj el kiuj implikis romantikan amon kaj povus esti priskribitaj kiel romantikaj rilatoj.

En modernaj tempoj, kelkaj akademiuloj, verkistoj kaj aktivuloj emfazis elementojn de gejerotiko en la rakonto. Kelkaj grupoj konsistantaj el gejaj katolikoj, kiuj klopodas akordigi sian fidon kun sia sekseco, ankaŭ adoptis la nomon - Davide kaj Gionata (Italio), kaj David kaj Jonathan (Francio).