Executive Committee Range
| Executive Committee Range | |
| Montaro | |
 Landsat 8 bildo de la Executive Committee Range | |
| Lando |  Antarktio |
|---|---|
| Regiono | Lando de Marie Byrd |
| Koordinatoj | 76° 50′ 0″ S 126° 0′ 0″ U / 76.83333 °S, 126.00000 °U (mapo) |
| Plej alta punkto | Monto Sidley |
| - alteco | 4 285 m s. m. |
| - koordinatoj | 77° 7′ 24″ S 126° 6′ 0″ U / 77.12333 °S, 126.10000 °U (mapo) |
| Malkovro | 15-an de decembro 1940 |
  | |
 Vikimedia Komunejo: Executive Committee Range | |
La Executive Committee Range (en Esperanto Plenumkomitata Montaro) estas montaro de kvin gravaj vulkanoj, kiuj etendiĝas nord-suden dum 50 marmejloj (93 km (58 mi)) laŭlonge de la 126-a meridiano okcidente en Lando de Marie Byrd, Antarkto.[1]
Loko
[redakti | redakti fonton]
La Executive Committee Range situas sude de la orienta fino de la Usas-Kruaĵo. La montoj, de nordo al sudo, estas:
- Monto Hampton,
- Monto Camming,
- Monto Hartigan,
- Monto Sidley kaj
- Monto Waeshche.
Lastatempa kaj daŭranta vulkanismo
[redakti | redakti fonton]En novembro 2013, Lough kaj aliaj raportis profundajn longperiodajn vulkanajn tertremojn centritajn je profundoj de 30-40 km proksimume 55 km sude de Monto Sidley, kiuj estis interpretitaj kiel indikoj de nuna profunda terkrusta magma agado sub la Executive Committee Range. Rezultoj de glacipenetraj radaroj raportitaj en ĉi tiu studo indikis subglacian topografian trajton, interpretitan kiel vulkanon, super la sismaj svarmoj. La studo ankaŭ raportis mez-glaciegan tavolon (1400 m profundo) de cindro ĉirkaŭ 8,000 jarojn aĝa, kiu estis interpretita kiel verŝajne originanta de la proksima Monto Waesche.[2]
Malkovro
[redakti | redakti fonton]La kompleta montaro estis malkovrita de la United States Antarctic Service Expedition (1939–41), dum superflugo de la areo la 15-an de decembro 1940, kaj nomita laŭ la Executive Committee (esperante: Plenuma Komitato) de la Ekspedicio. Kvar el la kvin montoj estas nomitaj honore al individuaj membroj de la komitato. Monto Sidley, la plej impona monto en la montaro, estis malkovrita kaj nomita de Kontraŭadmiralo Richard E. Byrd en 1934. La tuta montaro estis detale mapita de la United States Geological Survey (USGS) el esploradoj kaj aerfotado de la Usona Mararmeo de 1958 ĝis 1960.[3]
Monto Hampton
[redakti | redakti fonton]
76° 29′ 00″ Sudo 125° 48′ 00″ Okcidento / 76.483333 °S, 125.8 °U (mapo) Monto Hamptonon estas 3 325 m (10 909 ft) alta kun cirkla glaciplena kratero en la pinta areo. Ĝi estas la plej norda el la neaktivaj vulkanoj, kiuj konsistigas la montaron. Malkovrita de la United States Antarctic Service (USAS) dum flugo, la 15-an de decembro 1940, kaj nomita laŭ Ruth Hampton, membro de la Plenuma Komitato de USAS. Detale mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotado de la Usona Mararmeo, 1958-60.[4]
Montopinto Whitney
[redakti | redakti fonton]76° 26′ 00″ Sudo 126° 03′ 00″ Okcidento / 76.433333 °S, 126.05 °U (mapo) Rimarkinda pinto estas 3 005 m (9 859 ft) alta, leviĝanta 5,6 km nordokcidente de Monto Hampton. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotoj de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de la Rekomenda komitato pri antarktaj nomoj (angle: United States Advisory Committee on Antarctic Names) (US-ACAN) laŭ Kapitano Herbert Whitney, Rezervsoldato de la Usona Mararmeo, komandanto de la Konstrubataliono de la Mararmeo respondeca pri la konstruado de antarktaj stacioj por uzo dum la Internacia Geofizika Jaro.[5]
Montopinto Marks
[redakti | redakti fonton]76° 30′ Sudo 125° 45′ Okcidento / 76.5 °S, 125.75 °U (mapo) Roka pinto estas 3 325 m (10 909 ft) alta ĉe la suda flanko de la kratera rando de Monto Hampton. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotografioj de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ Keith E. Marks, elektroniko-inĝeniero, Nacia Agentejo pri Normoj, membro de la Marie Byrd Land Traverse Team, 1959-60.[6]
Monto Camming
[redakti | redakti fonton]76° 40′ 00″ Sudo 125° 48′ 00″ Okcidento / 76.666667 °S, 125.8 °U (mapo) Malalta, plejparte neĝokovrita monto, vulkana laŭ origino, situanta meze inter Monto Hampton kaj Monto Hartigan. Malkovrita de la USAS (1939-41) dum flugo, la 15-an de decembro 1940, kaj nomita laŭ Hugh S. Cumming, Jr., membro de la Plenuma Komitato de la USAS. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotado de la Usona Mararmeo, 1958-60.[7]
Montopinto Annexstad
[redakti | redakti fonton]76° 41′ 00″ Sudo 125° 52′ 00″ Okcidento / 76.683333 °S, 125.866667 °U (mapo) Parte senglacia pinto 2 610 m (8 563 ft) alta ĉe la okcidenta flanko de la kratera rando de Monto Cumming. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotoj de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ John O. Annexstad, geomagnetisto kaj sismologo ĉe la Stacio Byrd, 1958.[8]
Montopinto Le Vaux
[redakti | redakti fonton]76° 40′ 00″ Sudo 125° 43′ 00″ Okcidento / 76.666667 °S, 125.716667 °U (mapo) Malgranda pinto ĉe la orienta flanko de la kratera rando de Monto Cumming. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotoj de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ Howard A. Le Vaux, aŭrora fizikisto ĉe la Stacio Byrd, 1959, kaj membro de la Marie Byrd Land Traverse Team, 1959-60.[9]
Montopinto Woolam
[redakti | redakti fonton]76° 41′ 00″ Sudo 125° 49′ 00″ Okcidento / 76.683333 °S, 125.816667 °U (mapo) Malgranda pinto ĉe la suda parto de la kratera rando de Monto Gumming. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotografio de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ Alvis E. Woolam, jonosfera fizikisto ĉe la Stacio Byrd, 1959.[10]
Monto Hartigan
[redakti | redakti fonton]
76° 52′ 00″ Sudo 126° 00′ 00″ Okcidento / 76.866667 °S, 126 °U (mapo) Larĝa, plejparte neĝokovrita monto kun pluraj individue nomitaj pintoj, kiuj altiĝas ĝis 2 800 m (9 186 ft). Ĝi situas tuj norde de Monto Sidley. Malkovrita de la ekspedicio de la United States Antarctic Service dum flugo, la 15-an de decembro 1940, kaj nomita laŭ la Admiralo Charles C. Hartigan, Usona Mararmeo.[11]
Montopinto Lavris
[redakti | redakti fonton]76° 49′ 00″ Sudo 125° 56′ 00″ Okcidento / 76.816667 °S, 125.933333 °U (mapo) Neĝokovrita pinto, kiu altiĝas ĝis 2 745 m (9 006 ft) alte en la nordorienta parto de Monto Hartigan. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotografio de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ William C. Lavris, Meteologia Teknikisto ĉe la Stacio Byrd, 1959.[12]
Montopintoj Boudette
[redakti | redakti fonton]76° 50′ 00″ Sudo 126° 02′ 00″ Okcidento / 76.833333 °S, 126.033333 °U (mapo) Ĝemelaj montopintoj 2.810 metrojn altaj kaj 2 815 m (9 236 ft) altaj, situantaj 1 marmejlon sudokcidente de la Monto Lavris en la norda parto de Monto Hartigan. Mapitaj de USGS el esploradoj kaj aerfotoj de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ Eugene L. Boudette, geologo, USGS, membro de la Marie Byrd Land Traverse Team, 1959-60.[13]
Montopinto Tusing
[redakti | redakti fonton]76° 51′ Sudo 126° 00′ Okcidento / 76.85 °S, 126 °U (mapo) Neĝkovrita montopinto 2 650 m (8 694 ft) alta, leviĝanta el la centra parto de Monto Hartigan. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotografio de la Usona Mararmeo, 1958-60, Nomita de US-ACAN laŭ Eksterterulo D. Tusing, meteologo ĉe la Stacio Byrd, 1959.[14]
Montopinto Mintz
[redakti | redakti fonton]76° 53′ 00″ Sudo 126° 03′ 00″ Okcidento / 76.883333 °S, 126.05 °U (mapo) Malgranda pinto leviĝanta super la sudorienta parto de Monto Hartigan. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotografio de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ Jerome Mintz, Teknikisto pri Meteologia Elektroniko ĉe la Stacio Byrd, 1959.[15]
Monto Sidley
[redakti | redakti fonton]
Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Monto Sidley.
77° 02′ 00″ Sudo 126° 06′ 00″ Okcidento / 77.033333 °S, 126.1 °U (mapo) Masiva, plejparte neĝokovrita monto 4 285 m (14 058 ft) alta, kiu estas la plej alta kaj plej impona el la kvin vulkanaj montoj, kiuj konsistigas la montaron. La sensacia kaldero estas sur la suda flanko kaj staras nordoriente de Monto Waesche en la suda parto de la montaro. Malkovrita de la admiralo Richard E. Byrd dum aviadila flugo, la 18-an de novembro 1934, kaj nomita de li laŭ Mabelle E. Sidley, la filino de William Horlick, fabrikanto, kiu kontribuis al la Byrd Antarkta Ekspedicio, 1933-35.[16]
Altaĵeto Feyerharm
[redakti | redakti fonton]77° 00′ 00″ Sudo 125° 46′ 00″ Okcidento / 77 °S, 125.766667 °U (mapo) Glacikovrita monteto sur la pli malalta nordorienta deklivo de Monto Sidley. Mezurita de USGS dum la Executive Committee Range Traverse de 1959. Nomita de US-ACAN laŭ William R. Feyerharm, Meteorologo ĉe la Byrd Stacio, 1960.[17]
Amfiteatro Weiss
[redakti | redakti fonton]77° 04′ 00″ Sudo 126° 06′ 00″ Okcidento / 77.066667 °S, 126.1 °U (mapo) Amfiteatro-simila kaldero, 2 marmejlojn (3,7 km (2 mi)) larĝa kaj rompita ĉe la suda flanko, okupanta la sud-centran parton de Monto Sidley. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotografioj de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ Bernard D. Weiss, Meteorologo-respondeca ĉe la Stacio Byrd, 1959.[18]
Glaĉero Parks
[redakti | redakti fonton]77° 07′ 00″ Sudo 125° 55′ 00″ Okcidento / 77.116667 °S, 125.916667 °U (mapo) Glaĉero movas sudorienten de la Amfiteatro Weiss, kaldero en suda Monto Sidley. Mapita de USGS sur la Executive Committee Range Traverse de 1959. Nomita de US-ACAN laŭ Perry E. Parks, Jr., esplora geofizikisto kaj helpa sismologo de la Marie Byrd Land Traverse, 1959-60.[19]
Montopinto Doumani
[redakti | redakti fonton]77° 07′ 00″ Sudo 126° 03′ 00″ Okcidento / 77.116667 °S, 126.05 °U (mapo) Ne tre grava montopinto 2 675 m (8 776 ft) alta sur la sudaj deklivoj de Monto Sidley. Nomita de US-ACAN laŭ George A. Doumani, sismologo ĉe la Stacio Byrd, membro de la Executive Committee Range Traverse (februaro 1959) kaj Marie Byrd Land Traverse (1959-60) kiuj faris esploradojn en ĉi tiu areo.[20]
Monto Waeshche
[redakti | redakti fonton]77° 10′ 00″ Sudo 126° 54′ 00″ Okcidento / 77.166667 °S, 126.9 °U (mapo) Granda kaj elstara monto 3 290 m (10 794 ft) alta de vulkana origino, staranta tuj sudokcidente de Monto Sidley kaj en la sudan finon de la Executive Committee Range montaro. La monto estas neĝkovrita krom sur la rokaj sudaj kaj sudokcidentaj deklivoj. Malkovrita de la ekspedicio de la United States Antarctic Service dum flugo, la 15-an de decembro 1940. Nomita laŭ la V. Admiralo Russell R. Waesche, Usona Marborda Gvardio.[21]
Selo Bennett
[redakti | redakti fonton]77° 05′ 00″ Sudo 126° 26′ 00″ Okcidento / 77.083333 °S, 126.433333 °U (mapo) La profunda neĝselo inter Monto Waesche kaj Monto Sidley. Nomita de US-ACAN laŭ Gerard A. Bennett, Specialisto pri Traversado ĉe la Stacio Byrd, membro de la Executive Committee Range Traverse (februaro 1959) kaj la Marie Byrd Land Traverse (1959-60), kiuj faris esploradojn en ĉi tiu areo.[22]
Montopinto Chang
[redakti | redakti fonton]77° 04′ 00″ Sudo 126° 38′ 00″ Okcidento / 77.066667 °S, 126.633333 °U (mapo) Neĝokovrita pinto 2 920 m (9 580 ft) alta sur la nordorienta deklivo de Monto Waesche. Mapita de USGS el esploradoj kaj aerfotografio de la Usona Mararmeo, 1958-60. Nomita de US-ACAN laŭ Feng-Keng (Frank) Chang, Traverse-sismologo ĉe la Stacio Byrd, 1959, kaj membro de la Marie Byrd Land Traverse, kiu esploris ĉi tiun areon, 1959-60.[23]
Vidu ankaŭ
[redakti | redakti fonton]Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ United States Board on Geographic Names (Usona oficejo pri geografiaj nomoj). (1995) Fred G. Alberts: Geographic Names of the Antarctic.
- ↑ Lough, A.; Wiens, D.; Barcheck, C.; Aster, R.; Nyblade, A.; Huerta, A.; Wilson, T. (2013). “Seismic detection of an active subglacial volcanic center in Marie Byrd Land, Antarctica”, Nature Geoscience (en). doi:10.1038/ngeo1992. Alirita 2026-07-18..
- ↑ Alberts 1995, p. 229.
- ↑ Alberts 1995, p. 309.
- ↑ Alberts 1995, p. 810.
- ↑ Alberts 1995, p. 463.
- ↑ Alberts 1995, p. 166.
- ↑ Alberts 1995, p. 22.
- ↑ Alberts 1995, p. 430.
- ↑ Alberts 1995, p. 823.
- ↑ Alberts 1995, p. 316.
- ↑ Alberts 1995, p. 422.
- ↑ Alberts 1995, p. 83.
- ↑ Alberts 1995, p. 766.
- ↑ Alberts 1995, p. 495.
- ↑ Alberts 1995, p. 674.
- ↑ Alberts 1995, p. 238.
- ↑ Alberts 1995, p. 802.
- ↑ Alberts 1995, p. 557.
- ↑ Alberts 1995, p. 197.
- ↑ Alberts 1995, p. 790.
- ↑ Alberts 1995, p. 59.
- ↑ Alberts 1995, p. 127.
