Griza bucero
 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Ino kun malhela bazo en makzelo, Keralo, Barato
 Masklo, Keralo, Barato | ||||||||||||||
| Biologia klasado | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Ocyceros griseus (Latham, 1790) | ||||||||||||||
| Konserva statuso | ||||||||||||||
 Registritaj lokoj | ||||||||||||||
Sinonimoj | ||||||||||||||
|
Tockus griseus | ||||||||||||||
Aliaj Vikimediaj projektoj | ||||||||||||||
La Griza bucero[1], aŭ Malabara griza bucero (Ocyceros griseus) estas specio de birdoj. Ĝi estas el la ordo de Buceroformaj birdoj kaj familio de Buceredoj (latine Bucerotidae), kaj estas unu el la tri specioj de la genro latine nomata Ocyceros. Ĝi estas bucero endemia de Okcidentaj Gatoj kaj apudaj montetoj de suda Barato.
Ili havas grandan bekon, sed mankas al ili la kasko, kiu estas elstara ĉe iuj aliaj specioj de buceroj. Ili troviĝas ĉefe en densaj arbaroj kaj ĉirkaŭ plantejoj de kaŭĉuko, areko aŭ kafo.[2] Ili moviĝas pare aŭ en malgrandaj grupoj, manĝante figojn kaj aliajn arbarajn fruktojn. Ilia laŭta, kraketa kaj rid-simila voĉo igas ilin konataj al homoj loĝantaj en la regiono.
Aspekto
[redakti | redakti fonton]
La Griza bucero estas granda birdo, sed kun longo de 45 ĝis 58 cm ĝi tamen estas la plej malgranda el la aziaj buceroj. Ĝi havas voston 23-cm-longan kaj bekon palan aŭ flavecan ĝis oranĝkoloran.[3] Maskloj havas ruĝecan bekon kun flava pinto, dum inoj havas simple flavan bekon kun nigra koloro ĉe la bazo de la malsupra makzelo kaj nigra strio laŭlonge de la supra bordo de la beko. Ili montras larĝan blankecan strion super la okulo, kiu etendiĝas malsupren ĝis la kolo. Ili flugas per kombinaĵo de fortaj flugilbatoj kaj glitado, kaj saltetas peze sur la eksteraj branĉoj de grandaj fruktodonaj arboj. Ili havas brungrizajn flugilojn, blankan makulon ĉe la karpo kaj nigrajn unuavicajn flugilplumojn kun blankaj pintoj. La Hindia bucero, trovebla ĉefe sur la apudaj ebenaĵoj, estas facile distingebla pro sia elstara kasko, kaj dumfluge pro la blanka malantaŭa bordo de la tuta flugilo. La Griza bucero havas grizan dorson kaj cinamkoloran anusan areon. La longa vosto estas nigreca kun blanka pinto, kaj la subaj partoj estas grizaj kun blankaj strioj. La longa, kurba beko ne havas kaskon. Nematuraj birdoj havas pli brunajn suprajn partojn kaj flavan bekon.[4] Junaj birdoj havas malbrile blankan aŭ flavan irison.[5][6]
Iliaj laŭtaj vokoj estas karakterizaj kaj inkluzivas "histerian krakadon", "ridadon" kaj "kriĉadon".[7]
Distribution
[redakti | redakti fonton]La specio estas endemio en la montaro Okcidentaj Ghatoj en Barato, etendiĝante de ĉirkaŭ Naŝiko norde ĝis la plej sudaj montetoj[7]. Ĝia vertikala distribuo varias de ĉirkaŭ 50 m apud la marbordo (ekz. en la Naturrezervejo Phansad, Maharaŝtro) ĝis proksimume 1 500 m en la montoj[8]. En la sudaj Okcidentaj Ghatoj, oni raportis pri Grizaj buceroj en ĉiamverdaj arbaroj inter 500 m kaj 900 m (sporade ĝis 1 100 m) super marnivelo en la Tigro-Rezervejo Kalakad–Mundanthurai, sed ofte ĝis 1 200 m en la montetoj Anamalai pli norde.[9] En ambaŭ lokoj, la taksita denseco de la Griza bucero malpliiĝis kun la alteco; krome, en la montetoj Anamalai, la loĝdenso en fragmentoj de pluvarbaro montris pozitivan rilaton al la diverseco de manĝodonaj arbospecioj. La specio troviĝas ĉefe en densaj arbaraj vivejoj; la malpli densajn sekajn arbarojn de la ebenaĵoj kutime loĝas la Hindia bucero. En la pasinteco, la Srilanka bucero estis konsiderata parto de ĉi tiu specio, sed nun ĝi estas konsiderata aparta specio.[4]
Kutimaro kaj ekologio
[redakti | redakti fonton]Ĉi tiu bucero troviĝas en malgrandaj grupoj, ĉefe en vivejoj kun densa arbar-kovraĵo. Kiel grandaj fruktomanĝantoj, ili ludas gravan rolon en la disvastigo de semoj por multaj specioj de fruktodonaj arbaraj arboj.[10] Ili ankaŭ manĝas malgrandajn vertebrulojn, kaj en kaptiteco ili volonte manĝas viandon.[11]
Reproduktado
[redakti | redakti fonton]La reprodukta sezono daŭras de januaro ĝis majo. Ĉar ili nestas en jam ekzistantaj kavaĵoj (nekapablaj mem elfosi siajn nestojn), ili serĉas arbojn kun grandaj kavaĵoj. Studo en la montetoj Anaimalai montris, ke la specio preferas nestolokojn ĉe grandaj arboj. La nestotruoj kutime troviĝis en grandaj arboj kun kavaĵoj kaŭzitaj de kernoputro, ĉe lokoj kie branĉo rompiĝis.[12] Oni konstatis, ke arboj de la specioj Lagerstroemia microcarpa, Terminalia bellirica kaj Terminalia crenulata gastigis preskaŭ 70% el ĉiuj nestoj en la regiono Mudumalai.[13]
La specio estas monogama, kaj la paro uzas la samajn nestolokojn jaron post jaro. La ino enŝlosas sin en la kavaĵo, sigelante la enirejon per cemento farita el siaj fekaĵoj. Poste ŝi demetas tri aŭ foje kvar blankajn ovojn kaj komencas kompletan anstataŭigon de siaj flugilplumoj. Ĉe la nestenirejo restas mallarĝa aperturo, tra kiu la ino eligas fekaĵojn kaj ricevas manĝaĵon de la masklo. La masklo alportas la tutan manĝaĵon necesan por la ino kaj la idoj. La dieto inkluzivas berojn, insektojn, malgrandajn ronĝulojn kaj reptiliojn. Alvenante kun manĝaĵo, la masklo frapetas la arbon por alvoki la inon.[14] Beroj estas regurgitataj unuope kaj movataj al la pinto de la beko antaŭ ol esti transdonataj al la ino.[7]
Bildaro
[redakti | redakti fonton]
Griza bucero ĉe Amba, Maharaŝtro, Barato
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Ornitologia taksonomio.
- ↑ (November 2008) “Sustaining biodiversity in ancient tropical countryside”, Proc. Natl. Acad. Sci. 105 (46), p. 17852–17854. doi:10.1073/pnas.0808874105.
- ↑ Ali, S.. (1993) The Book of Indian Birds. Bombay: Bombay Natural History Society. ISBN 0-19-563731-3.
- 1 2 (2005) Birds of South Asia: The Ripley Guide. Smithsonian Institution and Lynx Editions. Vol. 2.
- ↑ Blanford, W. T.. (1895) Fauna of British India. Birds. Volume 3. Taylor and Francis, p. 156–157.
- ↑ Baker, ECS. Fauna of British India. Birds. Volume 4, 2‑a eldono, Taylor and Francis, p. 303–304.
- 1 2 3 (1983) Handbook of the Birds of India and Pakistan. Volume 4., 2‑a eldono, Oxford University Press, p. 132–133.
- ↑ Mudappa, D. & Raman, T. R. S. 2009. A conservation status survey of hornbills (Bucerotidae) in the Western Ghats, India. Indian Birds 5: 90–102 Arkivigite je 2025-08-04 per la retarkivo Wayback Machine.
- ↑ (September 2003) “Correlates of hornbill distribution and abundance in rainforest fragments in the southern Western Ghats, India”, Bird Conservation International (en) 13 (3), p. 199–212. doi:10.1017/S0959270903003162.
- ↑ Mudappa, Divya (2000). “Breeding biology of the Malabar Grey Hornbill (Ocyceros griseus) in southern Western Ghats, India”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 97 (1), p. 15–24. Alirita 21a de Februaro 2018..
- ↑ (1951) “Some notes on the Malabar Grey Hornbill [Tockus griseus (Bath.)]”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 50 (2), p. 403–404. Alirita 21a de Februaro 2018..
- ↑ Mudappa, D.C. (1997). “Nest-site characteristics and nesting success of the Malabar Gray Hornbill in the southern Western Ghats, India”, Wilson Bull. 102–111 (1).
- ↑ (2003) “Nest tree utilization by the Malabar Grey Hornbill Ocyceros griseus in the semi-evergreen forest of Mudumalai Wildlife Sanctuary (S India)”, Acta Ornithol. 38, p. 33–37. doi:10.3161/068.038.0108.
- ↑ Abdulali, Humayun (1942). “The nesting of the Malabar Grey Hornbill”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 43 (1), p. 102–103. Alirita 21 February 2018..
- J.C.T. Gonzalez, B.C. Sheldon, N.J. Collar, J.A. Tobias. 2013. A comprehensive molecular phylogeny for the hornbills (Aves:Bucerotidae). Molecular Phylogenetics and Evolution. 67(2): 468–483
- J. Del Hoyo, A. Elliot, J. Saragatal. 2001. Handbook of the Birds of the World. Barcelona: Lynx Editions
- Birds of India de Grimmett, Inskipp kaj Inskipp, (ISBN 0-691-04910-6)
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]- Internet Bird Collection
- Wieke Galama, Catherine King, Koen Brouwer (2002). "EAZA Hornbill Management and Husbandry Guidelines". National Foundation for Research in Zoological Gardens.
| ||||||||||||||||||