Herman Gorter

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Herman Gorter
Gorter en 1926.
Gorter en 1926.
Persona informo
Naskonomo Herman Gorter
Naskiĝo 26-an de novembro 1864 (1864-11-26)
en Wormerveer, Nederlando
Morto 15-an de septembro 1927 (1927-09-15) (62-jara)
en Bruselo, Belgio
Mortokialo korinfarkto [#]
Nacieco Nederlandano
Lingvoj Nederlanda
Loĝloko Zaanstad [#]
Ŝtataneco Reĝlando de Nederlando [#]
Edukado Eŭropaj klasikaj lingvoj
Alma mater Universitato de Amsterdamo
Familio
Edz(in)o Louise Catherine Cnoop Koopmans
Profesio
Profesio Poeto, Socialisma propagandisto
Aktivaj jaroj 1889 - 1927
Ĝenroj Poezio
Temoj Amo, socialismo
Literatura movado Impresionismo, Tachterigers (Okdekanoj)
Verkoj Mei (1889), Verzen (1890), Een klein heldendicht (1906), Pan (1912)
Influoj
[#] Fonto: Vikidatumoj
v  d  r
Information icon.svg


Herman GORTER (26-a de novembro 1864 en Wormerveer - 15-a de septembro 1927 en Bruselo) estis nederlanda poeto kaj socialisto. Li estis eminenta ano de la grupo Tachtigers ("anoj de la okdeko"), tre influa skribantaro Nederlanda dum la 1880-a jardeko, kiu centrumis je la revuo De Nieuwe Gids (La Nova Gvido).

La unua libro de Gorter estis epopeo 4.000-versa nomita Mei (Majo), kaj ĝi sekurigis lian reputacion de grava poeto.

Komenco de Mei (Majo)
La parton Kálmán Kalocsay tradukis.
 

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht,
In een oud stadje, langs de watergracht --
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels van mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggn, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overal
Als 'n jonge vogel fluitend, onbewust
Van eigen blijheid om de avondrust.
En menig moe man, die zijn avondmaal
Nam, luisterde, als naar een oud verhaal,
Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,
Talmde een pooze wijl de jongen floot.

Printempo nova kaj sonoro nova!
Ĉi kanto sonu kiel fajf' plenblova,
Aŭdita ofte ĉe l' somersun-falo
En eta urb' malnova, laŭ kanalo.
La dom' mallumis, sed la strat' senbrua
Kolektis la krepuskon. Bril' malfrua
Restis ĉiele. Blanka orbrilado
Falis fenestren super la fasado.
Nun kantis bubo, kiel tub' orgena,
Skuiĝis sonoj en maturo plena,
Kiel ĉerizoj junaj, se l' zefiro
Ekvagas boske, por promena iro.
Tra pontoj, akvobordoj malrapide
Li iris vage, kaj li, junbirdide
Fajfadis ĉie, sen konscio vera
Pri l' propra ĝojo pro l' ripoz' vespera.
Pri ĝi laculoj ĉe l' vespera tablo
Aŭskultis kiel pri malnova fablo,
Ridete; kaj fenestro-ferma mano
Hezitis nun, dum fajfis la infano.

Herman Gorter
(Tradukis Kálmán Kalocsay[1])

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. KALOCSAY, Kálmán. [1889] (1981) Vilmos Benczik: Tutmonda Sonoro (esperante). Budapeŝto: Hungara Esperanto-Asocio.