Hindia bucero
 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Masklo nutranta inon ĉe Panĝabo | ||||||||||||||
| Biologia klasado | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Ocyceros birostris (Scopoli, 1786) | ||||||||||||||
| Konserva statuso | ||||||||||||||
Sinonimoj | ||||||||||||||
|
Lophoceros birostris | ||||||||||||||
Aliaj Vikimediaj projektoj | ||||||||||||||
La Hindia bucero[1], aŭ Hindia griza bucero (Ocyceros birostris) estas specio de oftaj birdoj.[2] Ĝi estas el la ordo de Buceroformaj birdoj kaj familio de Buceredoj (latine Bucerotidae), kaj estas unu el la tri specioj de la genro latine nomata Ocyceros. Ĝi estas bucero endemia de la Hinda Subkontinento.
Ĝi estas ĉefe arborema kaj ofte videbla en paroj. Ĝi havas grizajn plumojn tra la tuta korpo, kun helgriza aŭ malbril-blanka ventro. La beko estas nigra aŭ malhelgriza, kun kasko etendiĝanta ĝis la kurbiĝpunkto de la beko: tio estas kialo por la specia epiteto birostris latina por dubeka. Ĝi estas unu el la malmultaj specioj de buceroj troveblaj en urbaj areoj de multaj urboj, kie ili povas utiligi grandajn arbojn laŭlonge de avenuoj.
Aspekto
[redakti | redakti fonton]
La Hindia bucero estas mezgranda bucero, kiu longas ĉirkaŭ 61 cm.[3] La supraj partoj estas grizbrunaj, kaj videblas eta spuro de pala superokula strio. La orelkovraj plumoj estas pli malhelaj. La flugilplumoj estas malhelbrunaj kun blankeca pinto. La vosto havas blankan pinton kaj malhelan zonon iom antaŭ la pinto. Ili havas ruĝan irison, kaj la palpebroj havas okulharojn. La kasko estas mallonga kaj pintohava.[4]
La masklo havas pli grandan kaskon sur malhela beko, kaj la supra kresto de la beko (kulmeno) kaj la suba makzelo estas flavecaj. La senpluma haŭto ĉirkaŭ la okulo estas malhela ĉe la masklo, sed foje palruĝeca ĉe la inoj.[5] La ino havas pli flavecan bekon kun nigra koloro sur la baza duono kaj sur la kasko.[3][6][7] La junuloj ne havas la kaskon, kaj la senpluma haŭto ĉirkaŭ la okulo estas malbrile oranĝkolora.[8]
Distribuo
[redakti | redakti fonton]La specio troviĝas ĉefe sur la ebenaĵoj ĝis alteco de ĉirkaŭ 610 metroj. Ĝi troviĝas de la montetaj antaŭmontoj de Himalajo suden, limigita okcidente de la sistemo de la rivero Induso kaj oriente de la Delto de Gango. Ĝi povas entrepreni lokajn moviĝojn en la pli seka okcidenta regiono. Ĝi troviĝas eĉ en urboj, kiuj havas malnovajn stratarbojn.[6] La specio estis observita, kutime pare, en la urbo Dharamsala (Himaĉal-Pradeŝo) je alteco de ĉirkaŭ 1 500 ĝis 1 600 metroj super marnivelo dum la somero kaj la pluvsezono (majo ĝis septembro 2017), kaj ĝi ne multe koincidas kun la Malabara griza bucero de la Okcidentaj Ghatoj.[4][9]
Kutimaro kaj ekologio
[redakti | redakti fonton]La voĉo estas krio simila al tiu de la nigra milvo. La flugo estas peza kaj konsistas el flugilbatoj alternantaj kun glitado. Ili troviĝas en paroj aŭ malgrandaj grupoj.[4]
La nestosezono daŭras de aprilo ĝis junio, kaj la ovaro konsistas el unu ĝis kvin tre simetriaj blankaj ovoj. Hindiaj buceroj kutime nestas en arbotruoj de altaj arboj. Ekzistanta truo povas esti pligrandigita por taŭgi al la bezonoj. La ino eniras la nestotruon kaj sigelas la enirejon, lasante nur mallarĝan vertikalan fendon, tra kiu la masklo nutras ŝin. La ino sigelas la enirejon per siaj fekaĵoj kaj buloj el koto provizitaj de la masklo.[10][11] Dum ŝi restas en la nesto, la ino anstataŭigas siajn flugoplumojn kaj kovas la ovojn. La masklo provizas la nestloĝantojn per konstanta kvanto da ŝelpecoj por certigi, ke la fekaĵoj estu forigitaj el la nesto per sorbado kaj adsorbo, kaj por helpi konservi la mikroklimaton ene de la nestokavo.[12] La rekresko de la plumoj de la ino koincidas kun la maturiĝo de la idoj; tiam la nesto estas malfermita.[4][13][14]
Studo ĉe nesto proksime de Mumbajo konstatis, ke la ĉefaj fruktodonaj arboj, el kiuj nutris sin la buceroj, estis Streblus asper, Cansjera rheedii, Carissa carandas, Grewia tiliaefolia, Lannea coromandelica, Ficus spp., Sterculia urens kaj Securinega leucopyrus. Oni scias ankaŭ, ke ili konsumas moluskojn, skorpiojn, insektojn, malgrandajn birdojn (oni registris, ke ili forprenas kaj eble predas idojn de la Kolumpapago[15])) kaj reptiliojn.[16] Ili ankaŭ manĝas la fruktojn de Thevetia peruviana, kiuj estas toksaj por multaj vertebruloj.[17]
Ili estas preskaŭ tute arboloĝantaj, sed tre malofte malsupreniras al la grundo por kolekti falintajn fruktojn, por polvo-baniĝi,[18] aŭ por preni bulojn da koto por ŝtopi la nestokavaĵon dum la nestoperiodo.[19] Ili okupiĝas pri diversaj sociaj agadoj, inkluzive de interbatalado per la bekoj kaj aera duelado.[20]
Bildaro
[redakti | redakti fonton]
Individuo kun mallonga kasko, ĉu junulo ĉu ino
Ĉe Utarakando, Barato
En Pune. Notu la kaskon, kaj la distingajn vostoplumojn
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Ornitologia taksonomio.
- ↑ NiF Team. Things to Know About Hornbills. Nature inFocus.
- 1 2 (1983) Handbook of the Birds of India and Pakistan. Volume 4., 2‑a eldono, Oxford University Press, p. 130–131.
- 1 2 3 4 Whistler, Hugh. (1949) Popular handbook of Indian birds, 4‑a eldono, Gurney and Jackson, London, p. 306–307. ISBN 1-4067-4576-6.
- ↑ Pittie, A. (2003). “A Note on the Circumorbital Skin Colour of Indian Grey Hornbill Ocyceros birostris”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 100 (1), p. 141–142.
- 1 2 (2005) Birds of South Asia: The Ripley Guide. Volume 2. Smithsonian Institution & Lynx Edicions, p. 272–273.
- ↑ Baker, ECS. Fauna of British India. Birds. Volume 4, 2‑a eldono, Taylor and Francis, p. 301–302.
- ↑ Kasambe, R. (2012). “Sub-orbital skin- and eye colour of young Indian Grey Hornbills Ocyceros birostris in Central India.”, Indian Birds 7 (6), p. 165.
- ↑ (1973) “Occurrence of the Common Grey Hornbill (Tockus birostris) in Bombay city”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 70 (2), p. 378–380.
- ↑ Blanford, WT. (1895) Fauna of British India. Birds Volume 3. Taylor and Francis, London.
- ↑ Hall, Eleanor Frances (1918). “Notes on the nidification of the Common Grey Hornbill (Lophoceros birostris)”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 25 (3), p. 503–505.
- ↑ Charde, Praveen (2011). “NEST SANITATION IN INDIAN GREY HORNBILL IN CENTRAL INDIA”, The Raffles Bulletin of Zoology (24), p. 65–67.
- ↑ Finlay, JD (1929). “The nesting habits of the Northern Grey Hornbill Lophoceros birostris”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 33 (2), p. 444–445.
- ↑ Hume, AO. (1889) The nests and eggs of Indian bird volume 3. R H Porter, London, p. 74–76.
- ↑ Newnham, A (1911). “Hornbills devouring young Paroquets”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 21 (1), p. 263–264.
- ↑ (1997) “Food of Common Grey Hornbill Tockus birostris (Scopoli)”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 94 (2), p. 408–411.
- ↑ Neelakantan, KK (1953). “Common Grey Hornbill (Tockus birostris) eating fruits of the Yellow Oleander (Thevetia neriifolia)”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 51 (3), p. 738.
- ↑ Santharam, V (1990). “Common Grey Hornbill Tockus birostris (Scopoli) dust bathing”, J. Bombay Nat. Hist. Soc. 87 (2), p. 300–301.
- ↑ Charde, P. (2011). “Breeding behaviour of Indian Grey Hornbill Ocyceros birostris in Central India”, The Raffles Bulletin of Zoology 24, p. 59–64. Alirita 2012-01-04.. Arkivigite je 2014-03-21 per la retarkivo Wayback Machine
- ↑ Kasambe, R. (2011). “Aerial jousting and bill-grappling in Indian Grey Hornbill (Ocyceros birostris)”, Acta Ethologica 14 (1), p. 13–15. doi:10.1007/s10211-010-0085-2. 1691573.
- J.C.T. Gonzalez, B.C. Sheldon, N.J. Collar, J.A. Tobias. 2013. A comprehensive molecular phylogeny for the hornbills (Aves:Bucerotidae). Molecular Phylogenetics and Evolution. 67(2): 468–483
- J. Del Hoyo, A. Elliot, J. Saragatal. 2001. Handbook of the Birds of the World. Barcelona: Lynx Editions
- Birds of India de Grimmett, Inskipp kaj Inskipp, (ISBN 0-691-04910-6)
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]
| ||||||||||||||||||