Italio en la Eŭrovido-Kantokonkurso

Italio partoprenis en la plej unua okazo de la Eŭrovido-Kantokonkurso en 1956 kiel unu el sep landoj. Entute, la lando partoprenis 50 fojojn ĝis 2025. Italio estas unu el la Grandaj Kvin landoj - grupo de kvin landoj, kiuj aŭtomate kvalifikiĝas por la finalo pro siaj grandaj financaj kontribuoj al la konkurso. Italio venkis tri fojojn: en 1964, 1990 kaj 2021. Italio atingis la lastan lokon unufoje, en 1966. La lando restis for de la konkurso en la jaroj 1981–1982, 1986, 1994–1996 kaj 1998–2010, sed revenis definitive en 2011. Italio estas unu el la plej fortaj landoj de la konkurso, fakto kiu plue plifortiĝis post ĝia reveno. Ekde 2011, la lando atingis la suprajn dek dek unu fojojn - inkluzive de unu tria loko, du duaj lokoj kaj la venko en 2021.

La propra kantkonkurso de Italio, la Festivalo de Sanremo de 1951, ^[1] estas la origino de la Eŭrovido-Kantokonkurso, kaj kelkaj el la gajnintoj de Sanremo reprezentis Italion en la internacia finalo. ^[2] La lando prezentis plurajn furoraĵojn al la Eŭrovido-Kantokonkurso, el kiuj la triarangigita kanto de Domenico Modugno " Nel blu, dipinto di blu " el 1958 estas la plej fama. Sub la nomo "Volare", la kanto fariĝis grava internacia sukceso kaj atingis la pinton de la usona Billboard- furorlisto. La gajninto de 1964, Gigliola Cinquetti kaj " Non ho l'età ", ankaŭ iĝis furoraĵo en tuta Eŭropo, same kiel kantoj kiel " Piove " (1959), " Era " (1975), " Non so che darei " (1980), " I treni di Tozeur " (1984), " 1 Gente di Tozeur " (1984), " Soldi " (2019). kaj " Zitti kaj bonaj " (2021).

La longa foresto en la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj kondukis al tio, ke la Eŭrovido-Kantokonkurso fariĝis relative nekonata konkurso en Italio dum la 2000-aj jaroj, precipe inter pli junaj italoj. Kiam la lando revenis en 2011, la spektantaro estis malalta, sed fine de la 2010-aj jaroj, spektantaro kaj merkatparto pliiĝis al ĉirkaŭ 20 procentoj. Tio ŝuldiĝis al konataj kaj popularaj artistoj reprezentantaj Italion, kaj la dissendanto Rai movis la finalon al sia ĉefa kanalo Rai 1. Kiam Italio venkis en 2021, la finalon spektis rekordaj 4,5 milionoj da spektantoj kaj merkatpartopreno de 25 procentoj. La hejma finalo de 2022 starigis plian rekordon kun 6,6 milionoj da spektantoj kaj merkatparto de 42 procentoj - la plej alta spektantaro ekde kiam Italio laste gastigis la konkurson en 1991.

Resume, Italio venkis tri fojojn (en la konkursoj de 1964 kaj 1990, 2021) kaj, sekve, gastigis Eŭrovidon tri fojojn en la sekvaj jaroj (1965, 1991, 2022).

Ĉe speciala televida programo-konkurso de la plej bonaj Eŭrovido-kantoj, dediĉita al la 50-a datreveno de la konkurso, en 2005 ŝi okupis la duan lokon.

Cenzuro de Eŭrovido 1974

Italio rifuzis elsendi la konkurson en 1974 ĉe la Itala Elsenda Aŭtoritato pro poemo de Gigliola Cinquetti, kiu estis publikigita samtempe kun referendumo pri la rajto de eksgeedziĝo en Italio. Kvankam la Eŭrovido-Kantokonkurso estis elsendita monaton antaŭ la planita dato de la referendumo, kaj kvankam la kanto finiĝis en dua loko ĉe Eŭrovido, la italaj cenzuristoj rifuzis elsendi la kanton en la amaskomunikiloj. La Itala Elsendada Aŭtoritato opiniis, ke la kanto " Sì ", kiu konstante ripetas la vorton "jes", povus peri kaŝitan mesaĝon, iaspecan kaŝitan propagandon, por influi la italan balotantaron en la elektoj por voĉdoni "jes" por nuligi la leĝon permesantan eksgeedziĝon. Tial, la kanto estis cenzurita kaj malpermesita de esti ludita en radio- kaj televidstacioj dum pli ol monato.