Saltu al enhavo

Joachim Fernau

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Joachim Fernau
tombo de Fernau sur la tombejo Bogenhausener Friedhof en Munkeno
tombo de Fernau sur la tombejo Bogenhausener Friedhof en Munkeno
Persona informo
Naskiĝo 11-an de septembro 1909 (1909-09-11)
en Bydgoszcz
Morto 24-an de novembro 1988 (1988-11-24) (79-jaraĝa)
en Florenco
Tombo Bogenhausener Friedhof (en) Traduki Redakti la valoron en Wikidata vd
Lingvoj germana vd
Ŝtataneco Germanio Redakti la valoron en Wikidata vd
Profesio
Alia nomo John Forster vd
Okupo ĵurnalisto
pentristo
verkisto Redakti la valoron en Wikidata vd
Aktiva en Florenco • Munkeno vd
vd Fonto: Vikidatumoj
v • d • r

Joachim FERNAU (naskiĝinta la 11-an de septembro 1909 en Bydgoszcz, mortinta la 24-an de novembro 1988 en Florenco) estis germana ĵurnalisto, militraportisto de Waffen-SS, furorlibra verkisto kaj artkolektisto. Partojn de liaj verkoj oni legas sub la pseŭdonimo John Forster.

Biografio

[redakti | redakti fonton]

Estante filo de oficisto li transloĝiĝis en 1919 al Worms[1] kaj en 1920 al Silezio. Post trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe la Evangelia humanisma gimnazio de Jelenia Góra, li studis en Berlino filozofion kaj historion, sed sen ekzameniĝoj. Berline li laboris kiel sportĵurnalisto, antaŭ ĉio por la eldonejo Ullstein Verlag kaj por Telegraphen-Union. Berline en 1943 li ankaŭ edzinigis Gabriele Kerschensteiner, nepinon de la pedagogo Georg Kerschensteiner. Fernau anis ĉe la seso de la redaktoroj de "Olympia-Zeitung", por la Somera Olimpiko 1936. Post eksoldato en 1939 oni lokis lin proskime de SS-taĉmentoj.[2] De printempo 1940 Fernau faris frontpropagandon por la SS-taĉmento Kurt Eggers. En aŭgusto 1941 li promociiĝis je SS-oficireco (SS-numero 430.352). En aprilo 1941 sekvis plua plialtrangiĝo je Obersturmführer.[3][4] En 1942 kaj 1943 li raportis disde la eosta fronto inter Wehrmacht kaj la Ruĝa Armeo. La laboraĵojn de Fernau transprenis centraj propagandaj komunikiloj kiel "Das Reich",[5] "Völkischer Beobachter" aŭ "Das Schwarze Korps".

Fernau specialiĝis pri artikoloj instigantaj daŭrigon de la milito kaj la kredon pri germana venko. Tuj antaŭ la katastrofa fino de ĉe Stalingrad li publikigis en la 4.4.1943 en la gazeto "Das Reich" la artikolon Die Wende im Osten. Ungewißheit und Sieg. En ĝi li glorigis la rekuperon de Ĥarkivo en marto 1943 fare de la SS-taĉmento Leibstandarte SS Adolf Hitler.[6] En printempo 1944, Fernau venis al Franclando. Post la operaco Overlord li faris specialan oratoraĵon pri baldaŭa venko de la germanoj. Ĉi teksto legeblas en la gazeto "Völkischer Beobachter" de la 30.8.1944. La ĵurnalistino Ursula von Kardorff notis en sia taglibro la ekscitiĝon ĝeneralan kion kreis vortoj de Fernau pri la estonta efiko de mirakla armilo taŭga detrui la tutan Brition.[7] Ĝi estis represita en pluraj gazetoj. Eĉ Joseph Goebbels mem kritikis la troan promesan naivecon de la artikolo de Fernau.[8] En februaro 1945, Fernau troviĝis en lazareto je Baden-Baden. Post majo 1945 Fernau iris Munkenon kiel liberprofesia verkisto kaj ĵurnalisto. Intertempe li deĵoris redaktore en Stutgarto. En la sovetie okupita zono de Germanujo la verko Afrika wartet. Ein kolonialpolitisches Bilderbuch (1942; verkite kune kun Kurt Kayser kaj Johannes Paul).[9] En 1952 aperis en la eldonejo de Gerhard Stalling la verko Deutschland, Deutschland über alles …, kiu iĝis la fernau-aĵoj kun la plej granda eldonkvanto. Sed li publikigis multon da aliaj verkoj i.a. Die Genies der Deutschen aŭ Rosen für Apoll; inter ili kelkaj estis furolibroj. La totala eldonkvanto de Fernau dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj estis de pli ol 2 milionoj da ekzempleroj. Liaj skribaĵoj pri historio estis kaj distraj kaj klerigaj.[10] En 1954 aperis sub pseŭdonimo Heldentum nach Ladenschluß pri sukcesaj fuĝoj de kaptitaj wehrmacht-anoj.[11] De 1955, kun helpo de Erik Ode, Wolfgang Becker, Harald Juhnke, Wolfgang Wahl kaj Ed Tracey la laste menciita verko estis filmigita.[12]

Lia verko Und sie schämeten sich nicht publikiĝis en 1958, pri la historio de amo en Centra Eŭropo.[13]. Ties filmigo portas la titolon Komm nur, mein liebstes Vögelein.[14].

La etnopsikologia verko Disteln für Hagen aperis en 1966. Demokratian malŝaton imputis Michael Schulte al Fernau en recenzo pri ties verko Brötchenarbeit en 1970 ĉe Frankfurter Allgemeine Zeitung. Laŭ Ekkehardt Rudolph eĉ la verko Cäsar läßt grüßen (1971) estas ege reakcia.[15] En 1977 negative recenzis Rolf Bekcer la verkon Halleluja. Die Geschichte der USA (pri la historio de Usono). La novdekstrismo remalkovris Fernau okaze de la 100-a datreveno naskiĝtaga.[16] Götz Kubitschek verkis kun Erik Lehnert en 2009 biografion de Fernau por Antaios-eldonejo.[17]

En 1996, la Gabriele Fernau (vidvino de li) donacis al Klassik Stiftung Weimar ses dek bildojn el la jarcentoj 14-a ĝis 17-a.

Skribaĵoj (elekto)

[redakti | redakti fonton]
  • Afrika wartet. Ein kolonialpolitisches Bilderbuch. Eld. kun Kurt Kayser & Johannes Paul. Rütten & Loening, Potsdam 1942. Komisiis Regna Kolonia Unuiĝo.[18]
  • "Das Geheimnis der letzten Kriegsphase." Ĉe: Völkischer Beobachter, 30.8.1944, p. 2
  • (sub falsa nomo) John Forster: Geheimnis im Moor: Ein ungewöhnlich spannender Kriminalroman, Kauka Verlag, München 1950
  • Deutschland, Deutschland über alles. Von Arminius bis Adenauer. Verlag Gerhard Stalling, Oldenburg 1952.
  • Abschied von den Genies. Die Genies der Deutschen und die Welt von morgen. Stalling, Oldenburg 1953 (posta titolo Die Genies der Deutschen).
  • Fibel der Demokratie. Ein Buch für solche, die viel fragen, und solche, die viel antworten müssen. Lange, Duisburg 1953.
  • Und sie schämeten sich nicht. Herbig, Berlin 1958.
  • Rosen für Apoll. Die Geschichte der Griechen. Herbig, Berlin 1961 (32-a eldono je 2007)
  • Weinsberg oder Die Kunst der stachligen Liebe. Herbig, Berlin 1963.
  • Disteln für Hagen. Bestandsaufnahme der deutschen Seele. Herbig, Berlin 1966.
  • Der Gottesbeweis. Econ, Düsseldorf 1967.
  • Wie es Euch gefällt. Eine lächelnde Stilkunde, Goldmann, München 1969.
  • Brötchenarbeit. Herbig, Berlin k.a. 1970.
  • Cäsar läßt grüßen. Die Geschichte der Römer. Herbig, Berlin k.a. 1971.
  • Ein Frühling in Florenz. Roman, Herbig, München k.a. 1973.
  • Halleluja. Die Geschichte der USA. Herbig, München/Berlin 1977, ISBN 3-7766-2159-1.
  • Die Gretchenfrage. Variationen über ein Thema von Goethe. München k.a. 1979, ISBN 3-7766-0895-1.
  • Sprechen wir über Preußen. Die Geschichte der armen Leute, Herbig, München k.a. 1981, ISBN 3-7766-1146-4
  • War es schön in Marienbad. Goethes letzte Liebe, Herbig, München k.a. 1982, ISBN 3-7766-0895-1
  • Guten Abend, Herr Fernau, Herbig, München k.a. 1984, ISBN 3-7766-1321-1
  • Und Er sah, daß es gut war. Das Alte Testament erzählt, München k.a. 1989, ISBN 3-7766-1582-6

Literaturo

[redakti | redakti fonton]
  • Rolf Bothe, Armin Mohler: Joachim Fernau, der Schriftsteller als Maler. Kunstsammlungen zu Weimar, Weimar 1998.
  • Christa Bürger: "J. Fernau, Deutschland, Deutschland über alles … Entmythologisierung als Ideologie" - ĉe: Textanalyse und Ideologiekritik. Zur Rezeption zeitgenössischer Unterhaltungsliteratur. Athenäum, Frankfurt am Main 1973, p. 92–118.
  • Gustav René Hocke: Schriftsteller und Maler Joachim Fernau. Sein malerisches Werk. Limes, Wiesbaden 1976, ISBN 3-8090-2098-2.
  • Peter Wapnewski: Mit dem anderen Auge. Erinnerungen, Berlin-Verlag, Berlin 2005 (p. 119 ss), ISBN 3-8270-0380-6.
  • Götz Kubitschek, Erik Lehnert: Joachim Fernau. Leben und Werk in Texten und Bildern. Verlag Antaios, Schnellroda 2009, ISBN 978-3-935063-34-0.

Eksteraj ligililoj

[redakti | redakti fonton]

Notoj

[redakti | redakti fonton]
  1. ↑ Joachim Fernau: Disteln für Hagen, Herbig 1966, dua alineo/unua frazo
  2. ↑ J. Fernau: In dem Haus auf dem Berge, Herbig, Munkeno 1992, p. 194
  3. ↑ Bundesarchiv R 9361-III/523925
  4. ↑ Erich Schmidt-Eenboom: Geheimdienst, Politik und Medien: Meinungsmache Undercover, Werder 2004, p. 107
  5. ↑ Norbert Frei, Johannes Schmitz: Journalismus im Dritten Reich,' München 1989, p. 112
  6. ↑ Hans Dieter Müller (eld.): Querschnitt durch 'Das Reich', Scherz Verlag, Munkeno 1964
  7. ↑ Ursula von Kardorff: Berliner Aufzeichnungen aŭs den Jahren 1942 bis 1945, Munkeno 1962
  8. ↑ Elke Fröhlich (eld.): Die Tagebücher von Joseph Goebbels, Munkeno k.a. 1995, volumo 13, p. 493
  9. ↑ "Liste der auszusondernden Literatur. Vorläufige Ausgabe" - fare de: Deutsche Verwaltung für Volksbildung in der sowjetischen Besatzungszone, Zentralverlag, Berlino 1946
  10. ↑ Christa Bürger: Textanalyse als Ideologiekritik. Zur Rezeption zeitgenössischer Unterhaltungsliteratur, Frankfurt a. M. 1973
  11. ↑ "Nur noch Sieg" - ĉe: Der Spiegel, 28.5.1967
  12. ↑ http://www.kino.de/film/heldentum-nach-ladenschluss-1955/
  13. ↑ "Liebe nach jeder Façon" - ĉe: Die Zeit, 30.10.1958
  14. ↑ Klaus M. Schmidt, Ingrid Schmidt: Lexikon Literaturverfilmungen. Verzeichnis deutschsprachiger Filme 1945–2000, Metzler, 2001, ISBN 978-3-476-01801-4
  15. ↑ Ekkehardt Rudolph, je "Christ und Welt", 26.11.1971 (n-ro 48, p. 15)
  16. ↑ Robert Andreasch: "Ungewöhnliche Geschichtsschreibung. Die Renaissance von Joachim Fernau"- ĉe: Der Rechte Rand, 121/2009
  17. ↑ Marc Reichwein: "Verlag für Dummys" - ĉe: welt.de, 10.10.2018
  18. ↑ Willeke Sandler: Deutsche Heimat in Afrika Colonial Revisionism and the Construction of Germanness through Photography. In: Journal of Women’s History, Volume 25, Number 1, Spring 2013.
Bibliotekoj
Elŝutita el "https://eo.wikipedia.org/w/index.php?title=Joachim_Fernau&oldid=9190432"