José Vasconcelos

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

José María Albino Vasconcelos Calderón (Oaxaca, 27-a de februaro de 1882-Meksikurbo, 30-a de junio de 1959) estis advokato, politikisto, verkisto, edukisto, publika funkciulo kaj filozofo meeksika. Aŭtoro de serio de membiografiaj noveloj kiuj rakontas senegalajn detalojn de la longa procezo de malkompono de la porfirista epoko, de la disvolvigo kaj venko de la Meksima Revolucio kaj de la komenco de la etapo de la reĝimo post-revolucia meksika kiu estis nomita «de konstruo de institucioj».[1]

Li estis nomumita unua Sekretario de Publika Eduksistemo de la lando, krom esti rektoro de la Nacia Universitato de Meksiko kaj ixgis doktoro Honoris Causa de la sama institucio kaj de aliaj kiaj tiuj de Ĉilio, Gvatemalo kaj aliaj latinamerikaj. Li estis ankaŭ membro de El Colegio Nacional kaj de la Academia Mexicana de la Lengua.[2]

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. http://www.fortunecity.es/sopa/gallinasygallos/850/vasconselos.html José Vasconcelos, alirita la 30an de septembro de 2010, citaĵo.- Vasconcelos, José (1882-1959), filósofo, educador y político mexicano. Nacido en Oaxaca, tuvo una gran influencia en los ambientes intelectuales mexicanos. Discípulo de Justo Sierra, formó parte del Ateneo de la Juventud, que en torno a 1910 se caracterizó por su oposición al positivismo y al régimen de Porfirio Díaz, impulsando una corriente crítica y de renovación ideológica y política. Con Alfonso Reyes, Antonio Caso y otros, trascendió el positivismo en la búsqueda de otros órdenes autónomos de la vida natural, el arte de lo humano y la región del espíritu.
  2. http://www.academia.org.mx/historia.php Esbozo histórico de la Academia Mexicana de la Lengua, alirita la 16an de novembro de 2009