Jules Laforgue
| Jules Laforgue | ||
|---|---|---|
 | ||
| Persona informo | ||
| Jules Laforgue | ||
| Naskiĝo | 16-an de aŭgusto 1860 en Montevideo | |
| Morto | 20-an de aŭgusto 1887 (27-jaraĝa) en Parizo | |
| Mortis pro | naturaj kialoj  vd | |
| Mortis per | tuberkulozo vd | |
| Tombo | Pariza tombejo de Bagneux, 8 vd | |
| Lingvoj | franca vd | |
| Ŝtataneco | Francio Urugvajo vd | |
| Alma mater | Lycée Condorcet vd | |
| Profesio | ||
| Okupo | poeto • tradukisto • prozisto vd | |
| vd | Fonto: Vikidatumoj | |
Jules LAFORGUE (naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1860 en Montevideo; mortis la 20-an de aŭgusto 1887 en Parizo) estis franca poeto. Liaj verkoj estas konsiderataj simbolismaj. [1][2]
Vivo
[redakti | redakti fonton]Jules Laforgue naskiĝis en Montevideo al enmigrinta familio. En la aĝo de ses jaroj li revenis al Francio, kie li frekventis mezlernejon en Tarbes. Post plurfoja malsukceso en siaj mezlernejaj ekzamenoj, li fariĝis sekretario de Charles Ephrussi, artkritikisto kaj kolektanto, laŭ rekomendo de liaj amikoj Gustave Kahn kaj Paul Bourget.
Post la morto de lia patro li forlasis francion, kaj de 1881 ĝis 1886 li loĝis en Berlino, servante kiel leganto de francaj romanoj kaj gazetoj por Imperiestrino Augusta, la edzino de Vilhelmo la 1-a. Poste li edziĝis al juna anglino en Londono, revenis kun ŝi al Parizo, sed baldaŭ mortis pro tuberkulozo.
Li kontribuis al diversaj revuoj kiel ekzemple Gazette des Beaux-Arts, La Revue Indépendante, Le Décadent, La Vogue, Le Symboliste kaj La Vie moderne. [3]
Verkado
[redakti | redakti fonton]Dum sia vivo li publikigis tri librojn: du poemarojn kaj draman poemon. Li tradukis Whitman, kontribuante al la disvolviĝo de franca libera verso. Verlaine, kiu trovis la formulon "damnitaj poetoj ", ne inkluzivis Laforgue inter ili; posteuloj juĝis malsame. [4]
Lia poezia praktiko estas inkludita en ia "lirika kampanjo" kontraŭ Parnasismo ; li ankaŭ eksperimentis kun liberiga poezia sintakso, reformis tradiciajn metrikajn formojn, ĝisdatigis la poezian vortaron, enkondukante en ĝin lingvajn elementojn kaj intonaciojn de la pariza strato, ktp. Se la simbolisma romantismo de Verlaine estis lirika, kaj tiu de Rimbaud estis patetika, tiam la ironia intonacio de Laforgue superregas, kaj lia ironio estas foje frivola, foje tragika, kaj ne ŝparas eĉ la poeton mem; Li lirike ironias pri sia propra pesimismo kaj malakcepto de la mondo. Laforgue mortis juna kaj ne havis tempon disvolvi sian talenton. Lia unua libro, Les complaintes (Plendoj), estis publikigita en 1885; Ĝin baldaŭ sekvis dua: "L'imitation de Notre Dame la lune". ("Imitaĵo de la Dipatrino al la Luno"). La verkojn de Laforgue eldonis Mercure de France en 1902-1903. (3 volumoj). [5]
Verkaro
[redakti | redakti fonton]- Soir de Carnaval (ĉ. 1880)
- Stéphane Vassiliew (1881, ne publikigita ĝis 1943)
- Les Complaintes (1885)
- L'Imitation de Notre-Dame la Lune (1886)
- Moralités légendaires (1887)
- Des Fleurs de bonne volonté (1890)
- Derniers vers (1890)
- Berlin, la cour et la ville (1922)
- Triste triste[6][7] (1967)
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Dale, Peter. Poems of Jules Laforgue. Anvil Press, 1986.
- ↑ William R. Everdell, The First Moderns: Profiles in the Origins of Twentieth Century Thought, (Chicago: University of Chicago Press, 1997), 81.
- ↑ Kearns, James. (1989) Symbolist Landscapes: The Place of Painting in the Poetry and Criticism of Mallarmé and His Circle. MHRA, p. 129. ISBN 094762323X.
- ↑ (1984) “Poetics of Free Verse: "Last Verses" by Jules Laforgue (1886)”, Literary History of France 84, p. 390–413.
- ↑ Untermeyer, Louis. A Concise Treasury of Great Poems, Simon & Schuster, 1953. Only poems originally written in English included.
- ↑ Jules Laforgue - Triste, Triste (French Poem). Alirita 2020-07-29 .
- ↑ Triste, triste. Alirita 2020-07-29 .
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]- http://www.laforgue.org (en la franca)
- http://grandementtriste.blogspot.com (en la angla)