Kalia ciklamato

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Jump to navigation Jump to search
Kalia ciklamato
Potassium cyclamate.png
Plata kemia strukturo de la Kalia ciklamato
Potassium cyclamate3D.png
Tridimensia kemia strukturo de la Kalia ciklamato
Alternativa(j) nomo(j)
  • Ciklamato de kalio
  • Kalia salo de ciklamata acido
  • Ciklo-heksil-sulfamato de kalio
Kemia formulo
KC6H12NSO3
CAS-numero-kodo 7758-04-5
ChemSpider kodo 22855
PubChem-kodo 23675766
Fizikaj proprecoj
Aspekto senkoloraj aŭ blankaj kristaloj
Molmaso 217,324 g·mol-1
Mortiga dozo (LD50) 9500 mg/kg (buŝe)
Sekurecaj Indikoj
Riskoj R22 36/37/38
Sekureco S26 S28 S61
Sekurecaj Indikoj
Pridanĝeraj indikoj
Danĝero
GHS Damaĝo Piktogramo
07 – Toksa substanco
GHS Signalvorto Averto
GHS Deklaroj pri damaĝoj H315, H319
GHS Deklaroj pri antaŭgardoj P264, P280, P302+352, P305+351+338, P321, P332+313, P337+313, P362
Escepte kiam indikitaj, datumoj estas prezentataj laŭ iliaj normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo
(25 °C kaj 100 kPa)

Kalia ciklamatoKC6H12NSO3 estas organika salo de ciklamata acido kaj kalia hidroksido, senkoloraj aŭ blankaj kristaloj uzataj kiel artefaritaj dolĉigantoj kaj aldonitaj en vasta gamo da nutraĵoj, trinkaĵoj, farmakologiaj drogoj kaj higien-produktoj. Ekde de ĝia ekapero, oni multe raportas pri la konfirmitaj kanceraj riskoj, kio kontribuis por subfosi la sekurecon de la uzantoj.

Ĝiaj aplikoj inkludas tiujn kiuj estas surbaze de akvo, lakto kaj frukto-suko. Ciklamataoj estas malpermesataj em 45 landoj, inklude de Usono. En 1969, esploroj elmontris ke miksaĵo da ciklamato-sakarino kaŭzis vezikkancerojn en ratoj, tamen ekde tiam multaj studoj montris nenian ligon inter ciklamatoj kaj kancero.

Sintezoj[redakti | redakti fonton]

Sintezo 1[redakti | redakti fonton]

Cyclohexylamine-2D-skeletal.png Cyclamic-acid-2D-skeletal.png
  • Sekvata per neŭtraligo kun [[kalia hidroksido:
Cyclamic-acid-2D-skeletal.png Potassium cyclamate.png

Reakcioj[redakti | redakti fonton]

Reakcio 1[redakti | redakti fonton]

Potassium cyclamate.png Cyclohexylamine-2D-skeletal.png

Literaturo[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]