Kampa eringio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Vikipedio:Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion
kampa eringio
Eryngium capestre 310705.jpg
Biologia klasado
Regno: Plantoj Plantae
Divizio: Angiospermoj Magnoliophyta
Klaso: dukotiledonuloj dicotyledones
Ordo: Apialoj Apiales
Familio: Apiacioj Apiaceae
Subfamilio: Saniculoideae
Genro: Eringio’’ Eryngium
Specio: E. campestre
Eryngium campestre
L.
Aliaj Vikimediaj projektoj
Information icon.svg
vdr
Eryngium campestre

La kampa eringio kaj science (Eryngium campestre) estas unu en Mezeŭropo malofte kreskanta specio de Apiacoj (Apiaceae). [1].

Priskribo[redakti | redakti fonton]

La multjara herba planto atingas alton de 15 ĝis 60 cm, ĝi povas ankaŭ fariĝi ĝis 1 m alta. La planto estas griza ĝis flavece-verda kaj rigide disbranĉanta. La unuaj folioj estas oblongaj kaj kompletaj, la postaj estas manforme disigitaj ĝis duoble pinataj aŭ trinombre duoble pinataj. La rando estas dorne dentaj. La plej multaj folioj havas tigojn, la supraj estas ĉirkaŭantaj la tigon.

La umbeloj estas multnombraj, densaj kaj duonglobaj ĝis cilindroformaj kaj ili havas liniilajn brakteojn. La floroj staras dense. La infloresko havas multajn brakteojn, kiuj staras ekster la umbelojn. La korolo estas blanka aŭ grize verdaj. La frukto estas skvama.

la planto floras de julio ĝis aŭgusto.

La kromozomnombro estas 2n = 14 aŭ 28.[2]

Ekologio[redakti | redakti fonton]

La kampa eringio estas multjara hemikriptofito, profundradikulo (la cilindro- ĝis spindelforma pivotradiko atingas profundecon de ĝis 2 m), kserofito kun apenaŭ velkantaj dornhavaj folioj. La dornoj protektas la planton kontraŭ formanĝado de paŝtobestoj.

La umbelo estas analoge al floraro de asteracoj kunigita al kapitulo. La kapituloj estas ĉirkaŭitaj de dornhavaj involukraj folioj. Rigide starantaj sepaloj formas malgrandajn „etaj funelpseŭdantioj“. La umbelo de la unu ĝis tria ordo portas plj ofte nur duseksajn la umbeloj de la kvara ordo plej ofte nur masklajn florojn. Ĉe la duseksaj floroj la masklaj partoj malfermiĝas antaŭ la inaj.

La planto estas tipaj „terrulantoj“ (kameĥorio-strategio): estante maturaj la al frukto dissiĝas de vento kaj kiel tuto ĝi estas forportita. Disvastigo okazas krome per vento kaj bestoj (lapfrukto). La semoj estas lum- kaj frostĝermantoj.

Disvastigo[redakti | redakti fonton]

Ĝeneralaj disvastigoj[redakti | redakti fonton]

La kampa eringio troviĝas de la mediteranea regiono ĝis mezeŭropo, suda Anglujo, meza Rusujo ĝis Persujo kaj Afganio.

Disvastigo en Mezeŭropo[redakti | redakti fonton]

kampa eringio

Eryngium campestre troviĝas dise en valoj de Elbo kaj Rejno ekzemple en Großer Sand (Majenco), respektive majna regiono. Aliloke ĝi estas maloftega aŭ entute mankas.

Kreskejo[redakti | redakti fonton]

La planto kreskas diese en kalka malfekunda razeno. Ĝi preferas plenan lumon.

Farmakologio, enhavosubstancoj[redakti | redakti fonton]

Oni supozas saponinon kaj eterajn oleojn en radikoj kaj aliaj plantpartoj. La radiko supozeble havas malfortan efikon al muko kaj digestado [1]

Speciprotekto[redakti | redakti fonton]

En Germanujo la planto estas protektata la federacia leĝo.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. 1,0 1,1 E. Winkler: Real-Lexikon der medicinisch-pharmaceutischen Naturgeschichte und Rohwaarenkunde. Band I, Leipzig 1840
  2. Citaĵa eraro Nevalida <ref> etikedo; neniu teksto estis donita por ref-oj nomataj Oberdorfer2001; $2

Citaĵa eraro <ref> etikedo difinita en <references> kun nomo "Oberdorfer2001" ne havas enhavon.; $2

Literaturo[redakti | redakti fonton]

Eryngium campestre apud Saratovo en Rusujo
  • Margot Spohn, Marianne Golte-Bechtle: Was blüht denn da? Die Enzyklopädie: über 1000 Blütenpflanzen Mitteleuropas. Kosmos, Stuttgart 2005, ISBN 3-440-10326-9.
  • Dietrich Frohne: Heilpflanzenlexikon. Ein Leitfaden auf wissenschaftlicher Grundlage. 7. völlig neu bearb. Auflage. Wissenschaftliche Verlagsanstalt, Stuttgart 2002, ISBN 3-8047-1897-3.
  • Tobias Jesske: Geobotanische und populationsgenetische Untersuchungen an Eryngium campestre. AG für Vegetationsökologie und experimentelle Pflanzensoziologie, TU Braunschweig, PDF-Datei.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]