Klodvigo la 2-a
Vidu ankaŭ: Listo de francaj reĝoj| Klodvigo la 2-a Chlodovechus secundus rex Francorum (635-657) | |||||
|---|---|---|---|---|---|
.png) Klodvigo la 2-a "la pigremulo" por nutri la malriĉulojn ordonis la retirigon de la oraj kaj arĝentaj platoj el la preĝejo Sankta Denizo - Gravuraĵo 1825 en "Histoire de France".
| |||||
| Persona informo | |||||
| Clovis II | |||||
| Naskiĝo | 635 en Parizo, Île-de-France, Imperium Francorum | ||||
| Morto | 11-a de oktobro, 31-a de oktobro aŭ 27-a de novembro 657 en Parizo, Île-de-France, Baziliko de Sankta Denizo, Imperium Francorum | ||||
| Tombo | Baziliko de Saint-Denis  vd
| ||||
| Ŝtataneco | Franka imperio vd
| ||||
| Familio | |||||
| Dinastio | Merovidoj vd | ||||
| Patro | Dagoberto la 1-a vd
| ||||
| Patrino | Nanthild (en)  vd
| ||||
| Gefratoj | Sigeberto la 3-a kaj Regintrud (mul) vd
| ||||
| Edz(in)o | Balthild (en) vd
| ||||
| Infanoj | Klotaro la 3-a, Teodoriko la 3-a, Ĉilderiko la 2-a vd
| ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | monarko vd
| ||||
| |||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Klodvigo la 2-a estis merovida reĝo de Neŭstrio kaj Burgonjo inter 639 kaj sia morto. Li estis filo de Dagoberto la 1-a kaj lia edzino Nantilda aŭ Nanteŝilda (610-642).
Biografio
[redakti | redakti fonton]Klodvigo la 2-a surtroniĝis post la morto de sia patro, Dagoberto la 1-a, en 639. Li estis kvarjara, kaj lia patrino, Nantilda, funkciis kiel regento ĝis sia morto en 642. La resto de la regado de Klodvigo la 2-a estis influita de la urbestroj de la neŭstria palaco, Ega kaj Erŝinoaldo (aŭ Arŝamboo) (590-658). La reĝa rezidejo tiam estis en Clichy.
En 649, Klodvigo la 2-a edziĝis al saksa sklavino nomita Baltilda (626-680). Aĉetita en Jorko de la urbestro de la palaco, Erŝinoaldo, ŝi estis prenita al la franka regno por edziniĝi al Klodvigo la 2-a. Tri filoj naskiĝis el ĉi tiu kuniĝo:
- Klotaro la 3-a (652-673), kiu sukcedis sian patron kiel Reĝo de Neŭstrio kaj Burgonjo (657-673);
- Ĉilderiko la 2-a (653-675), kiu fariĝis Reĝo de Aŭstrazio post la morto de Ĉildeberto la Adoptita (662-673), poste Reĝo de ĉiuj Frankoj post la morto de sia pli aĝa frato Klotaro la 3-a (673-675);
- Teodeberto la 3-a (654-691), kiu fariĝis Reĝo de Neŭstrio kaj Burgonjo post la morto de sia frato Klotaro la 3-a en 673. Lia pli aĝa frato Ĉilderiko la 2-a detronigis lin baldaŭ poste. Li denove fariĝis Reĝo de Neŭstrio kaj Burgonjo post la morto de Ĉilderiko la Dua (675-679), poste Reĝo de ĉiuj Frankoj post la morto de sia kuzo Dagoberto la 2-a (679-691). En 651, dum tempo de malsatego, li petis preni de la preĝejo la monon enhavitan en la ĉerkoj kaj relikvujoj de la martiroj Denizo, Rustiko kaj Eleŭterio, por poste redistribui ĝin al la plej malriĉaj de sia regno.
En 655, li iris al la Preĝejo de la Sanktaj Martiroj, kvazaŭ por preĝi, poste petis vidi la tombon de Sankta Denizo; li rompis sian brakoston, poste foriris kun ĝi, dum ĉiuj ĉeestantoj forkuris teruritaj. La osto poste estis anstataŭigita, ornamita per oro kaj juveloj.
Klodvigo la 2-a mortis du jarojn post freneziĝo la 31-an de oktobro 657, kun la aĝo de 22 jaroj, post 18 jaroj da regado.
Tombo
[redakti | redakti fonton]Li estas entombigita en la Preĝejo de Santa Denizo, apud sia patro, Dagoberto la 1-a. Lia tombo estas unu el la dek ses tomboj, kiujn Ludoviko la 9-a serĉis, en 1264, por konfirmi la kontinuecon de la Kapeta lingenio kun tiuj, kiuj antaŭis ĝin. Sekve, lia kuŝanta statuo havas la saman stilon kiel tiuj de reĝoj el la malsama epoko ol tiu, en kiu ĝi estis kreita. Ĉi tiu kuŝanta statuo estas la sola restaĵo de la tombo profanita en 1793.
Legendo
[redakti | redakti fonton]Laŭ la legendo pri la koleriĝintaj viroj de Jumièges, du filoj de Klodvigo la 2-a ribelis kontraŭ sia patro dum pilgrimado de ĉi-lasta al la Sankta Lando. Post lia reveno, Klodvigo la 2-a laŭdire venkis ilin kaj bruligis la nervojn de iliaj kruroj. La du fratoj tiam eniris la religian vivon ĉe la Abatejo de Jumièges, kiu tial estis malŝpareme dotita de Klodvigo kaj Batilda. Ĉi tiu legendo havas neniun historian bazon: Klodvigo la 2-a neniam iris al la Sankta Lando. Krome, li mortis en aĝo, kiam liaj filoj estis tro junaj por ribeli kontraŭ li.
Fonto
[redakti | redakti fonton]Ĉapitro 1 de la "Daŭrigo de la Kroniko de Fredegaro" (ĉirkaŭ 760):
"Do Klodvigo, filo de Dagoberto, prenis kiel reĝinon virinon de fremda deveno, nomitan Batildan, saĝan kaj eminentan virinon, kun kiu li havis tri filojn, Klotaro, Ĉilderiko kaj Teodeberto. Li havis kiel urbestron de la palaco energian kaj saĝan viron nomitan Erŝinoaldo." Tiel, Klodvigo la 2-a konservis pacon en sia regno sen milito. En la lastaj jaroj de sia vivo, tamen, li freneziĝis kaj mortis post regado de dek ok jaroj. La Frankoj ankaŭ metis lian plej aĝan filon, Klodvigo la 2-a, sur la tronon, apud lia patrino, la jam menciita reĝino.
Klodvigo la 2-a en Arto
[redakti | redakti fonton]La regenteco de Nantilda estis menciita en la kronikoj de la mezepoka Francio, kiel ekzemplo por reĝinoj, kiuj alfrontis la saman politikan tumulton.
En la 19-a jarcento, la Merovidoj altiris la intereson de historiaj pentristoj.
Vidu ankaŭ
[redakti | redakti fonton]- Klodvigo la 2-a (402-437) filo de Merkomero kaj reĝo de la Frankoj en Kolonjo
Referencoj
[redakti | redakti fonton],
