Klotaro la 4-a

Vidu ankaŭ: Listo de francaj reĝoj

Klotaro la 4-a Chlotarius quartus rex Francorum (685-719)
Klotaro la 4-a, franka reĝo de Aŭstrazio.
Persona informo
Naskiĝo	685 en Metz, Imperium Francorum
Morto	719 en Parizo, Imperium Francorum
Familio
Dinastio	Merovidoj vd
Patro	Teodoriko la 3-a vd
Gefratoj	Hilberto la 3-a vd
Parencoj	Teodoriko la 3-a (ebla patro) Clothildis Doda (en) (ebla patrino) Hilberto la 3-a (ebla patro) vd
Profesio
Okupo	monarko vd
Postenoj Postenoj reĝo de la frankoj (717–719) vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

Klotaro la 4-a estis franka reĝo de Aŭstrazio ekde 717 ĝis sia morto. Membro de la merovida dinastio, li estis elektita de Karolo Martelo, urbestro de la Palaco de Aŭstrazio, por kontraŭstari Ĉilperikon la 2-an kaj Ragenfredon, urbestron de la Palaco de Neŭstrio. Tio estis la unua fojo ekde 679, ke la franka regno estis dividita. Post la morto de Klotaro, ĝi estis reunuigita sub Ĉilperiko. Eblas ke li estis filo de Ĉildeberto la 4-a.

Genealogio

Neniu nuntempa fonto indikas la genealogion de Klotaro la 4-a, krom ĉarto de Ĉildeberto la 4-a datita 710, en kiu ĉi-lasta asertas esti la frato de unu Klotaro. Tamen, oni supozas, ke tiu Klotaro jam estis reginta, dum Klotaro la 4-a ne supreniris la tronon ĝis 717. Léon Levillain sugestis, ke li estis asociita al la trono dum la vivo de sia patro, poste detronigita antaŭ ol reveni al la trono, hipotezo kritikita de Karl August Eckhardt, kiu montris, ke la nomo Klotaro en la ĉarto estis eraro kaj ke ĝi devus esti Klodvigo. Eckhardt poste analizis plurajn pli postajn atestojn, kiuj proponas genealogion por Klotaro la 4-a:

• Klotaro la 4-a supozeble estis la filo kaj posteulo de Dagoberto la 3-a laŭ la "Chronicon Vedastinum" (10-a jarcento), kiu aldonas, ke li estis prenita en la aĝo de sep monatoj al la monaĥejo de Ŝeles. Ĉi tiu informo estis poste ripetata en la Genealogia comitum Buloniensium kaj la "Genealogie ducum Brabantiae" (13-a jarcento);
• Klotaro la 4-a estis la filo de Teodoriko la 4-a kaj la lasta merovinga reĝo laŭ la "Historia Regum Francorum" (11-a jarcento);
• Klotaro la 4-a estis la filo de Klodvigo la 2-a kaj kuzo de Karolo Martelo laŭ Adémar de Chabannes;
• Klotaro la 4-a estis la posteulo kaj patraflanka onklo de Dagoberto la 3-a (t.e., filo de Teodoriko la 3-a) laŭ Albéric de Trois-Fontaines.

Ikonografia bildo de Klotaro la 4-a (685-719).

Portreto de Klotaro la 4-a (685-719), reĝo de la Frankoj de Aŭstrazio ekde 717 ĝis 719.

Por Karl August Eckhardt, la propono en la "Chronicon Vedastinum" devenas de konfuzo kun Teodoriko la 4-a, la vera posteulo de Dagoberto la 3-a, kiu efektive estis edukita en Seles. La "Historia Regum Francorum", siaflanke, suferas de alia konfuzo kun Ĉilderiko la 3-a: Klotaro la 4-a ne povus esti la filo de unu el liaj posteuloj. La genealogio atribuita de Adémar de Chabannes respondas al tiu de Klotaro la 3-a, ne al Klotaro la 4-a.

Konklude, Karl August Eckhardt konsideras kredinda la ateston de Albéric de Trois-Fontaines, kiu asertas, ke Klotaro la 4-a estis filo de Teodoriko la 3-a. La aŭtoro de la "Historia Regum Francorum" fakte miskomprenus Teodoriko-on. Argumento plifortiganta la genealogion favore al Teodoriko la 3-a estas la mencio de Adémar de Chabannes, kiu indikas Klotaron la 4-an kiel kuzon de Karolo Martelo: Teodoriko la 3-a edziĝis al Klotilda Doda, kies meza nomo sugestas eblan ligon kun Sankta Doda, edzino de Arnulfo de Metz kaj praavino de Karolo Martelo. Ĉi tiun hipotezon subtenas pluraj historiistoj.

Biografio

Klotaro fariĝis reĝo laŭ instigo de Karolo Martelo post lia venko super la fortoj de Ĉilperiko la 2-a kaj la Urbestro de la Palaco, Ragenfredo, ĉe la Batalo de Vinchy la 21-an de marto 717. Ĉi tiu venko permesis al Karolo Martelo kontroli la plejparton de Aŭstrazio. La establado de rivala reĝo en la persono de Klotaro la 4-a servis du celojn: ĝi pravigis Karolon Martelon kiel Urbestron de la Palaco, pozicion kiun li postulis kiel heredon de sia patro, Pepino de Herstal, kaj ĝi pliigis liajn militajn rimedojn permesante al li kunigi pli grandan armeon per kunvokoj pravigitaj de la reĝa aŭtoritato.

Post la instalado de Klotaro, Ĉilperiko kaj Ragenfredo alianciĝis kun la Duko Odo. Komence de 718, Karolo Martelo gvidis armeon en la nomo de Klotaro kontraŭ la Neŭstrianoj kaj la Akvitanoj, kiujn li venkis ĉe la Batalo de Soissons, devigante Ĉilperikon fuĝi al Akvitanio kaj serĉi la protekton de la Duko Odo. Li poste gvidis tiun saman armeon en Saksion, ĝis la rivero Weser.

La Lex Alamannorum, leĝkodo por la Alemanoj, estis promulgita dum la regado de Klotaro kaj en lia nomo. Unu el la tri aroj de manuskriptoj de la Lex Alamannorum nomiĝas la "Lex Alamannorum Hlotharii" pro ĝia kompilaĵo fare de Klotaro.

Klotaro mortis en 719, kaj tio igis necesan interkonsenton inter Karolo Martelo kaj Odo de Akvitanio. Ĉilperiko tiam reunuigis la regnon kaj restis Reĝo de la Frankoj ĝis sia morto en 721.

Fontoj

Ĉapitro 53 de la "Libro de la Historio de la Frankoj" (ĉirkaŭ 727): “[…] Kun la matronino Plektruda, li [Karlo] decidis repreni la trezorojn de sia patro, poste li reakiris sian regnon, metante viron nomatan Klotaro ĉe ĝia estro. Ĉilperiko kaj Ragenfredo petis la helpon de Duko Odo. Odo lanĉis armeon kontraŭ Karlo. Sed la sentima Karlo atakis lin. Odo fuĝis, enirante la urbon Parizon kaj irante trans la Luaron kun Ĉilperiko kaj liaj trezoroj. Karlo persekutis lin sed ne povis kapti ilin. Reĝo Klotaro mortis tiun jaron. […]”

Ĉapitro 10 de la Daŭrigo de la Kroniko de Fredegar (ĉirkaŭ 760):

"Karlo [...] elektis reĝon nomatan Klotaron. Ĉilperiko kaj Ragenfredo tiam sendis ambasadon al Odo, fervore petante lian helpon kaj ofertante al li la regnon kaj donacojn. Ankaŭ Odo kolektis armeon de gaskonoj, venis al ili, kaj kune ili avancis kontraŭ Karlo. Sed li, kun firmeco kaj sen tremo, rapidis renkonti ilin. Odo, timante ke li ne povos rezisti, forkuris.

Karlo persekutis lin ĝis Parizo kaj poste, post transiro de la Sejno, ĝis Orléans, sed li apenaŭ estis eskapinta kaj transiris la limojn de sia regiono, kunportante reĝon Ĉilperikon kaj la trezorojn, kiujn li kaptis. Reĝo Klotaro tiam mortis kaj foriris." Karlo, per siaj senditoj, ankaŭ ricevis de Duko Odo la jam menciitan reĝon Ĉilperikon. Ĉi-lasta venis al Noyon kaj, post mallonga tempo, perdis kaj sian vivon kaj sian tronon: li mortis post regado dum ses jaroj. [...]