Konstanteno la 2-a (imperiestro)
| Flavius Claudius Constantinus (316-340) | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 Solido, ormonero de Konstanteno la 2-a.
| |||||
| Persona informo | |||||
| Flavius Claudius Constantinus | |||||
| Naskiĝo | 7-a de aŭgusto 316 en Arelato, Gaŭlio Vienensa, Romia Imperio | ||||
| Morto | 30-a de aprilo 340 en Aquileia, Italio, Romia Imperio | ||||
| Mortis pro | hommortigo kaj morto dum batalo  vd
| ||||
| Religio | kristanismo vd | ||||
| Lingvoj | latina vd | ||||
| Ŝtataneco | Roma regno Bizanca imperio vd
| ||||
| Familio | |||||
| Dinastio | Konstantena dinastio vd | ||||
| Patro | Konstanteno la Granda vd
| ||||
| Patrino | Faŭsta vd
| ||||
| Gefratoj | Helena (en)  , Constantina (en) , Konstanto la 1-a, Konstancio la 2-a kaj Crispus (en) vd
| ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | politikisto vd
| ||||
| |||||
| vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Konstanteno la 2-a aŭ Flavius Claudius Constantinus estis estis kristana romia imperiestro de la Malfrua Romia Imperio. La dua filo de la imperiestro Konstanteno la Granda, kiu proklamis lin Cezaro en 317 kune kun sia duonfrato Krispo (316-340), li supreniris al la trono de la Romia Imperio en la 9-a de septembro 337, kune kun siaj fratoj Konstancio la 2-a kaj Konstanto la 1-a. Lia decido asekuri sian rajton je unuenaskiteco kondukis al lia morto dum malsukcesa provo invadi Italion.
Biografio
[redakti | redakti fonton]Cezaro
[redakti | redakti fonton]
Konstanteno la 2-a estis la unua filo de la dua geedziĝo de Konstanteno la Granda kun Faŭsta (289-326), filino de Maksimiano Herkulio kaj fratino de Maksencio. Li naskiĝis en Arelato en 316, je dato kiu ne estas precize konata - ĉu somere (eble la 16-an de aŭgusto) aŭ fine de la jaro. Li havis du fratojn (Konstancio la 2-a, naskita en 318, kaj Konstanco la 1-a, naskita en 320 aŭ 323), kaj ankaŭ du fratinojn (Konstanca (307-354) kaj Helena (325-360)).
La 1-an de marto 317, Konstanteno la Granda decidis doni al la infano, same kiel al sia pli aĝa duonfrato Krispo — naskita el la unua geedzeco de la imperiestro — kaj al la filo de Licinio, Licinio la 2-a (310-326), la titolon "plej noblaj Cezaroj". En 321, Krispo, venka en kampanjo kontraŭ la Frankoj, dividis sian konsulecon kun sia pli juna frato.
En la aĝo de sep jaroj, en 322–323, Konstanteno la 2-a partoprenis en la kampanjo kontraŭ la Sarmatoj sub la komando de sia patro. En 324, lia frato Konstancio la 2-a estis proklamita Cezaro kune kun li, sed post la mortoj de Faŭsta kaj Krispo en 326, la filoj de Konstanteno la Granda loĝis kun li nur sporade antaŭ ol Konstanteno la 2-a esti sendita al Augusta Trevirorum, kie li poste loĝis konstante.
En 328, Konstanteno la 2-a estas kreditigita per venko fare de siaj generaloj kontraŭ la Alemanoj, kaj en 331, li ricevis la titolon de "Alammanicus" ("la plej granda el la alemanoj") post alia venko kontraŭ la Frankoj kaj la Alemanoj. Eŭsebio de Cezareo raportas, ke Konstanteno la 2-a estis edziĝinta, sed la nomo kaj identeco de lia edzino estas nekonataj, kvankam estas probable, ke ŝi apartenis al la Konstantina klano, eble fratino de Flavio Optato (337), aŭ eĉ filino de Flavio Optato.
La milita kariero de Konstanteno la 2-a daŭris kiam Konstanteno la Granda revokis lin en 332 por gvidi kampanjon kontraŭ la Visigotaj Tervingoj, laŭ peto de la Sarmatoj establitaj laŭlonge de la Danubo. Tio gajnis al li la titolojn de "Sarmaticus" kaj "Germanicus Maximus" ("la plej granda el la sarmatoj kaj ĝermanoj]"). La kampanjo kulminis per signifa venko la 20-an de aprilo, malfermante la vojon por kunekzistado kun la Gotoj kaj ilia laŭgrada integriĝo en la Imperion.
En 335, Konstanteno la Granda faris pliajn aranĝojn por sia sinsekvo, sed restas neklare ĉu li intencis restarigi la tetrarkion aŭ ĉu li antaŭvidis heredigi la tutan Imperion al Konstanteno la 2-a, kiu tiele okupus superan pozicion, super la aliaj Cezaroj, similan al sia propra. Ĉiukaze, Konstanteno la Granda decidis pri la divido de la Imperio post sia morto, dividante ĝin inter siaj filoj - Konstanteno la 2-a, Konstancio la 2-a kaj Konstanto la 1-a - kaj siaj nevoj - la Cezaroj Flavio Dalmacio (294-337) kaj en:Flavio Hannibaliano (272-337) - divido kiu tamen konservis ununuran imperian aŭtoritaton, kies unueco certigus la diigita Konstanteno la 2-a.
Aŭgusto
[redakti | redakti fonton]La Imperio estis tiel dividita inter Konstanteno la 2-a (kiu ricevis Gaŭlion, Britanion kaj Hispanion), Konstanto la 1-a (kiu ricevis Italion, Afrikon kaj Panonion, sub la gvido de sia pli aĝa frato), Konstancio la 2-a (kiu ricevis Malgrandan Azion, Sirion kaj Egiption), kaj Flavio Dalmacio (kiu akiris Makedonion kaj Trakion), dum la frato de ĉi-lasta, Flavio Hannibaliano, tenita ekster la imperia kolegio, estis nomita la Plej reĝa el la pontaj nacioj.
Kiam Konstanteno la Granda mortis en 337, la Imperio estis do regata de kvar Cezaroj, tamen sen Aŭgusto. Tamen, ĉi tiu senprecedenca situacio ne daŭris longe, ĉar liaj filoj ordonis al la armeo masakri la fratojn de Konstanteno kaj iliajn filojn, inkluzive de Flavio Dalmacio, Flavio Hanibaliano kaj kvin el iliaj kuzoj - escepte tamen de Konstancio Galo (326-354) kaj Juliano.
Ŝajnas dubinde, ke ĉi tiujn murdojn orkestregis Konstanteno la 2-a kaj liaj fratoj, kiuj ne vidis unu la alian de longe kaj tiam estis sufiĉe malproksimaj unu de la alia. Ŝajnas pli probable, ke ili estis faritaĵo de Konstancio la 2-a sole kaj lia akompanantaro.
La Imperio tiam spertis teologian konflikton inter la subtenantoj de la ariana kristanismo kaj la subtenantoj de nicea kristanismo, unu el kies fervoraj defendantoj estis Atanazio, episkopo de Aleksandrio, kiu, forigita de sia episkopa sidejo, rifuĝis en Treviro, kie loĝis Konstanteno la 2-a.
Ĉi-lasta, agante nome de la Cezaroj kaj ilia patro, reenpostenigis Atanazion de Aleksandrio sur lian tronon en junio 337, tiel prezentante sin kiel la plej aĝa Aŭgusto. La tri fratoj renkontiĝis ĉe Viminacio aŭ, pli verŝajne, ĉe Sirmium en Panonio, la 9-an de septembro 337, por dividi la romian mondon inter si: ili tiam alprenis la titolon Aŭgusto, kiun ili agnoskigis de la armeo, la Senato kaj la popolo de Romo.
Komplikaĵoj ekestis inter la juna Konstanto la 1-a kaj Konstanteno la 2-a. Ĉi-lasta ne malstreĉigis sian kontrolon sur sia pli juna frato kaj, krome, plendis pri ne ricevado de la parto korespondanta al sia denaska rajto. Konstanteno la 2-a estis seniluziigita, ke Konstanto ricevis Trakion kaj Makedonion post la morto de Flavio Dalmacio, kaj postulis la afrikajn provincojn de Konstanto la 1-a, kiu konsentis cedi ilin por konservi malfortan pacon. Tamen, la du fratoj kverelis pri la afrikaj provincoj de Kartago, kiuj estis dividitaj inter Italio kaj Afriko.
En 339, Konstanto la 1-a liberiĝis de lia kontrolo, kaj la sekvan jaron, Konstanteno la 2-a marŝis al Italio kun siaj armeoj. Konstanto la 1-a, tiam en Dakio, sendis siajn plej bonajn trupojn el Ilirio. Konstanteno la 2-a, engaĝita en militaj operacioj, estis mortigita en embusko proksime de Aquileia, post kio Konstanto la 1-a transprenis kontrolon de la teritorio de sia pli aĝa frato, dum la tria frato, Konstancio la 2-a, retenis la potencon en la orienta parto de la Imperio. La Imperio tiam estis dividita inter la du ceteraj fratoj, divido pligravigita de la Ariana religia disputo pri kiu ili havis kontraŭajn vidpunktojn.[1]
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Ĉi-artikolo estis tradukita el la Franca Vikipedio.