László Juhász

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

JUHÁSZ László (pr. juha:s lAslO) estis hungara klasika filologo, altlerneja profesoro, kandidato de lingvosciencoj (1952) naskita en Józseffalva la 21-an de januaro 1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de julio 1970.

Biografio[redakti | redakti fonton]

László Juhász finis helenan-latinan filologion en la Universitato de Segedo, poste li estis asistanto, lektoro. En 1930 li ekigis kiel privatpersono la serion Bibliotheca scriptorum medii recentisque aevorum (ĝis 1946 39 volumoj). En 1949 li laboris en la vortarredakcio ĉe la MTA. Post la morto de sia edzino literaturhistoriistino, bibliotekistino Helga Hajdu li sinmortigis.

Verkoj[redakti | redakti fonton]

  • Jókai Mór: De duabus salicibus Enyediensibus (‚A nagyenyedi két fűzfa’ latin fordítása, kun gravuraĵoj de György Buday metszeteivel, Szeged, 1927);
  • De Iano Pannonio interprete Graecorum (Szeged, 1928);
  • Scriptores latini (Bp., 1930);
  • Vázlatos latin nyelvtan (Bp., 1930);
  • Szemelvények a magyar történelem latinnyelvű kútfőiből (kun Kálmán Eperjessy, Bp., 1935);
  • Ad panem (himnusz a békéről, Szeged, 1950);
  • A Képes Krónika szövegkritikája (Bp., 1966).

Fonto[redakti | redakti fonton]