Leĝa valuto

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

Leĝa valutolaŭleĝa pagilo estas komunikilo de pago permesita perleĝe aŭ rekonita de jura ordo kiel valida por plenumado de financa devontigo.[1] Monbiletoj kaj moneroj estas oftaj formoj de legala pagilo en multaj landoj. Legala pagilo estas diverse difinita en malsamaj jurisdikcioj. Formale, ĝi estas io ajn kii kiam ofertita en pago estingas la ŝuldon. Tiel, personaj ĉekoj, kreditkartoj, debetkartoj, kaj similaj ne-kontantmonaj pagmanieroj ne estas kutime legalaj pagiloj. La juro ne trankviligas la ŝuldan devontigon ĝis pago estas plenumita. Moneroj kaj monbiletoj estas kutime difinitaj kiel legala pagilo. Kelkaj jurisdikcioj povas malpermesi aŭ limigi pagon faritaj krom de legala pagilo. Ekzemple, tia leĝo eble malpermesos la uzon de eksterlandaj moneroj kaj monbiletoj aŭ postulos permeson elfari financajn transakciojn en eksterlanda valuto.

En kelkaj jurisdikcioj legala pagilo povas esti rifuzita kiel pago se neniu ŝuldo ekzistas antaŭ la tempo de pago (kie la devontigo pagi povas ekesti en la sama tempo kiel la oferto de pago). Ekzemple vendiloj kaj transporta kunlaborantaro povas ne akcepti la plej grandan nominalan valoron de monbileto. Butikistoj povas malakcepti grandajn monbiletojn: tio estas kovrita per la laŭleĝa koncepto konata kiel invito trakti. Tamen, restoracioj kiuj ne kolektas pagon ĝis kiam manĝo estas servita devas akcepti ajnan legalan pagilon por la ŝuldo altirita en aĉetado de la manĝo.

La rajto, en multaj jurisdikcioj, de borsisto rifuzi negocan komercon kun iu persono signifas ke aĉetanto eble ne insistas pri farado de aĉeto kaj tiel deklaranta legalan pagilon laŭleĝa, kiam io ajn krom ofertita pago por ŝuldoj jam estis farita, ne estus efika.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. Legal Tender Guidelines. British Royal Mint. Alirita 2007-09-02.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]