Lestadianismo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

Lestadianismo (svede læstadianism, finne lestadiolaisuus) estas movado de kristana reviviĝo ene de la luterana eklezio, nomata laŭ Lars Levi Læstadius (1800–1861), kiu estis pastro en la paroĥoj de Pajala kaj Karesuando. Tamen multaj ĝiaj instruoj malsimilas vere multe el normala luteranismo. Liaj pento-predikoj kaŭzis movadon kiu rapide disvastiĝis tra Norda Kaloto. Interalie inter sameoj multaj ŝanĝis sian vivkonduton kaj malpliigis sian alkoholismon. Pli poste ĝi disvastiĝis ankaŭ al Nordameriko. Plej granda ĝi estas en Finnlando. Post la morto de Læstadius, Johan (en finna Juhani) Raattamaa fariĝis gvidanto de la movado. Post lia morto en 1899 la movado dissplitiĝis en plurajn branĉojn.

Unu escepta penso en lestadionismo estas, ke ĉiuj infanoj naskiĝas en kristana kredo. Tamen en lestadionismo estas uzata bapto de infano.

En Norvegio kaj Nordameriko dominas la okcidenta lestadianismo, en Svedio (kaj inter svedlingvaj lestadianoj en Finnlando) la orienta lestadianismo. En Finnlando dominas ka konservativa lestadianismo, kiu estas la plej granda branĉo, kun pli ol 100 000 anoj tutmonde.