Marat/Sade
| Die Verfolgung und Ermordung Jean Paul Marats, dargestellt durch die Schauspielgruppe des Hospizes zu Charenton unter Anleitung des Herrn de Sade | |
|---|---|
| |
| literatura verko | |
| Aŭtoroj | |
| Aŭtoro | Peter Weiss |
| Lingvoj | |
| Lingvo | germana lingvo |
| Eldonado | |
| Eldondato | 1964 |
| Ĝenro | dramo |
La persekutado kaj atenco kontraŭ Jean-Paul Marat, prezentita de la drama trupo de la hospico Charenton sub la direkto de s-ro de Sade (mallongigita " Marat—Sade" aŭ "Marat/Sade") estas du-akta dramo de Peter Weiss, premierita en 1964. La internacie sukcesa teatraĵo gajnis la premion Tony en 1966 por plej bona teatraĵo.
La teatraĵo enhavas dramajn elementojn de Antonin Artaud kaj Bertolt Brecht. Ĝi estas sanga kaj senkompata bildigo de klasbatalo kaj homa sufero, kiu ekzamenas la demandon, ĉu vera revolucio venas kiel rezulto de socia ŝanĝo aŭ persona ŝanĝo.
La teatraĵo baziĝas sur fikcia disputo inter rektaj partoprenantoj en la Franca Revolucio, prezentante iliajn vidpunktojn pri la eventoj, kiuj okazis dek kvin jarojn post la atenco kontraŭ Jean-Paul Marat.
La teatraĵo premieris ĉe la Schiller-Teatro en Okcidenta Berlino la 29-an de aprilo 1964, kaj estis resona sukceso, kaj poste estis surscenigita tra Eŭropo kaj la mondo. En 1967, la angla reĝisoro Peter Brook publikigis kinematografian adaptaĵon de la teatraĵo.
Intrigo
[redakti | redakti fonton]La teatraĵo okazas en la historia frenezulejo Charenton laŭ la maniero de metateatro, teatraĵo ene de teatraĵo. La ĉefa rakonto okazas la 13-an de julio 1808. La teatraĵo reĝisorita de la Markizo de Sade ene de la ĉefa rakonto okazas 15 jarojn pli frue dum la Franca Revolucio, kulminante per la atenco kontraŭ Jean-Paul Marat (la 13-an de julio 1793), kaj poste rapide revenigas la publikon al la nuntempo (1808). La aktoroj estas la pacientoj akceptitaj en la frenezulejon, kaj iliaj flegistinoj kaj flegistoj foje aperas sursceneje por restarigi ordon. Coulmier, la burĝmaniera reĝisoro de la frenezulejo, superrigardas la teatraĵon, akompanata de sia edzino kaj filino. Coulmier estas subtenanto de la postrevolucia registaro de Napoleono la 1-a, kiu estis valida dum la produktado, kaj kredas, ke la teatraĵo estos konforma al liaj patriotaj ideoj, kiam fakte liaj pacientoj opinias alie kaj kutimiĝas deklami liniojn, kiujn Coulmier provis forigi, aŭ tute devii al siaj personaj vidpunktoj. La malliberuloj, kiel homoj kiuj eliris el la revolucio ne pli bone fartaj ol ili eniris, ne estas tute kontentaj pri la kurso de la eventoj, kiel ili okazis.
La Markizo de Sade certe reĝisoris teatraĵojn en la reala vivo ĉe Charenton kun aliaj malliberuloj, kuraĝigita de Coulmier. En la teatraĵo, la Markizo estas unu el la ĉefroluloj kaj subtenas multajn filozofiajn dialogojn kun Jean-Paul Marat, observante la eventojn kun sarkasma amuziĝo. Li restas malproksima kaj malmulte zorgas pri praktika politiko kaj la konversacioj de la malliberuloj pri juro kaj justeco; li simple restas observanto kaj defendanto de siaj propraj nihilismaj kaj individuismaj kredoj.
Certaj scenoj prezentantaj la Markizon montras krudecon, kiu ne estas malproksima de la praktikoj, kiujn li entreprenis dum sia vivo kaj kiuj gajnis al li la nomon sadismo. Kontraŭ li, Marat defendas siajn kolektivistajn postulatojn kaj sian zorgon pri la ĉifonuloj; li kondamnas tiujn, kiuj perfidas la Revolucion kaj alvokas la popolon defendi ĝin. Aliaj historiaj figuroj, kiuj partoprenas en la verko, estas Charlotte Corday, kiu ponardis la revolucian gvidanton en lia propra hejmo, kaj la pastro Jacques Roux, kies pozicio estis eĉ pli radikala ol tiu de Marat mem.
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]- IBDB 7041.- The Persecution and Assassination of Jean-Paul Marat as Performed by the Inmates of the Asylum of Charenton Under the Direction of the Marquis de Sade.