Max von Laue

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Max von Laue
Nobel-premiito Alfred Nobel mirrored.png
germana sciencisto
germana sciencisto
Persona informo
Naskiĝo 9-an de oktobro 1879 (1879-10-09)
en Koblenco
Morto 24-an de aprilo 1960 (1960-04-24) (80-jara)
en Okcidenta Berlino
Mortokialo trafikakcidento
Tombo Stadtfriedhof Göttingen
Lingvoj germana lingvo
Ŝtataneco Germanio
Alma mater Universitato de GöttingenMunkena universitatoHumboldt-Universitato en BerlinoUniversitato de ZurikoUniversitato de Strasburgo
Familio
Infano Theodore Hermann Von Laue
Profesio
Profesio fizikisto • universitata profesoro • crystallographer
Information icon.svg
vdr

Max (Theodor Felix) von Laue (9-an de oktobro 1879, Pfaffendorf (hodiaŭ urboparto de Koblenz), Germanio23-an de aprilo 1960, Berlino) estis germana sciencisto, kiu ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1914 pro la malkovro de la dekliniĝo de rentgenradioj, pasantaj tra kristaloj. Surbaze de tio, li povis elkalkuli la difinitan ondolongon de la radioj. Tiu rezulto helpis ekzamenon de la kristalaj strukturoj kaj tio grave konstribuis al la evoluo de solidkorpa fiziko.

Laue en 1912 iĝis fizika profesoro de la Universitato de Zuriko. Li uzis tiujare kiel unua kristalon por deklinigi rentgenajn radiojn kaj per tio li montris, ke la rentgena radiado – simile al la lumo – estas elektromagneta radiadio. Li pruvis same, ke la kristaloj konsistas el regule ordigitaj atomoj.

Li apogis por relativeca teorio de Albert Einstein kaj faris kvantumteoriajn esplorojn. Li okupiĝis pri la Compton-efiko, dum kiu la ondolongo de la lumo ŝanĝiĝas je certaj kondiĉoj. Li analizis ankaŭ la disiĝon de la atomoj. Li gvidis ekde 1919 la teorian fizikan instituton de la Berlina Universitato, en 1951 li iĝis direktoro de la berlina Fizika–kemiai Esplora Instituo Max Planck.