Menceo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Mengzio.

Menceo, MengzioJi Mèngkē (姓孟軻), nomita en okcidento Mencio[1] (de 孟子, pinyin Mèngzǐ, Wade-Giles Meng Ke, laŭvorte "Majstro Meng"), (370 a. K. - 289 a. K.), estis filozofo de Ĉinio, la plej elstara sekvanto de la konfuceismo.

Filozofio[redakti | redakti fonton]

En sia verko, konata kiel Mengzi, defendas ke la homo estas bona nature kaj devas povi disvolvigi konduton racian kaj rektan (ĝustan). Laŭ tiu pensulo, en la koro de ĉiu homo estas kvar naturaj sentoj aŭ tendencoj kiuj orientigas ĝin al la bona vojo:

  1. La sento de kompato
  2. La sento de honto
  3. La sento de respekto kaj humileco
  4. La sento de kio bonas kaj malbonas

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. Eble evitinda en Esperanto por eviti la konfuzon kun mencio.