Mozoncillo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Mozoncillo
municipo en Hispanio

Flago

Blazono

Flago Blazono
Administrado
Poŝtkodo 40250
En TTT Oficiala retejo [+]
Demografio
Loĝantaro 880  (2023) [+]
Loĝdenso 21 loĝ./km²
Geografio
Geografia situo 41° 9′ N, 4° 11′ U (mapo)41.147777777778-4.1861111111111Koordinatoj: 41° 9′ N, 4° 11′ U (mapo) [+]
Alto 857 m [+]
Areo 42,74 km² (4 274 ha) [+]
Mozoncillo (Provinco Segovio)
Mozoncillo (Provinco Segovio)
DEC
Mozoncillo
Mozoncillo
Situo de Mozoncillo
Mozoncillo (Hispanio)
Mozoncillo (Hispanio)
DEC
Mozoncillo
Mozoncillo
Situo de Mozoncillo

Map

Alia projekto
Vikimedia Komunejo Mozoncillo [+]
vdr

Mozoncillo [mozonZIljo] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko Campiña Segoviana.

Mozoncillo en la provinco Segovio.
La preĝejo.

Geografio[redakti | redakti fonton]

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 42,74 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 851 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 900 el la 1950-aj jaroj.

Ĝi distas 30 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Pinarnegrillo, Aldea Real, Carbonero el Mayor, Escalona del Prado, Tabanera la Luenga, Escarabajosa de Cabezas kaj Escobar de Polendos.

Historio[redakti | redakti fonton]

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Ĝi apartenis al la Comunidad de Villa y Tierra de Segovia ene de El Sexmo de Cabezas, kiu krom Mozoncillo enhavis Aldea Real, Bernuy de Porreros, Cantimpalos, Cabañas, Carbonero el Mayor, Encinillas, Escalona, Escarabajosa, Mata de Quintanar, Otones de Benjumea, Parral de Villovela, Pinarnegrillo, Pinillos de Polendos, Escobar de Polendos, Roda, Sauquillo, Tabanera la Luenga, Valseca kaj Villovela.

Aktualo[redakti | redakti fonton]

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj ermitejoj.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Notoj[redakti | redakti fonton]