Nacia Parko Fiordland

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Monda heredaĵo de UNESKO
Nacia Parko Fiordland

LandoNov-Zelando

Supermara alteco1 063 m [+]
Koordinatoj45° 25′ 0″ S, 167° 43′ 1″ O (mapo)-45.4167167.717Koordinatoj: 45° 25′ 0″ S, 167° 43′ 1″ O (mapo)
Areo12 500 km² (1 250 000 ha) [+]

Fondo1952

Vizitantoj500 000 (2005)
Loko de Monda heredaĵo de UNESCO
NomoTe Wāhipounamu – South West New Zealand
Tipo de heredaĵonatura heredaĵo
Jaro1990 (14)
Numero551
RegionoOceanio
Kriteriojvii, viii, ix, x

Nacia Parko Fiordland

Commons-logo.svgVikimedia Komunejo:  Fiordland National Park [+]
En TTT: Oficiala retejo [+]
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

La Nacia Parko Fiordland (angle Fiordland National Park) estas la plej granda nacia parko en Nov-Zelando, kaj ekde 1990 ĝi estas deklarita kiel Monda Heredaĵo nomata Ta Wahipuunmu, kune kun tri aliaj naciaj parkoj. La parko kovras areon de 12 500 kvadrataj kilometroj en la sudokcidento de la suda insulo en la geografia areo ankaŭ konata kiel Fiordlando. La parko kovras la plej grandan parton de la areo de la monda heredaĵo Te Wahipunamu. La areo estis deklarita nacia. parko en 1952.

La nomo de la parko, Fiordland (laŭvorte - la tero de fjordo) estas derivita de la norvega vorto "fjordo" kiu indikas mallarĝan valon kiu estis profundigita per glaĉero kaj inundita fare de la maro, kaj efektive tiu estas unu el la karakterizaĵoj de la parko. Estas multaj profundaj fjordoj kreitaj de glaĉeroj dum la lasta glaciepoko kaj inunditaj de la tasmana maro poste. Inter la famaj fjordoj en la parko estas Milford Sound, Dusky kaj Doubtful Sound. En la sama maniero, multaj lagoj estis kreitaj kaj granda nombro da malgrandaj insuloj estis apartigitaj de la suda insulo, la du plej grandaj insuloj en la parko estas Secretary Island kaj Resolution Island. Inter la multaj lagoj en la parko elstaras llago Te Anau, lago Manapuri kaj lago Hauroko.

En de la parko estas nur unu pavimita vojo (Milford Road - SH 94) kiu kondukas de Te Anau ĝis Milford Sound, same kiel proksimume 500 km da migrovojoj por piedirantoj kiuj permesas aliron al tre malgranda parto de la areo de parko. Plejparto de la areo de la parko estas alirebla nur per aero aŭ maro. Aliro al la sudaj partoj de la parko estas precipe malfacila, kaj krom kelkaj esplorekspedicioj kaj serĉoj por formortintaj specioj, estas neniuj vizitantoj.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]