Natolio Dinastio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Moto de la familio Natoli, kun la latina skribaĵo TUTUM SIGNAT ITER (ĉio indikas la vojaĝon), blazono de familio.

La familio de Natoli aristokrata (klaso) batalis kavaliroj Château de Nantouillet (latine 'Natolium Alduini') ĉirkaŭ 830 kaj iĝis bankistoj en Parizo post 1200. Giovanni Natoli (latine 'Iohannes de Nantolio'), reĝa kavaliro, venis de Nápo al Francio, sekvante sian parencon la Reĝon Karolo 1a de Anjou, filo de la reĝo Ludoviko 8a de Francio[1][2] kaj tri el liaj kvin kavalegaj infanoj en 1266.

Liaj posteuloj ludis gravajn rolon en la politiko de la Regno de Du Sicilio kaj Vatikano kiel reĝoj konsilistoj, Sénéchal de Francio, Ĉambro de Francio, Connétable de France, paro de Francio, vicprezidanto, ministroj, kardinaloj, ĉefepiskopo kaj sanktuloj. En 1597 Giovanni Natoli estis donita la titolo Princo de la reĝo de Hispanio kaj Sicilia Filipo II de Hispanio[3][4] kaj kreante la suverenan princlandon de Sperlinga.

La plej konataj membroj de la familio estis la Philippe de Nanteuil († 1258) unua batalanta sinjoro de Francio[5] and the icon of the values of chivalry[6], Milo de Nanteuil Châtillon († 1234) milita kavaliro, patrono kaj Episkopo de Beauvais, la sanktulo Antonino Natoli de Patti (1539 - 1618, la ministro de la interno Giuseppe Natoli (1564-1631) kaj la Ĉefepiskopo de Messina kaj Caltagirone Luigi Natoli (1799-1875) ĉefa membro de Unua Vatikana Konsilio.

La Palaco de la Princoj Natoli ankaŭ konata kiel Palaco Vigo estas palaco baroka kiu estas la oficiala loĝejo de la princo de Sperling Giovanni la 2-a en Torre Archirafi, Italio, kiu datiĝas de 1741 kaj estis origine la loĝejo de la princo Giovanni Natoli Sperling, de franca origino posteulo de la linio de militistoj de mil jaroj.

Stiloj[redakti | redakti fonton]

Ĉiuj membroj de la familio estas nomitaj DonDonna, kaj ankaŭ kun la Ĝentila titolo Principe di Sperlinga kaj Principessa di Sperlinga.

Ortografio de la nomo Natoli[redakti | redakti fonton]

La origina literumo de la nomo de la Natoli familio estas de Nantolio en mezepokaj dokumentoj de la nomo de sia vendetto (iama princlando) Nantolium Alduini (Nantolio Houduini aŭ Nantogilum Hilduini aŭ Aldo), kiu datiĝas de antaŭ la fondo de la Regno de Francio sur kiu ili tenis ĉiun povon armee. Aklamanta de kavaliroj Milites legenda por ilia batalado kapablo tra Eŭropo, poste iĝis administranto de la Regno de Francio kaj poste intergeedziĝis kun pluraj Reĝoj de Francio, associarono kune iliajn taskojn de batalante kavaliroj kaj soldatoj kun potencaj ekleziaj kaj politikaj gvidantoj. La dinastio Natoli, naskiĝis pli ol mil jaroj en tempo, kiam familiaj nomoj ne ekzistis kaj facile ŝanĝis, ĉefe por tiuj, kiuj vojaĝas kaj estis konata tre foraj landoj inter ili, ambaŭ skribe kaj parole, tiu blazonoj ili ŝanĝis super tempo kaj pli referencoj estas la origino kastelojn kies Natoli ĝi posedis kelkcent en Francio, Norvegio, Danio, Svedio kaj fine al Italio, igante unu el la plej potencaj dinastioj en Eŭropo. Natoli Iuj individuoj elektis por skribi ĝin malsame, eĉ kun transliteraciones de latino al la franca al la itala al Nantolius, Nantoliis, Nantouel, de Nantolio aŭ de Nanteuil, pli aparte al la transformo de la lasta nomo de franca origino Nantolio (de Nantouillet) ŝanĝis en Nantoglia, Landoglia, Antoglia kaj poste de negrava branĉo en Antoglietta . Aliaj membroj, kiuj restis en Francio, daŭre skribis ĝin kiel Nanteuil, Nanteuil aŭ Nanteuil Châtillon. La familio Natoli, de Nanteuil, Châtillon, de Villebeon kaj du Pont de Nemours estas branĉoj de la sama familio. Multnombraj elektitaj membroj de la familio estas multnombraj por ilustri gravajn rilatojn inter familiaj membroj.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. [1] pagina 133 “Nobiliario della città di Messina", Giuseppe Galluppi, A. Forni, 2007
  2. pagg 788, "Enciclopedia storico-nobiliare italiana: famiglie nobili e titolate viventi riconosciute dal R. governo d'Italia compresi: città, comunità, mense vescovili, abazie, parrocchie ed enti nobili e titolati riconosciuti, Volume 4", Vittorio Spreti, ed. Forni
  3. Nicola Leone (2010). Siculo-Norman art Islamic culture in medieval Sicily. Vienna: Museum With No Frontiers (Museum Ohne Grenzen). ISBN 9783902782052. (unpaginated)
  4. Francesco San Martino de Spucches (1931). La Storia dei Feudi e dei Titoli Nobiliari di Sicilia: dalla loro origine ai nostri giorni (in Italian), volume 7. Palermo: Boccone del Povero, page 453
  5. [Louis Hardouin Prosper Tarbé] (1850). Les chansonniers de Champagne aux XIIe et XIIIe siècles, p. 60, Reims: P. Regnier
  6. Christopher Marshall (1996 [1992]). Warfare in the Latin East, 1192-1291 p.60, Cambridge; New York: Cambridge University Press.ISBN 9780521394284

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Giovan Battista di Crollalanza, Storia militare di Francia dell'Antico e Medio Evo opera originale (1100-1285), Vol. 2, Firenze, 1861 itale
  • SAN, Sistema Archivistico Nazionale, Ministero dei beni e delle attività culturali, aderente Sistema Informativo degli Archivi di Stato (SIAS), presso "Archivio di Stato di Palermo", carte famiglia Natoli e famiglie imparentate (Alliata, Monroy, Speciale e altre), sec. XVII - XX
  • Filadelfo Mugnos, Teatro Ŝablono:Sic delle famiglie nobili, titolate, feudatarie ed antiche del fedelissimo regno di Sicilia viventi ed estinte, Pietro Coppola, Palermo 1647 (on line)
  • San Martino De Spucches, La storia dei feudi e dei titoli nobiliari di Sicilia, Palermo 1924, voll. 10, passim.
  • Cajo Domenico Gallo, Andrea Vayola, Annali della città di Messina, Tomo Secondo, Tip. Filomena, 1758/59 [2].
  • Vittorio Spreti, Enciclopedia storico-nobiliare italiana: famiglie nobili e titolate viventi riconosciute dal R. Governo d'Italia, Vol. 4, Ed. Enciclopedia storico-nobiliare italiana, pgg 788
  • Archivio storico siciliano, Volume 20, Società siciliana per la storia patria, 1895
  • Ennio Igor Mineo, Nobiltà di stato. Famiglie e identità aristocratiche nel tardo medioevo. La Sicilia, Donzelli Editore, Roma, 2001, ISBN 88-7989-642-3.
  • AA. VV. - Archivio storico siciliano - Palermo, Società italiana di storia patria, ed. varie.
  • Simona Laudana, Lo Stato del Principe: i Moncada e i loro territori, S. Sciascia, Palermo, 2008, ISBN 8882412849
  • Henri Bresc, La feudalizzazione in Sicilia dal vassallaggio al potere baronale, in Storia della Sicilia, Società editrice Storia di Napoli e della Sicilia, Napoli 1977-81, vol. III
  • Domenico Ligresti, Feudatari e patrizi nella Sicilia moderna (secoli XVI-XVII), Cuecm, Catania, 1992
  • Benedetto Mazzara, Leggendario francescano, istorie de Santi, Beati, Venerabili ed altri Uomini, Venezia
  • Scritti vari di Monsignor Natoli, Tip. Del Progresso, Messina, 1877
  • F. Pisciotta, Natoli Luigi, in F. Armetta (ed.), Dizionario Enciclopedico dei Pensatori e Teologi di Sicilia, Secc. XIX-XX, Palermo 2010
  • Giuseppe Galluppi, Nobiliario della Città di Messina, A.Forni, 2007, pgg 133
  • Francesco San Martino De Spucches,La storia dei feudi e dei titoli nobiliari di Sicilia dalla loro origine ai giorni nostri (1925), Palermo, 1927
  • Vincenzo Palizzolo Gravina, Il Blasone di Sicilia, Palermo 1871-75 [3].
  • Francesco Maria Emanuele Gaetani, Della Sicilia Nobile, parte seconda, Palermo, 1757, stamperia de'Santi Apostoli, [4]
  • Antonino Mango di Casalgerardo, Nani, Nelson, Nobiliario di Sicilia
  • Società messinese di Storia Patria. Lotte della città di Patti, 1906
  • Giovanni Battista, Goffredo, Aldo di Crollalanza, Annuario della nobiltà Italiana, 1887
  • Erasmo Ricca, Istoria de feudi del Regno delle Due Sicilie Vol. III, Napoli, 1865 [5]
  • Antonino Mango di Casalgerardo, Il nobiliario di Sicilia, Palermo 1915, vol. 2, passim
  • Giuseppe Galluppi, Nobiltà Messinese, (Rist. Anastatica 1881), Forni Ed., 2008

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

  • Famiglie nobili di Sicilia [6] itale
  • Nobiliario di Sicilia, Mango [7] itale
  • Registri Civili dell'Archivio di Stato di Messina, Patti [8] itale