Ostpolitik

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Willi Stoph (dekstre) kaj Willy Brandt (maldekstre) ĉe Erfurto; unua kunveno de la Federacia Kanceliero en Orienta Germanio.

Ostpolitik (germane: Ostpolitik; politiko al la Orienta Bloko) estis politiko gvidita de okcidentgermana kanceliero Willy Brandt, kiu celis kompromiti rilatojn inter Okcidenta Germanio kaj la komunistaj blokaj landoj uzante la sloganon "Ŝanĝo per proksimiĝo". La politiko estis iniciatita fare de Socialdemokrata Ekonomikunlabora Ministro Egon Beer en 1963, sed estis antaŭenigita dum la permanenta ofico de Brandt; tiu politiko trankviligis streĉitecojn kun la landoj de la orienta bloko (inkluzive de Orienta Germanio) kaj en 1971 al li estis atribuita la Nobel-premio pri paco pro tiu atingo.

La pli preciza termino por tiu ĉi politiko estas fakte la "Nova Orienta Politiko" (Neue Ostpolitik), kiu diferencigis Okcidentan Germanion de la iamaj politikoj de okcident-eŭropaj landoj, kiujn gvidis kristan-demokratiaj registaroj ĝis 1969. La kristanaj demokratoj, sub la influo de iama kanceliero Konrad Adenauer kaj aliaj, provis ignori kaj izoli la komunistan reĝimon en Germana Demokratia Respubliko, dum la socialdemokratoj sub la influo de Brandt provis akiri pli da libereco por la orientgermanoj per ioma grado da kunlaboro.

Fono kaj celo[redakti | redakti fonton]

Post 2-a Mondmilito, Germanio estis dividita en du, disigo kiu simbolis la Malvarman Militon: Okcidenta Germanio (Okcidenta Bloko) kaj Orienta Germanio (Orienta Bloko). Komence ĉiu el la registaroj asertis, ke ĝi reprezentas la tutan germanan popolon; tamen, Okcidenta Germanio asertis esti la nura germana registaro kun demokrata legitimeco. En la malfruaj 1960-aj jaroj la komunista registaro de Germana Demokratia Respubliko asertis, ke ekzistis ne pli da germana nacio post kiam Germana Demokratia Respubliko establis "socialisman" nacion.

Eĉ antaŭ ol li ekoficis kiel kanceliero, Willy Brandt, la socialisma urbestro de Okcidenta Berlino, plenumis ajnan politikon, kiu povus alproksimigi la du Germaniojn, kutime pro intereso pri translima komerco. La nova politiko de la Ostpolitiko deklaris, ke la Hallstein-doktrino estis de neniu uzo en subfosado de la komunista registaro aŭ por moderigi la situacion de la germanoj en Germana Demokratia Respubliko. Brandt kredis, ke instigi kunlaboron kun la komunistoj kreskigus rilatojn inter la germanoj kaj komerco subfosus la komunistan registaron en la longa perspektivo.

Tamen, Brandt emfazis, ke "Ostpolitik" ne neglektus la proksimajn ligojn de la Federacia Respubliko kun la okcidenta bloko, Usono kaj eĉ ĝia NATO-membreco. Efektive, en la fino de la 1960-aj jaroj, la senkompromisa sinteno de Hallstein estis konsiderata malutila al la interesoj de Usono, konsultistoj kaj politikistoj, precipe Henry Kissinger, instigis la Respublikon esti fleksebla. Samtempe, aliaj landoj en Okcidenta Eŭropo eniris periodon de pli aŭdaca politiko direkte al la Oriento, kiam la registaro de Brandt venis al potenco en 1969, multaj germanaj politikistoj timis pli sendependan aliron, kiel Rapallo Interkonsento renovigita. En Francio estis zorgo ke Germanio plifortiĝos post Détente.

Efektivigo de la politiko[redakti | redakti fonton]

La malstreĉiĝo de streĉitecoj antaŭdiritaj de la "Ostpolitik" komenciĝis ĝuste kun Sovetunio, la sola orienta lando kun kiu Okcidenta Germanio establis oficialajn diplomatiajn rilatojn. En 1970, Brandt subskribis la Moskvan Interkonsenton pri la rezigno de la uzo de forto kaj la rekono de la limoj de la nuna Eŭropo. Poste tiun jaron, Brandt subskribis la Varsovian Traktaton en oficiala agnoskoprocezo en la Popola Respubliko de Pollando. La Varsovia Pakto fakte ripetis la fundamentojn de la Moskva interkonsento sed ĉefe emfazis la rekonon de la Federacia Respubliko en Odro-Niso-limo, kiu markas la limon inter Germanio kaj Pollando. Okcidenta Germanio subskribis kelkajn pliajn interkonsentojn kun orientaj landoj sekvantaj tiujn.

La plej polemika interkonsento estis la Baza Traktato kun Germana Demokratia Respubliko en 1972, kiu establis oficialajn rilatojn inter la du Germanioj por la unua fojo ekde la dispartigo. La situacio estis komplika post la aserto de la Federacia Respubliko ke ĝi reprezentis la germanan popolon en sia tuteco; Brandt provis eviti tiun malhelpon ripetante sian deklaron de 1969 ke kvankam la du landoj ekzistas en Germanio, ili ne povas trakti unu la alian kiel fremdan. La Konservativa Kristan-Demokrata- Opozicia Partio malaprobis la Ĉarton de la Bundestag sur la tereno ke la registaro disigas federaciajn poziciojn tro facile.

Post la popolaj revolucioj de 1989 la Berlina muro estis faligita en 1989; okazaĵo kiu sekvis serion de okazaĵoj en kiuj Germanio estis reunuigita; la procezo estis fakte la enkarniĝo de Germana Demokratia Respubliko en la teritoriojn de Okcidenta Germanio, kiu kondukis al sentoj de rankoro en la Oriento kaj vido de la procezo de unuigo kiel "aneksado" aŭ "okupado". Ĝis hodiaŭ diferencoj inter Oriento kaj Okcidento povas esti viditaj en moderna Germanio.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Por plia legado[redakti | redakti fonton]

  • Carol Fink, Bernd Schaefer: Ostpolitik, 1969–1974, European and Global Responses, Cambridge University Press, Kembriĝo [et al.] 2009, (ISBN 978-0-521-89970-3).
  • Helga Haftendorn: germana ekstera politiko inter sindeteno kaj mem-aserto 1945–2000. Deutsche Verlags-Anstalt: Stuttgart / München 2001, paĝoj 173-193

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]