Passiflora edulis

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Vikipedio:Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion
Passiflora edulis
Passiflora edulis f. flavicarpa
Passiflora edulis f. flavicarpa
Biologia klasado
Regno: Plantoj Plantae
Divizio: Angiospermoj Magnoliophyta
Klaso: Dukotiledonaj Magnoliopsida
Ordo: Mapagialoj Malpighiales
Familio: [(Pasifloracoj]] Passifloraceae
Genro: Pasifloro Passiflora
Specio: Passiflora edulis
L.
Aliaj Vikimediaj projektoj
Information icon.svg
vdr


Passiflora edulis estas specio el la Pasifloracoj (Passifloraceae). Ĝi apartenas al la ggrupo de genro de la Pasifloroj (Passiflora). La speci -epiteto edulis signifas „manĝebla“. Interne de la specio oni distingas diversaj kultivaroj kaj formoj inter ili forma edulis (purpurgranadilo) kaj forma flavicarpa (flava geanadilo) havas grandajn ekonomiajn signifojn. La fruktoj nomiĝas en la Eŭropa fruktkomerco pasifrukto marakujo

Disvastigo[redakti | redakti fonton]

Passiflora edulis venis origine el Brazilo, Paragvajo kaj la norda parto de Argentino. Pro iliaj fruktoj la planto estas kultivataj an la subtropikoj kaj tropikoj de ka tuta mondo. La formo edulis estas pli malvarmotolerebla ol la formo flavicarpa.

Priskribo[redakti | redakti fonton]

floro de Passiflora edulis f. flavicarpa

Passiflora edulis estas lignigita grimplanto, kies branĉoj fariĝas ĝis dek metrojn. Ĝi havas ĉirojn por grimpi.


floro de Passiflora edulis f. edulis

La frukto estas bero. La formo edulis havas frukton kiu estas granda kiel kokinovo kaj estas sulkiganta en matura stato. La formo flavicarpa estas pli grandaj (ofte ok ĝis dekdu centimetrojn) kaj mature glatŝela kaj flava. La interno der la bero havas sukan kaj ĵelan pulpon.

Uzado kaj Enhavosubstanco[redakti | redakti fonton]

La manĝeblaj fruktoj de Passiflora edulis estas manĝeblaj freŝe kaj oni faras el ĝi sukon. La suko de la pasifrukto ennhavas sukeron (saĥarozo, glukozo, fruktozo) aj organika acidoj citronacido kaj pomacido). La Vitamino-C-enhavo estas avaraĝe 30 ĝis 50 mg / 100 ml; krome la bero enhavas niacino kaj [riboflavino]] (vitamino B2).

Literaturo[redakti | redakti fonton]

  • Wolfgang Franke: Nutzpflanzenkunde, nutzbare Gewächse der gemäßigten Breiten, Subtropen und Tropen. 3. Auflage, Thieme, Stuttgart/New York, NY 1985, ISBN 3-13-530403-5.
  • Karl Herrmann: Exotische Lebensmittel. 2. Auflage, Springer, Berlin u. a. 1987, ISBN 3-540-16830-3.
  • Bettina Ulmer, Torsten Ulmer: Passionsblumen. Selbstverlag, Witten 1997, ISBN 3-00-000684-2.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]