Pendolhorloĝo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Pendolhorloĝo. Malsupre de la bildo estas la pendola pezo, kun tri pliaj pezoj inter ĝi kaj la surfaco de la horloĝo - unu el ili aktivigas la horloĝon mem, kaj la aliaj du aktivigas la savnaĝiston. Ĉe la fundo de la pendolo vi povas vidi malgrandan ciferdiskon - ĉi tio estas uzata por kalibri la horloĝon.
Ilustraĵo de la unua konata mezlernejo por pendolhorloĝo, laŭ la invento de Galileo Galilei. La ilustraĵo mem estis verŝajne pentrita de studento de Galileo nomata Vincenzo Viviani; Galileo mem jam estis blinda tiutempe kiam la ilustraĵo estis farita. Galileo ne konstruis horloĝon laŭ ĉi tiu mezlernejo. La filo de Galileo komencis konstrui tian modelon, sed mortis antaŭ ol la metio estis finita, kaj la modelo neniam estis konstruita.

Pendolhorloĝo estas speco de horloĝo, kiu funkcias ĉar pendolo svingas tien kaj reen. Tiel longe kiel la eksteraj fortoj, kiuj influas la pendolon, estas malgrandaj rilate al la gravito, la tempo en kiu la pendolo movas tien kaj reen praktike restos konstanta. Tielmaniere la pendolo zorgas ke la horloĝo restos funkcii regulmezure. Ĉi tio estis grava disvolviĝo en la tempomezurado.

La inventinto de ĉi tiu horloĝo estas la nederlandano Christiaan Huygens. Li akiris patenton por la pendolhorloĝo en 1657 kaj ĝis la 1940-aj jaroj la pendolhorloĝo estis la plej preciza tempomezura aparato kaj estis vaste uzata.

La pendolhorloĝo devas esti senmova por funkcii kun maksimuma precizeco. Skuado aŭ akcelo influas la movadon de la pendolo kaj kaŭzas malprecizaĵojn.

Nuntempe ekzistas pli precizaj kaj pli malmultekostaj horloĝoj, kiel kvarca horloĝo, kaj la ĉefa valoro de pendola horloĝo estas, ke ĝi estas dekoracia mebla objekto.

Pendolo de kompleksa regulatortipo
Pendolo temperaturkompensata per uzo de du metaloj kun malsamaj liniaj dilatkoeficientoj : A : skizo de principo. B : malvarma. C : varma.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]