Plagioklazo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

En mineralogio, plagioklazoalbita-anortita serio estas serio de feldspataj mineraloj.

Priskribo[redakti | redakti fonton]

Plagioklazo estas kontinuaĵo de mineralaj specioj. La finoj de la spektro estas albito (NaAlSi3O8) kaj anortito (CaAlSi2O8). En la mezo de la spektro, natriaj kaj kalciaj atomoj povas anstataŭiĝi inter si.

Plagioklazo estas grava komponanto de la Terkrusto. Ĝi ankaŭ abunde troviĝas en la altaĵoj de la Luno. Analizo de emisia spektro el Marso sugestas, ke plagioklazo estas la plej ofta mineralo en Marso.[1]

Listo de plagioklazaj mineraloj[redakti | redakti fonton]

Enhavoj de plagioklazaj mineraloj
Nomo % CaAl2Si2O8
% NaAlSi3O8 Bildo
Anortito 90–100 10–0 Anorthit Miyake,Japan.JPG
Bajtaŭnito 70–90 30–10 Feldspar - Bytownite Sodium calcium aluminum silicate Crystal Bay Minnesota 2689.jpg
Labradorito 50–70 50–30 Labradorite.jpg
Andezino 30–50 70–50 01722 Andesine.jpg
Oligoklazo 10–30 90–70 Oligoclase-Sunstone from India2.jpg
Albito 0–10 100–90 Albite2.jpg

Historio kaj etimologio[redakti | redakti fonton]

J. F. C. Hessel

La germana mineralogo Johann Friedrich Christian Hessel (1796–1872) pruvis, en 1826, ke tiuj diversaj mineraloj formis unu kontinuan serion.[2] La terminon plagioklazo inventis Johann Friedrich August Breithaupt (1791–1873) en 1847,[3] kongrue kun ortoklazo ktp.

La termino plagioklazo devenas de la helenaj πλάγιος plágios “oblikva” kaj κλᾰ́σῐς klásis “rompo”, pro la du klivanguloj de tiuj mineraloj.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Milam, K. A.; Harry Y. McSween Jr., Jeffrey Moersch, Philip R. Christensen (2010). “Distribution and variation of plagioclase compositions on Mars”, Journal of Geophysical Research: Planets (en) 115 (E9). doi:10.1029/2009JE003495. 
  2. Hessel, Johann Friedrich Christian (1826). “”, Taschenbuch für die gesammte Mineralogie (de) 20, p. 289–333. 
  3. plagioclase, n (angle). Oxford English Dictionary.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]